บทที่ 6

-เจ็ดวันผ่านไป-

พักนี้จวนอ๋องฉินดูจะเงียบสงบขึ้นมามากกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก เงียบมากจนบ่าวในจวนและตัวของอ๋องฉินเองยังรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าพระชายาที่ร้ายกาจผู้นั้นป่วยหนักมากหรืออย่างไร เจ็ดวันมานี้นางถึงได้นิ่งเงียบไม่เข้ามารบกวนที่เรือนใหญ่เหมือนเช่นเคย

อีกด้านที่เรือนซินหยางลู่เหยียนซินเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางตั้งชื่อให้มันว่ามิติวิเศษเพราะมีทุกสิ่งที่นางต้องการหากขาดเหลือสิ่งใดเพียงแค่ร้องขอของสิ่งนั้นก็ปรากฎตรงหน้าทันที

ครั้งนี้นางเข้าไปหยิบกล่องยาออกมาจากตู้ยาพร้อมตำรายาโบราณหนึ่งเล่มไม่ลืมที่จะหยิบเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด แตงกวา เมล็ดพันธ์ผักและผลไม้ชนิดอื่นๆ ออกมาด้วย

เรือนซินหยางของนางนั้นมีพื้นที่ว่างด้านหลังเรือนกว้างขวางมากพอสมควร นางใช้พื้นที่ไปเพียง 5 หมู่[1] ในการปลูกพืชผักผลไม้ ด้านหลังจวนติดกับภูเขาและแม่น้ำเหมาะกับการปลูกพันธุ์พืชเป็นอย่างมาก

หากอ๋องบ้าผู้นั้นจะจองจำไม่ให้นางออกไปจากจวนอีกทั้งไม่รู้ปีศาจผู้นั้นจะเกิดบ้าสั่งให้งดส่งอาหารมาให้นางเมื่อไหร่ ดังนั้นนางก็ต้องสร้างอาหารของนางเอาไว้เสียเอง

"ข้าจะไม่เกรงกลัวคำขู่ของพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ฮ่าๆๆ" หญิงสาวเท้าเอวก่อนจะหัวเราะร่าออกมาจนลี่ถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นต้องมองมาที่นายสาวของตนอย่างเศร้าใจอยู่ไม่น้อย

‘นี่พระชายาของนางถึงกับใกล้เสียสติเพราะถูกท่านอ๋องลงโทษหลายต่อหลายครั้งจริงๆ น่ะหรือ’

ลู่เหยียนซินหันไปกวักมือเรียกลี่ถิงให้มาช่วยพรวนดินไว้ทำแปลงผัก ลี่ถิงเคยช่วยงานในจวนใต้เท้าลู่มาตั้งแต่ยังเล็กจึงคล่องแคล่วยิ่งนักเพียงไม่ถึงครึ่งวันการถางหน้าดินก็เสร็จสิ้น

ลู่เหยียนซินลงมือปลูกผักและสมุนไพรด้วยตนเอง เจ็ดวันมานี้ทั้งคู่จึงยุ่งอยู่กับแปลงผักหลังจวนจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบซุ่มดูพวกนางอยู่

ชิงอีกับเฟยหยาสององค์รักษ์คนสนิทของอ๋องฉินเดินเข้ามาในห้องตำราและรีบรายงานเรื่องราวที่ได้รับฟังมาจากทหารในจวนอีกที

"ท่านอ๋องทหารที่ส่งไปสอดแนมที่เรือนซินหยางรายงานมาว่าเห็นพระชายาขุดดินด้านหลังจวนพ่ะย่ะค่ะ"

"ขุดดิน?"

อ๋องฉินวางตำราลงแววตามีความฉงนสงสัยในตัวของนางมากขึ้น

‘หลายวันมานี้ที่นางไม่มาก่อกวนเขาเลยเพราะมัวแต่ขุดดินอยู่อย่างงั้นหรือ’

"ไปบอกนางว่าพรุ่งนี้ให้เตรียมตัวเข้าวังพร้อมข้า"

"พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

ชิงอีรับคำสั่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่เรือนซินหยาง สถานที่ที่เขาเองก็อยากจะเข้าไปสำรวจอยู่เช่นกันเพราะได้ยินมาจากบ่าวรับใช้ในจวนที่เข้าไปส่งอาหารที่เรือนแห่งนั้นบอกว่ามีผลไม้แปลกตาในเรือนของพระชายาดูน่ากินอยู่ไม่น้อยนั่นเอง

