LOGINShare
บทนำ
publish date:
2026-09-04 21:13:54"พระชายาซู... สมคบคิดก่อกบฏ วางยาฮ่องเต้ ลอบส่งข่าวให้ศัตรูภายนอก ก่อความผิดมหันต์ โทษสมควรประหาร!" เสียงขันทีประกาศก้องไปทั่วพระราชวัง ท่ามกลางสายลมหอบหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเลือดสีแดงสดบนลานหยก ราวกับสวรรค์กำลังร้องไห้ให้กับชะตาของผู้หญิงคนหนึ่ง
พระชายาผู้สวมอาภรณ์สีขาวคุกเข่าอยู่กลางลาน ใบหน้างดงามซีดเผือด เส้นผมยาวสยายอย่างไร้การประดับตกแต่ง สองมือที่ถูกมัดไว้สั่นเทา ก่อนจะยกขึ้นประคองหน้าท้องที่นูนขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างหวงแหน
นางกำลังตั้งครรภ์...เด็กคนนั้นคือสายเลือดเพียงคนเดียวของอ๋องเฟยหลง
"หม่อมฉันไม่ได้ทำ..." เสียงของนางแผ่วเบาราวกับสายลม
"หม่อมฉันไม่เคยคิดทรยศท่านอ๋อง..."
รองเท้าหนังสีดำหยุดลงตรงหน้า ชายผู้หนึ่งยืนสูงสง่าในฉลองพระองค์สีดำปักมังกรทอง ดวงตาคมดุจคมดาบ เย็นชาราวน้ำแข็งพันปี เขาคือ เซียวเฟยหลง บุรุษผู้ถูกผู้คนขนานนามว่า ทรราชย์แห่งแผ่นดินต้าชิง เขาก้มมองหญิงที่เคยเป็นภรรยาราวกับกำลังมองเศษฝุ่นที่ไร้ค่า
"เจ้าพูดจบหรือยัง" น้ำเสียงเย็นชานั้น ทำให้แม้แต่หิมะยังดูอบอุ่นยิ่งกว่า พระชายาซูมู่เยียนน้ำตาคลอเบ้า
"ท่านอ๋อง... ลูกของเรา..."
คำว่า ลูก ทำให้ดวงตาของเฟยหลงไหวเพียงเสี้ยววินาทีแต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
"เด็กในท้องเจ้า..." เขาเอ่ยช้าๆ แววตาจ้องมองท้องของนางอย่างไร้ซึ่งความรู้สึก
"ไม่ควรมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรก"
สิ้นคำขันทีชราก็รับถ้วยหยกจากนางกำนัล เดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าพระชายา ของเหลวสีดำในถ้วยส่งกลิ่นขมรุนแรง นางเบิกตากว้างตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
"ไม่...ท่านอ๋อง...ได้โปรด...ลูกของเรายังไม่ทันลืมตาดูโลก..." เฟยหลงไม่แม้แต่จะหันมองเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"กรอก" ขันทีสองคนรีบจับแขนของพระชายา อีกสองคนกดไหล่และศีรษะของนางลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ
"ไม่...! ปล่อยข้า! เฟยหลง! ท่านจะฆ่าลูกของตัวเองจริงหรือ!" เสียงร้องไห้แหลมบาดหัวใจดังก้องทั่วตำหนัก แต่มือหยาบกร้านกลับบีบปลายคางของนางแน่นจนเจ็บ ของเหลวสีดำถูกกรอกลงลำคออย่างโหดเหี้ยม พระชายาสำลักจนเลือดไหลออกจากมุมปาก
มือที่เคยกอดท้องไว้แน่นค่อยๆ อ่อนแรง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากชายอาภรณ์สีขาว ช้าๆ ก่อนจะแผ่กว้างราวดอกเหมยโลหิตที่ผลิบานบนหิมะ นางเงยหน้ามองบุรุษผู้เป็นสามีเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่นั้นไม่มีแม้แต่ความสงสาร ไม่มีแม้แต่ความลังเล มีเพียงความเย็นชา...ราวกับชีวิตของนางไม่เคยมีความหมาย
ลมหายใจสุดท้ายหลุดออกจากริมฝีปากพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบาปนหยาดน้ำตา
"...ชาติหน้า...ขออย่าได้พบเจอท่านอีก..."
