บทที่ 5

-เรือนฉางหมิง จวนอ๋องฉิน-

"ท่านอ๋องอย่าลงโทษพระชายาอีกเลยนะเพคะ เป็นหม่อมฉันที่ไม่ระวังเองหากลงโทษนางอีกเกรงว่าร่างกายของพระชายาจะรับไม่ไหว"

"อืม วันนี้เจ้ากลับจวนไปก่อนเถอะ"

"แต่ว่าท่านอ๋อง..."

"เจ้าเองก็หายดีแล้วหากอยู่ที่นี่นานจะมีแต่คำติฉินนินทา วันนี้ข้าต้องเข้าวังเจ้ากลับไปก่อนไว้ข้าจะหารือเรื่องของเรากับฝ่าบาทอีกครั้ง"

"เช่นนั้นก็ได้เพคะหม่อมฉันทูลลา"

แม้นางจะเสียดายไม่น้อยที่ไม่ได้เห็นลู่เหยียนซินถูกลงโทษแต่เพราะต้องรักษามารยาทเอาไว้จึงจำใจต้องกลับจวนของตัวเองไปอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากหยางซูฉินออกจากจวนไปแล้วอ๋องฉินก็เข้าไปในห้องตำราก่อนจะนั่งลงพลางครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อีกครั้ง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนซินหยางจากที่เขาครุ่นคิดไปหลายครั้งลู่เหยียนซินไม่น่าจะเป็นคนก่อเรื่องขึ้นก่อนอย่างแน่นอนแล้วหยางซูฉินจะใส่ความนางไปทำไมกัน

หากเป็นเมื่อก่อนมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่พ้นที่นางจะโวยวายและเป็นฝ่ายตบตีหยางซูฉินก่อนเป็นแน่ แต่ครั้งนี้กับต่างไป นางนิ่งเงียบแววตาไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเคืองมีเพียงแววตาขบขันเหมือนกำลังดูอะไรสนุกๆ อยู่อย่างไรอย่างนั้น

"ท่านอ๋องให้เรียกท่านหมอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่จำเป็น"

อ๋องฉินที่เดิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ผุดลุกขึ้นทันทีคราบเลือดเริ่มแห้งลงบ้างแล้วเขาไม่สนใจบาดแผลนี้เลยสักเพียงนิดก่อนจะหันมองไปยังองค์รักษ์คนสนิทของตัวเอง

"ชิงอี"

"ท่านอ๋องเชิญรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ"

"สั่งให้คนไปจับตาดูที่เรือนซินหยางหากว่ามีความเคลื่อนไหวใดรีบมารายงานข้า"

"พ่ะย่ะค่ะ" 

ทางด้านเรือนซินหยางหลังจากลู่เหยียนซินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ลี่ถิงก็ลงมือทายาที่แผ่นหลังของนางอย่างเบามือที่สุดด้วยกลัวว่านายสาวของตนจะเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

"บาดแผลของท่านยังไม่ดีขึ้นเลยนะเพคะพระชายา"

"ช่างเถอะอดทนกินยาสักสี่ห้าวันก็คงทุเลาลงบ้างแล้ว ตาอ๋องบ้าผู้นี้เหตุใดลู่เหยียนซินถึงได้หน้ามืดตามัวหลงรักลงไปได้กันนะ"

"พระชายาพูดว่าอะไรนะเพคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก"

นางหลับตาลงพลางนึกย้อนไปถึงความทรงจำในอดีตของเจ้าของร่างนี้ เนื่องจากลู่เหยียนซินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวที่เกิดจากฮูหยินเอกและเพราะเป็นบุตรสาวคนเดียวของตระกูลนางจึงถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเล็กๆ

มารดาของนางตายจากไปตั้งแต่นางอายุได้เพียงห้าหนาวเท่านั้น จากนั้นไม่นานบิดาของนางก็รับอนุเข้ามาในจวนเพิ่มอีกคนเพื่อคอยดูแลเลี้ยงดูนางนั่นเอง

ในเวลาไม่นานหลังจากนั้นอนุผู้นั้นก็ตั้งครรภ์และคลอดบุตรสาวอีกคนให้กับตระกูลลู่แต่ก็น่าแปลกที่นางไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยินเอกเสียที ด้วยความคับแค้นใจทำให้อนุผู้นั้นเกลียดชังลู่เหยียนซินมากยิ่งขึ้น

เมื่ออยู่ต่อหน้าเสนาบดีลู่นั้นนางแสดงออกว่ารักลู่เหยียนซินมากแต่ลับหลังบิดาของนางกลับทำร้ายลู่เหยียนซินมาโดยตลอด เพราะต้องปกป้องตนเองลู่เหยียนซินจึงกลายเป็นคนร้ายกาจทำลายทุกอย่างทำร้ายทุกคนได้หากคนผู้นั้นคิดไม่ดีกับนาง ความร้ายที่ไม่ได้อยากร้ายมาตั้งแต่ต้นแต่ทำไปเพื่อปกป้องตนเองเท่านั้น