-เรือนซินหยาง-

หลังจากลู่เหยียนซินกับลี่ถิงลงมือปลูกผักและสมุนไพรกันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองก็นั่งลงพักอยู่ใต้เงาต้นไม้ใหญ่อย่างสบายใจ ยังดีที่นางไม่ลืมหยิบเอาพวงองุ่นและผลแตงโมออกมาจากมิติวิเศษด้วยอากาศร้อนๆ เช่นนี้ได้กินของเย็นๆ พวกนี้ช่างชื่นใจยิ่งนัก

พวกนางนั่งกินผลไม้ไปได้ไม่นานหางตาก็มองเห็นชิงอี องครักษ์คนสนิทของอ๋องฉินเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"พระชายา ท่านอ๋องให้มาบอกท่านว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าวังพร้อมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

"เข้าวังงั้นหรือ แล้วทำไมข้าต้องไปกับท่านอ๋องของพวกเจ้าด้วยล่ะไม่ให้คุณหนูหยางผู้นั้นไปเช่นเคยกันเล่า"

"เอ่อ เรื่องนั้นข้าน้อย..."

"หยางซูฉินหาได้เป็นชายาของข้าไม่ หรือเจ้าต้องการมอบตำแหน่งนี้ให้นางแทนเช่นนั้นก็ไปบอกกล่าวกับฮองเฮาเอง"

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นด้านหลังของนาง ลู่เหยียนซินไม่หันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

"แล้วข้าพูดเมื่อไหร่ว่าจะไม่ไปล่ะเพคะ"

อ๋องฉินมีสีหน้าเหนื่อยใจอย่างเห็นได้ชัด ‘ไม่ใช่เมื่อครู่นางเป็นคนบอกเองหรอกหรือว่าจะให้หยางซูฉินไปแทน’

หากเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่จำเป็นต้องเดินมาพูดย้ำกับนางเช่นนี้เป็นแน่ แต่เวลานี้สตรีผู้นี้ว่าง่ายเหมือนเดิมเสียที่ไหนกัน

ลู่เหยียนซินมองเห็นประกายความโกรธเสี้ยวหนึ่งในแววตาของเขา นางรีบลุกขึ้นและรีบพูดอย่างเอาใจว่า

"รู้แล้วๆ ท่านอ๋องไปพักผ่อนเถอะเพคะหม่อมฉันจะกลับเข้าข้างในแล้ว"

"ข้าก็ไม่ได้อยากจะอยู่นานเสียหน่อย"

พูดจบก็รีบก้าวท้าวเดินออกจากเรือนซินหยางมุ่งสู่เรือนใหญ่ทันที นางเบ้ปากให้กับกิริยาที่ดูเหมือนจะถือตัวของเขา

"เป็นอะไรของเขาทำเหมือนข้าอยากเข้าใกล้นักล่ะ”

หญิงสาวทำท่าทางล้อเลียนจนลืมไปว่าชิงอีกับลี่ถิงยังคงยืนอยู่ตรงนี้

“อะ เอ่อ” ลู่เหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบหยิบเอาแตงโมที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ ในจานส่งให้ชิงอี

“เจ้าเอาไปกินดูสิหวานฉ่ำอย่าบอกใครเลยล่ะ”

“ให้ข้าน้อยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่มียาพิษหรอกน่าเจ้าวางใจได้ลี่ถิงก็กินบ่อยจริงหรือไม่” ท้ายประโยคนางหันไปมองสาวใช้ของตน ลี่ถิงพยักหน้าพลางยิ้มอย่างใสซื่อเป็นการยืนยันว่าผลไม้ตรงหน้าเขานั้นกินได้

“ขอบคุณพระชายาข้าน้อยทราบซึ้งน้ำใจของท่านมากพ่ะย่ะค่ะ”

“คำพูดหวานหูพวกนี้ไปได้มากจากไหนกันตรงข้ามกับเจ้านายของเจ้าเสียจริง”

“คะ คือว่า”

“ช่างมันเถอะถือเสียว่าไม่ได้ยินที่ข้าพูด เอาล่ะลี่ถิงไปกันเถอะข้าอยากอาบน้ำแล้วเหนื่อยจะแย่"

"เพคะพระชายา"

ทั้งคู่เดินกลับเข้าไปในเรือนทิ้งไว้เพียงชิงอีที่ทำหน้างุนงงกับคำพูดของลู่เหยียนซินและที่สำคัญสาวใช้ของนางก็ดูจะฟังเข้าใจอีกด้วย

