บทที่ 6

เพราะความอยากรู้นางจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเปิดประตูบานนั้นก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที

ที่แห่งนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติบรรยากาศที่นี่ช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก ภายในคำนวนดูคร่าวๆ น่าจะมีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณธัญญาหารที่ใกล้สุกงอมเต็มที่

ไม่ไกลกันนักมีลำธารใสสะอาดสายหนึ่งที่มองลงไปก็เห็นฝูงปลาอวบอ้วนแหวกว่ายกันไปมา ถัดไปอีกจะเป็นสวนผลไม้และสวนสมุนไพรที่เรียงรายเกิดขึ้นดั่งมีคนมาปลูกเอาไว้

นอกจากนั้นยังมีเป็ดไก่ที่เดินขวักไขว่กันไปมา นางมองเห็นเรือนไม้หลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลกันนักเมื่อเดินเข้าไปสำรวจภายในนั้นก็พบว่ามีชั้นวางของที่บรรจุอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรหายาก ทั้งตำรับยาแผนโบราณและแผนปัจจุบันบรรจุเอาไว้ในกล่องเต็มไปหมด 

อีกทั้งยังมีเมล็ดพันธุ์พืชเกือบทุกชนิดที่ต่อให้นางถูกปล่อยให้อดอยากที่จวนแห่งนี้นางก็ไม่มีวันอดตาย เพราะในมิติแห่งนี้เหมือนจะมีปัจจัยทุกสิ่งอย่างที่ทำให้ชีวิตของนางอยู่ได้แบบสบายๆ ไปได้อีกหลายปีกันเลยทีเดียว

‘แม่เจ้าโว้ย! มันช่างวิเศษอะไรเช่นนี้’

นางนั่งลงตรงทุ่งหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะหลับตาลงพร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไป

‘สบายอะไรเช่นนี้นะ’

ลู่เหยียนซินตั้งใจจะนอนพักสักหน่อยแต่ก็เผลอหลับยาวไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงแต่นอนไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม[1] ร่างของนางก็ถูกถีบออกมาจากมิตินั้นทันที

‘อะ อะไรกันเนี่ยไม่ใช่ว่าอยู่ในนั้นได้เลยหรือ เฮ้อ...ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้นะ'

-เจ็ดวันผ่านไป-

พักนี้จวนอ๋องฉินดูจะเงียบสงบขึ้นมามากกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก เงียบมากจนบ่าวในจวนและตัวของอ๋องฉินเองยังรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าพระชายาที่ร้ายกาจผู้นั้นป่วยหนักมากหรืออย่างไร เจ็ดวันมานี้นางถึงได้นิ่งเงียบไม่เข้ามารบกวนที่เรือนใหญ่เหมือนเช่นเคย

อีกด้านที่เรือนซินหยางลู่เหยียนซินเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางตั้งชื่อให้มันว่ามิติวิเศษเพราะมีทุกสิ่งที่นางต้องการหากขาดเหลือสิ่งใดเพียงแค่ร้องขอของสิ่งนั้นก็ปรากฏตรงหน้าทันที

ครั้งนี้นางเข้าไปหยิบกล่องยาออกมาจากตู้ยาพร้อมตำรายาโบราณหนึ่งเล่มไม่ลืมที่จะหยิบเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด แตงกวา เมล็ดพันธ์ผักและผลไม้ชนิดอื่นๆ ออกมาด้วย

เรือนซินหยางของนางนั้นมีพื้นที่ว่างด้านหลังเรือนกว้างขวางมากพอสมควร นางใช้พื้นที่ไปเพียงห้าหมู่[2] ในการปลูกพืชผักผลไม้ ด้านหลังจวนติดกับภูเขาและแม่น้ำเหมาะกับการปลูกพันธุ์พืชเป็นอย่างมาก

หากอ๋องบ้าผู้นั้นจะจองจำไม่ให้นางออกไปจากจวนอีกทั้งไม่รู้ปีศาจผู้นั้นจะเกิดบ้าสั่งให้งดส่งอาหารมาให้นางเมื่อไหร่ ดังนั้นนางก็ต้องสร้างอาหารของนางเอาไว้เสียเอง

"ข้าจะไม่เกรงกลัวคำขู่ของพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ฮ่าๆๆ" หญิงสาวเท้าเอวก่อนจะหัวเราะร่าออกมาจนลี่ถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นต้องมองมาที่นายสาวของตนอย่างเศร้าใจอยู่ไม่น้อย