ภาพบนจอโทรทัศน์ค่อยๆ มืดลงพร้อมกับร่างที่สิ้นลมของพระชายา ก่อนจะปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่
สามเดือนต่อมา
เซียวเฟยหลงทรงจับมือหญิงสาวในชุดหงส์แดงงดงามเดินเข้าสู่ท้องพระโรง เขาแต่งตั้งให้หลินจื่อชิงเป็นฮองเฮา เพราะนางคือ สตรีผู้เป็นดวงใจของทรราชย์
เสียงดนตรีมงคลดังกึกก้อง เสียงขุนนางถวายพระพรดังกังวาน
"ขอถวายพระพรฮ่องเต้และฮองเฮา!" หน้าจอโทรทัศน์ตัดภาพไปยังรอยยิ้มหวานของนางเอก ก่อนเสียงเพลงรักจะบรรเลงคลอฉากอภิเษก
ตุ๊บ....
"โอ๊ย! จะอ้วก!" ลู่เสี่ยวหลันโยนหมอนอิงใส่โทรทัศน์ทันที
"นี่มันพระเอกตรงไหนก่อน! เมียตัวเองกำลังท้องแท้ๆ ยังสั่งกรอกยาพิษ! ฆ่าเมียเพื่อเปิดทางให้เมียใหม่เนี่ยนะ?" เธอกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลแน่น เบ้ปากอย่างหมั่นไส้จนแทบอยากปีนเข้าไปถีบคนเขียนบท
"แล้วคนดูก็ยังเชียร์กันได้อีก! ทรราชย์ก็คือทรราชย์สิยะ! จะหล่อแค่ไหนก็ลบความเลวไม่ได้หรอก!" หญิงสาวคว้ารีโมตกดปิดโทรทัศน์ ก่อนบ่นพึมพำไม่หยุด
"ถ้าฉันเป็นพระชายาคนนั้นนะ...ฉันไม่มีวันยอมตายโง่ ๆ ตามบทเด็ดขาด ฉันจะชิงฆ่าไอ้เฟยหลงก่อนและฆ่านังเมียน้อยนั่นให้ตายเลยคอยดู" สิ้นเสียงบ่น ลู่เสี่ยวหลันก็ล้มตัวลงบนโซฟา ความง่วงจากการนั่งดูหนังมาราธอนทั้งคืนเข้าจู่โจมจนเปลือกตาหนักอึ้ง ไม่กี่อึดใจ...สติของเธอก็ดับวูบด้วยความง่วง
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 35
หลิงเยี่ยนเฟยรีบเดินไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้จึงไม่ได้อยู่สนทนาต่อ ส่วนลู่เสี่ยวหลันนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความทรงจำของซูมู่เยียนเป็นเหมือนปริศนาที่มีคนจงใจฉีกออกเป็นชิ้นๆ นางรู้ว่ามีบางสิ่งซ่อนอยู่ในอดีตของร่างนี้ แต่ยิ่งพยายามค้นหา ภาพที่ปรากฏกลับยิ่งเลือนราง ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบขวางกั้นเอาไว้ นางไม่อยากคิดเรื่องนี้ต่อหน้าเซียวเฟยหลงได้อีกแล้ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากเดินเล่นสักครู่เพคะ” เฟยหลงขมวดพระขนงทันที “เจ้ายังไม่หายดี จะเดินไปไหน?” “เพียงริมสระน้ำเท่านั้นเพคะ อยู่ตรงนี้นานๆ หม่อมฉันรู้สึกอึดอัด อยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย” ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังพิจารณาว่าควรอนุญาตหรือไม่ สุดท้ายจึงหันไปกำชับองครักษ์ที่ติดตามอยู่ไม่ไกล “ตามไปดูแลพระชายาให้ดี หากนางเป็นอะไรแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะถามความรับผิดชอบจากพวกเจ้า” “พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่เสี่ยวหลันแอบถอนหายใจ นางเพียงอยากเดินเล่น ไม่ได้กำลังจะออกไปรบเสียหน่อย เหตุใดต้องทำราวกับนางเป็นเครื่องลายครามที่พร้อมแตกหักได้ทุกเมื่อด้วย ทว่าเมื่อนึกถึงเ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 34