‘พระชายาดูเปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย’

วันรุ่งขึ้นลู่เหยียนซินถูกปลุกให้ไปอาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวเหมือนคนที่นอนยังไม่เต็มตื่นดวงตายังคงปิดสนิทอีกทั้งริมฝีปากเรียวบางนั้นก็ยังคงหาวหวอดๆ ออกมาอย่างไม่เอียงอายเลยแม้เพียงนิด

“ลี่ถิงข้าต้องแต่งตัวเช้าถึงเพียงนี้เลยหรือ”

“เตรียมตัวไว้เพคะพระชายา ท่านยังต้องกินอาหารก่อนเข้าวังอีกหากว่าท่านอ๋องต้องคอยนานเกรงว่าอาจจะถูกทำโทษอีก”

“ทำโทษๆ อะไรก็ทำโทษอยู่นั่นล่ะชีวิตของเขาตึงเกินไปหรือไม่นะ”

“พูดอะไรเพคะ ลุกขึ้นได้แล้ว”

“รู้แล้วน่า”

หญิงสาวอิดออดเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามสาวใช้คนสนิทอยู่ดี

ทางด้านเรือนฉางหมิงเมื่อเห็นว่าจวนจะสายแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นว่านางออกมาจากเรือนเสียที อ๋องฉินที่กำลังจะสั่งให้ชิงอีไปเรียกนางในเวลาไล่เลี่ยกันลู่เหยียนซินก็เดินออกมาพอดี

นางสวมชุดกระโปรงสีชมพูหวานปักลวดลายดอกไม้สวยงามขับสีผิวขาวเนียนใส ที่เอวยังคาดเครื่องประดับสีเดียวกันทำให้เอวระหงยิ่งดูอรชรมากขึ้นดูอ่อนช้อยน่าหลงใหล มวยผมที่เกล้าขึ้นยังมีที่ปักผมรูปหางหงส์หยกดิ้นทองประดับอยู่เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ หวานใส แก้มแดงระเรื่อเมื่อโดนแสงแดดกลับสว่างใสมีเลือดฝาดขึ้นมาทันที

“ไปกันได้หรือยังข้ามีงานต้องกลับมาทำต่อนะ”

“?”

‘เป็นเขาที่รอนางนานไม่ใช่หรืออย่างไรกัน นางมาช้ายังจะกล้าบ่นอีก’

อ๋องฉินส่ายหัวให้นางก่อนจะเดินนำหน้าไปยังหน้าประตูจวน ลู่เหยียนซินที่เดินตามออกมาก็หันซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นจะมีรถม้าอยู่เลยสักคัน

‘ไหนบอกว่ารีบ รถม้าสักคันก็ไม่เห็นจะเตรียมเอาไว้แล้วจะมาเร่งนางทำไมกัน’

ลู่เหยียนซินที่มัวแต่ชะเง้อคอมองหารถม้าอยู่นั้นไม่ทันได้สังเกตว่าชิงอีกำลังจูงอาชาประจำกายของอ๋องฉินมาทางด้านหลัง อ๋องฉินกระโดดขึ้นม้าพร้อมทั้งเอี้ยวตัวไปคว้าเอวบางของนางขึ้นมานั่งซ้อนด้านหน้าของตนเองด้วยความรวดเร็ว

“ว๊าย! ท่านจะทำอะไร” 

ลู่เหยียนซินตื่นตะหนกตกใจเป็นอย่างมาก อยู่ๆ อ๋องบ้าผู้นี้ก็คว้าเอวนางขึ้นบนหลังม้าไม่บอกกล่าวอะไรสักคำ หัวใจจะวาย

“อยู่นิ่งๆ อยากตกม้าตายหรืออย่างไร”

“ข้านึกว่าพวกเราจะนั่งรถม้าไปเสียอีก”

“รถม้าช้าไปข้ารอเจ้าแต่งตัวนานจนเกินเวลาแล้ว ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะรอนาน”

“แล้วเหตุใดท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า”

อ๋องฉินพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายออกแรงส่งควบม้าไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด

คนทั้งคู่นั่งอยู่บนหลังม้าไร้การสนทนากันแผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกแกร่งของเขา ใกล้ชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดข้างพวงแก้มของนาง

- - - - - - -

เชิงอรรถ

[1] 1 หมู่ = 666 ตารางเมตร