‘นี่พระชายาของนางถึงกับใกล้เสียสติเพราะถูกท่านอ๋องลงโทษหลายต่อหลายครั้งจริงๆ น่ะหรือ’

ลู่เหยียนซินหันไปกวักมือเรียกลี่ถิงให้มาช่วยพรวนดินไว้ทำแปลงผัก ลี่ถิงเคยช่วยงานในจวนใต้เท้าลู่มาตั้งแต่ยังเล็กจึงคล่องแคล่วยิ่งนักเพียงไม่ถึงครึ่งวันการถางหน้าดินก็เสร็จสิ้น

ลู่เหยียนซินลงมือปลูกผักและสมุนไพรด้วยตนเอง เจ็ดวันมานี้ทั้งคู่จึงยุ่งอยู่กับแปลงผักหลังจวนจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบซุ่มดูพวกนางอยู่

ชิงอีกับเฟยหยาสององค์รักษ์คนสนิทของอ๋องฉินเดินเข้ามาในห้องตำราและรีบรายงานเรื่องราวที่ได้รับฟังมาจากทหารในจวนอีกที

"ท่านอ๋องทหารที่ส่งไปสอดแนมที่เรือนซินหยางรายงานมาว่าเห็นพระชายาขุดดินด้านหลังจวนพ่ะย่ะค่ะ"

"ขุดดิน?"

อ๋องฉินวางตำราลงแววตามีความฉงนสงสัยในตัวของนางมากขึ้น

‘หลายวันมานี้ที่นางไม่มาก่อกวนเขาเลยเพราะมัวแต่ขุดดินอยู่อย่างงั้นหรือ’

"ไปบอกนางว่าพรุ่งนี้ให้เตรียมตัวเข้าวังพร้อมข้า"

"พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

ชิงอีรับคำสั่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่เรือนซินหยาง สถานที่ที่เขาเองก็อยากจะเข้าไปสำรวจอยู่เช่นกันเพราะได้ยินมาจากบ่าวรับใช้ในจวนที่เข้าไปส่งอาหารที่เรือนแห่งนั้นบอกว่ามีผลไม้แปลกตาในเรือนของพระชายาดูน่ากินอยู่ไม่น้อยนั่นเอง

-เรือนซินหยาง-

หลังจากลู่เหยียนซินกับลี่ถิงลงมือปลูกผักและสมุนไพรกันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็นั่งลงพักอยู่ใต้เงาต้นไม้ใหญ่อย่างสบายใจ ยังดีที่นางไม่ลืมหยิบเอาพวงองุ่นและผลแตงโมออกมาจากมิติวิเศษด้วยอากาศร้อนๆ เช่นนี้ได้กินของเย็นๆ พวกนี้ช่างชื่นใจยิ่งนัก

พวกนางนั่งกินผลไม้ไปได้ไม่นานหางตาก็มองเห็นชิงอี องครักษ์คนสนิทของอ๋องฉินเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"พระชายา ท่านอ๋องให้มาบอกท่านว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าวังพร้อมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

"เข้าวังงั้นหรือ แล้วทำไมข้าต้องไปกับท่านอ๋องของพวกเจ้าด้วยล่ะไม่ให้คุณหนูหยางผู้นั้นไปเช่นเคยกันเล่า"

"เอ่อ เรื่องนั้นข้าน้อย..."

"หยางซูฉินหาได้เป็นชายาของข้าไม่ หรือเจ้าต้องการมอบตำแหน่งนี้ให้นางแทนเช่นนั้นก็ไปบอกกล่าวกับฮองเฮาเอง"

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นด้านหลังของนาง ลู่เหยียนซินไม่หันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

"แล้วข้าพูดเมื่อไหร่ว่าจะไม่ไปล่ะเพคะ"

อ๋องฉินมีสีหน้าเหนื่อยใจอย่างเห็นได้ชัด ‘ไม่ใช่เมื่อครู่นางเป็นคนบอกเองหรอกหรือว่าจะให้หยางซูฉินไปแทน’

- - - - - - 

[1] หนึ่งชั่วยาม = 2 ชั่วโมง

[2] หนึ่งหมู่ = 666 ตารางเมตร(ห้าหมู่ = 3330 ตารางเมตร)