หลิงเยี่ยนเฟยเห็นสีหน้าของลู่เสี่ยวหลันเปลี่ยนไปก็รีบก้าวเข้ามาใกล้ “พระชายา?” น้ำเสียงนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของนางยังพร่ามัวจากภาพเมื่อครู่ หญิงสาวในความทรงจำนั้นกำลังร้องไห้ กำมือแน่นราวกับกำลังพยายามฝืนบางสิ่งในใจ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือสตรีคนเดียวกัน หลิงเยี่ยนเฟย นางมองอีกฝ่ายอย่างพยายามค้นหาคำตอบจากใบหน้านั้น เหตุใดซูมู่เยียนจึงเรียกนางว่า...เยี่ยนเยี่ยน และเหตุใดเพียงได้ยินน้ำเสียงของสตรีผู้นี้ ความรู้สึกบางอย่างจึงถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก “เจ้าจำอะไรได้หรือ?” เสียงของเฟยหลงดังขึ้นข้างกาย ลู่เสี่ยวหลันหันกลับไปมองเขา พระหัตถ์ของเขายังคงกุมมือของนางเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะทรุดลงต่อหน้าต่อตา “หม่อมฉัน...” นางยังพูดไม่จบ หลิงเยี่ยนเฟยก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “นางเป็นอะไรหรือเพคะ?” เฟยหลงทอดพระเนตรหลิงเยี่ยนเฟย “เมื่อครู่นางเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่าง” หลิงเยี่ยนเฟยนิ่งไป “เรื่อง...ก่อนแต่งงานหรือเพคะ?” เพียงประโยคนั้น...หัวใจของลู่เสี่ยวหลันก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 33
ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่ออก เฟยหลงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้า สายตาของพระองค์ดูเป็นห่วงนางยิ่งหว่าสิ่งใด มือหนารั้งมือของนางมากุมไว้แน่น “เมื่อครู่นี้เจ้าดูเหมือนมีเรื่องให้คิดมาก เพราะเรื่องในห้องเสวยหรือ?” “หม่อมฉันก็แค่...” นางชะงัก จะบอกว่าเพราะกำลังคิดถึงอดีตภรรยาของเขางั้นหรือ คงไม่ใช่เรื่องที่พูดออกมาได้ “แค่กำลังคิดถึงเรื่องที่ฝ่าบาทกับไทเฮาตรัสเพคะ” เฟยหลงนิ่งไป “เรื่องคืนก่อนแต่งงานรึ?” ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้ามองเขา “เพคะ” เขาไม่ได้ถามต่อในทันที เพียงหันไปมองสระน้ำที่อยู่ไม่ไกล แววตาของเขาดูคล้ายกำลังจมอยู่กับความทรงจำบางอย่าง “เจ้าสงสัยอะไร?” “หลายอย่างเพคะ” “ถามมาสิ” ลู่เสี่ยวหลันมองเขาอย่างประหลาดใจ “พระองค์จะตอบหรือ?” “ถ้าข้าตอบได้” “แล้วถ้าตอบไม่ได้เล่า?” “ข้าก็จะบอกว่า ข้าไม่รู้” คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้นางหลุดหัวเราะเบาๆ “ท่านอ๋องพูดง่ายกว่าที่คิดนะเพคะ” “ข้าไม่เคยบอกว่าข้าจะโกหกเจ้า แม้ว่าเจ้าจะไม่เคยเชื่อใจข้าเลยทั้งก่อนแต่งงานและตอนนี้” ปร
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 32
ลู่เสี่ยวหลันกล่าวจบก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ ราวกับเรื่องที่กำลังพูดถึงนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย ทว่าใต้โต๊ะ มือของนางกลับกำชายกระโปรงแน่น ข่าวลือทั่วไปในวังหลวงอย่างนั้นหรือ หากเป็นเพียงข่าวลือจริง เหตุใดทั้งไทเฮา ฮ่องเต้ หลินจื่อชิง รวมถึงเซียวเฟยหลงจึงต่างรู้เรื่องคืนก่อนวันแต่งงานของซูมู่เยียนกันหมด ยิ่งคิด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าคืนนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...นางเริ่มรู้สึกว่าเจ้าของร่างเดิมอาจไม่ได้มีชีวิตอย่างที่นางเคยเห็นในภาพยนตร์เลยแม้แต่น้อย “เช่นนั้นก็ดี” ฮ่องเต้ตรัสขึ้น ก่อนจะวางถ้วยชาลง “เรื่องเก่าก็ควรปล่อยให้เป็นเรื่องเก่า อย่าได้รื้อฟื้นจนทำให้คนในครอบครัวต้องระแวงกันเอง” พระสุรเสียงนั้นฟังดูคล้ายเป็นคำเตือนธรรมดา แต่ลู่เสี่ยวหลันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น นางเงยหน้ามองฮ่องเต้ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดสายตาลง “เพคะ” หลังจากนั้นบทสนทนาบนโต๊ะก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องราชกิจและคณะทูตที่กำลังจะเดินทางกลับแคว้นในอีกไม่กี่วัน ลู่เสี่ยวหลันนั่งฟังอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าศีรษะของตนหนักขึ้น