ความร้ายกาจของนางฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งเมืองหลวงแห่งนี้เริ่มแรกอ๋องฉินก็ไม่ได้สนใจเรื่องราวของนางแต่อย่างใด แต่เมื่อถูกบังคับให้แต่งงานกับนางจึงทำให้เขาเริ่มเกลียดชังนางมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวนางตอนนี้ก็เข้าใจเขาอยู่บ้างจะมีใครบ้างที่อยากจะได้สตรีร้ายกาจเช่นนั้นมาเป็นคู่ครองกัน

ลู่เหยียนซินถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกไม่ถึงว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับนางเช่นนี้

‘จะส่งนางข้ามมิติมาทั้งทีก็ควรให้อยู่ในร่างของคนที่ไม่มีชนักติดหลังเช่นเจ้าของร่างนี้ไม่ได้หรืออย่างไรกันนะ’

เมื่อลี่ถิงทายาให้นางเสร็จเรียบร้อยลู่เหยียนซินก็สั่งให้นางไปพักผ่อน ขณะที่กำลังพลิกกายหันไปทางประตูห้องนอนนางก็เหลือบไปเห็นสร้อยเส้นหนึ่งที่ต้องแสงแวววับอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียงสร้อยเส้นนี้ดูคุ้นตาเป็นอย่างมาก

หญิงสาวค่อยๆ พยุงร่างกายที่ยังคงเจ็บปวดจากบาดแผลนั้นแล้วลุกขึ้นช้าๆ ก้มลงไปเก็บสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา ตัวสร้อยขาดไปแล้วแต่แหวนที่คล้องอยู่ในสายสร้อยนั้นยังคงมีสภาพสมบูรณ์อยู่ นางเพ่งมองดูอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ

มันเป็นสร้อยของนาง! สร้อยที่มารดาของนางมอบไว้ให้ก่อนที่ท่านจะสิ้นใจไปแล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!

ลู่เหยียนซินดีใจเป็นอย่างมากแม้จะข้ามมิติมาแล้วไม่รู้จักใครเลยสักคนแต่อย่างน้อยมีสร้อยเส้นนี้อยู่ในมือก็ทำให้นางรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

นางถอดเอาแหวนมาสวมใส่ที่นิ้วชี้และเก็บสร้อยเอาไว้ใต้หมอนรอเวลาซ่อมแซมมัน ก่อนจะลูบไล้แหวนเบาๆ ตรงหัวแหวนเป็นปุ่มที่สามารถกดได้ลู่เหยียนซินรู้ดีว่ามันไม่ได้มีกลไกใดๆ เพราะครั้งที่นางอยู่ในยุคที่จากมาก็กดเล่นไปหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

แต่ครั้งนี้กับต่างออกไปเมื่อนางกดปุ่มลงไปทันใดนั้นก็พลันเกิดแสงสีทองขึ้นเมื่อแสงนั้นจางหายก็ปรากฎให้เห็นเป็นประตูบานหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ตรงหน้าของนางได้อย่างไร

“อะ อะไรกันเนี่ย”

เพราะความอยากรู้นางจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเปิดประตูบานนั้นก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที

ที่แห่งนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติบรรยากาศที่นี่ช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก ภายในคำนวนดูคร่าวๆ น่าจะมีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณธัญญาหารที่ใกล้สุกงอมเต็มที่

ไม่ไกลกันนักมีลำธารใสสะอาดสายหนึ่งที่มองลงไปก็เห็นฝูงปลาอวบอ้วนแหวกว่ายกันไปมา ถัดไปอีกจะเป็นสวนผลไม้และสวนสมุนไพรที่เรียงรายเกิดขึ้นดั่งมีคนมาปลูกเอาไว้

นอกจากนั้นยังมีเป็ดไก่ที่เดินขวักไขว่กันไปมา นางมองเห็นเรือนไม้หลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลกันนักเมื่อเดินเข้าไปสำรวจภายในนั้นก็พบว่ามีชั้นวางของที่บรรจุอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรหายาก ทั้งตำรับยาแผนโบราณและแผนปัจจุบันบรรจุเอาไว้ในกล่องเต็มไปหมด 

อีกทั้งยังมีเมล็ดพันธุ์พืชเกือบทุกชนิดที่ต่อให้นางถูกปล่อยให้อดอยากที่จวนแห่งนี้นางก็ไม่มีวันอดตาย เพราะในมิติแห่งนี้เหมือนจะมีปัจจัยทุกสิ่งอย่างที่ทำให้ชีวิตของนางอยู่ได้แบบสบายๆ ไปได้อีกหลายปีกันเลยทีเดียว

‘แม่เจ้าโว้ย! มันช่างวิเศษอะไรเช่นนี้’

นางนั่งลงตรงทุ่งหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะหลับตาลงพร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไป

‘สบายอะไรเช่นนี้นะ’

ลู่เหยียนซินตั้งใจจะนอนพักสักหน่อยแต่ก็เผลอหลับยาวไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงแต่นอนไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม[1] ร่างของนางก็ถูกถีบออกมาจากมิตินั้นทันที

‘อะ อะไรกันเนี่ยไม่ใช่ว่าอยู่ในนั้นได้เลยหรือ เฮ้อ...ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้นะ'

- - - - - - - - - - -

เชิงอรรถ

[1] หนึ่งชั่วยาม = 2 ชั่วโมง