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 31
ไทเฮาทรงทอดพระเนตรลู่เสี่ยวหลันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ “ใช่ เป็นเจ้า” ลู่เสี่ยวหลันยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงขันทีจากด้านนอกก็ดังขึ้นเสียก่อน “ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงประกาศทำให้ทุกคนบนโต๊ะชะงัก ลู่เสี่ยวหลันหันไปทางประตูทันที เซียวเฟยหลงเองก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ส่วนหลินจื่อชิงวางถ้วยชาลงแล้วก้มศีรษะอย่างสำรวม ม่านหน้าตำหนักถูกเลิกขึ้น ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหวินเสด็จเข้ามาพร้อมขันทีคนสนิท พระพักตร์สงบนิ่งเช่นเคย แต่พระเนตรกลับกวาดมองคนทั้งโต๊ะอย่างรวดเร็ว ราวกับสังเกตได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้ามา “ถวายพระพรฝ่าบาท” ทุกคนทำความเคารพพร้อมกัน “ตามสบาย” ฮ่องเต้ตรัส ก่อนเสด็จไปประทับยังที่นั่งซึ่งขันทีจัดเตรียมไว้ พระองค์รับถ้วยชาจากนางกำนัล แต่ยังไม่ได้เสวย กลับทอดพระเนตรไปยังเซียวเฟยหลง “ข้ามาเร็วเกินไปหรือ?” “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” เฟยหลงตอบ ฮ่องเต้เลิกพระขนงเล็กน้อย “เช่นนั้นเหตุใดสีหน้าของทุกคนจึงดูเคร่งเครียดนัก?” ไม่มีใครตอบ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 30
ไทเฮาทรงเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยชาเบาๆ ราวกับกำลังนึกย้อนถึงเรื่องราวเมื่อก่อนพิธีแต่งงานของทั้งคู่ ก่อนจะตรัสขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ “แต่พอหลินจื่อชิงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา...กลับทำให้ข้านึกถึงเรื่องที่เคยเล่าลือกันในวังหลวงขึ้นมาเรื่องหนึ่ง” เซียวเฟยหลงขมวดพระขนง “เรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ไทเฮาไม่ได้ตอบทันที พระเนตรทอดมองออกไปยังสวนด้านนอกซึ่งสายหมอกยามเช้ายังคงลอยคลออยู่เหนือสระบัว “ก่อนคืนแต่งงานของเจ้า...มีคนเห็นเจ้าวิ่งร้องไห้เข้ามาในวัง” ลู่เสี่ยวหลันชะงัก หลินจื่อชิงเองก็เงียบลง ไทเฮาตรัสต่อ “ข่าวว่าเจ้ารีบร้อนเสียจนคนที่เห็นจำได้แม่นยำ บางคนบอกว่าเจ้าร้องไห้ตลอดทาง บางคนบอกว่าเจ้าดูราวกับเพิ่งทะเลาะกับใครบางคนมา” พระองค์ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างแผ่วเบา “แล้วเจ้าก็ตรงไปยังตำหนักของหลิงเยี่ยนเฟย” สายพระเนตรของไทเฮาเลื่อนไปยังลู่เสี่ยวหลัน “เจ้าสนิทสนมกับหลิงเยี่ยนเฟยใช่หรือไม่?” ลู่เสี่ยวหลันก้มศีรษะลงเล็กน้อย “หม่อมฉันไม่แน่ใจเพคะ” เซียวเฟยหลงนิ่งไป พระองค์หันมองหลินจื่อชิงช้าๆ ราวกับ
You May Also Like
ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.2K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน715.6K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย853.5K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย561 viewsกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน230 viewsท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา
BigM00N441 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ
หวงตี้ny221 views
