LOGINตอนที่ 29 ตอนพิเศษ ๓สามเดือนผ่านไป หลิงเยว่เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง นางมีอาการคลื่นไส้ในตอนเช้า และรู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าปกติ“ฮูหยินน้อยรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ?” ชุนเฟยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นหลิงเยว่นั่งพักหอบหายใจหลังจากเดินในสวนเพียงไม่นาน“ข้าไม่แน่ใจ” หลิงเยว่ตอบ มือลูบท้องเบาๆ “ข้ารู้สึกแปลกๆ...”ชุนเฟยมองนายหญิงของตนอย่างพินิจ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น “ฮูหยินน้อยหรือว่า…ท่าน...ท่านอาจจะตั้งครรภ์แล้ว!”หลิงเยว่ชะงัก ความหวังผุดขึ้นในใจ แต่นางไม่กล้าเชื่อมั่นนัก “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ?”ชุนเฟยพยักหน้า “เจ้าค่ะ อาการของท่านเหมือนกับตอนที่ท่านตั้งครรภ์ไม่มีผิดเลยเจ้าค่ะ เราควรเชิญหมอมาตรวจดู”หลิงเยว่พยักหน้า หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวังหมอหญิงถูกเชิญมาตรวจชีพจรของหลิงเยว่อย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มกว้าง “ขอแสดงความยินดีด้วยเจ้าค่ะ ฮูหยิน ท่านตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว”หลิงเยว่น้ำตาไหลด้วยความปีติยินดี นางไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้อีก หลังจากที่เคยสิ้นหวังว่าจะไม่มีโอกาสได้มีลูกอีกคน แม้ร่างกายจะหายดีแล้วแต่ใช่ว่าจะมีลูกได้เลย ถือว่าเขามาเร็ว
ตอนที่ 28 ตอนพิเศษ ๒หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว การรักษาของหลิงเยว่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและเคร่งครัด ทุกเช้าและเย็น นางจะดื่มยาที่มีรสขมจัด แม้บางครั้งจะรู้สึกท้อแท้ แต่ด้วยความหวังและกำลังใจจากสามีและทุกคนในจวน นางก็ผ่านมันมาได้ในวันที่ครบกำหนดหนึ่งปีพอดี หลิงเยว่และเจี้ยนหลงกลับไปพบหมอหลวงอีกครั้ง“ร่างกายของเจ้าฟื้นตัวได้ดีมาก” หมอหลวงตรวจชีพจรของหลิงเยว่อย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มพอใจ“หมายความว่า...” เจี้ยนหลงถามอย่างตื่นเต้น“ใช่” หมอหลวงพยักหน้า “ภรรยาของเจ้าสามารถมีบุตรได้อีกครั้ง”หลิงเยว่น้ำตาคลอ นางจับมือสามีแน่น ความปีติยินดีเอ่อล้นในหัวใจเมื่อกลับถึงจวน ทั้งสองก็แบ่งปันข่าวดีให้กับทุกคน ฟางหรงดีใจจนน้ำตาไหล นางกอดลูกสะใภ้แน่น เหอเว่ยจงถึงกับยิ้มกว้าง ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก แม้แต่เสี่ยวอันที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ก็พลอยดีใจไปกับทุกคนคืนนั้น หลังจากที่รอคอยมาเป็นเวลานาน เจี้ยนหลงและหลิงเยว่ก็ได้อยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิดอีกครั้ง“ข้าคิดถึงเจ้ามาก” เจี้ยนหลงกระซิบข้างใบหูของภรรยา ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะผิวเนียนละเอียด “ทุกคืน ข้านอนมองเจ้าอยู่ข้างๆ แต่ไม่อาจแตะต้อง มันทรมาน
ตอนที่ 27 ตอนพิเศษ ๑เจี้ยนหลงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา สายตาจดจ่ออยู่กับเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า แต่ความคิดของเขากลับล่องลอยไปถึงภรรยาที่รักและคำพูดของนางเมื่อคืนก่อน ความจริงที่ว่านางไม่สามารถมีบุตรได้อีกทำให้หัวใจของเขาปวดร้าว ไม่ใช่เพราะเขาต้องการทายาทคนที่สอง แต่เพราะเขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของนางไม่กี่วันต่อมา เจี้ยนหลงส่งคนออกไปทั่วเมืองเพื่อตามหาหมอที่มีความเชี่ยวชาญในการรักษาโรคที่เกี่ยวกับสตรี โดยเฉพาะปัญหาการมีบุตรยาก เขาสั่งให้คนนำตำรายาโบราณจากทุกสำนักมาให้เขาศึกษาในขณะเดียวกัน เขาก็พาหลิงเยว่ไปพบหมอหลวงด้วย“อาการของฮูหยินนั้น...” หมอหลวงชราตรวจชีพจรของหลิงเยว่อย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยขึ้น “มดลูกของนางอ่อนแอ ทำให้ตั้งครรภ์ได้ยาก”“มีทางรักษาหรือไม่?” เจี้ยนหลงถามอย่างร้อนรนหมอหลวงลูบเคราขาวของตนอย่างครุ่นคิด “ยาก... แต่ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้”ดวงตาของหลิงเยว่เป็นประกายขึ้นมาทันที “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”“ข้าเคยได้ยินเรื่องตำรายาโบราณของชาวเขาทางตอนใต้ ที่ใช้รักษาอาการคล้ายกันนี้ แต่ตำรานั้นหายากมาก” หมอหลวงตอบ“ท่านรู้หรือไม่ว่าตำรานั้นอยู่ที่ใด?” เจี้ยนหลงถาม“ข้าได้ย
ตอนที่ 26 ครอบครัวอบอุ่น สองเดือนผ่านไป ทุกคนในจวนเหอกลับมามีความสุขอีกครั้ง เสี่ยวอันวิ่งเล่นกับชุนเฟยในสวนอย่างมีความสุข ฟางหรงนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ มองหลานชายด้วยความเอ็นดู หลิงเยว่นั่งอยู่ข้างๆ มารดาสามี กำลังปักผ้าอย่างตั้งใจ“เจ้าปักผ้าเก่งขึ้นมากนะ” ฟางหรงชม มองลายดอกไม้สวยงามบนผืนผ้า“ขอบคุณท่านแม่ที่สอนข้าเจ้าค่ะ” หลิงเยว่ตอบยิ้มๆ“เสี่ยวอัน อย่าวิ่งเร็วนัก ระวังล้มนะลูก” หลิงเยว่เอ่ยเตือนลูกชายเสี่ยวอันหันมายิ้มให้มารดา ก่อนจะวิ่งช้าลง“ข้าดีใจที่ครอบครัวของเรามีความสุข” ฟางหรงเอ่ยขึ้น“ข้าก็ดีใจเช่นกันเจ้าค่ะ ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้” หลิงเยว่ตอบ“เจ้าสมควรได้รับความสุขนี้” ฟางหรงกล่าว ก่อนจะหันไปมองหลานชายไม่ไกลจากนั้น เหอเว่ยจงและเจี้ยนหลงเดินกลับมาจากศาลากลางสวน ที่พวกเขาใช้เวลาพูดคุยเรื่องงานกันตลอดช่วงเช้า“ท่านพ่อ!” เสี่ยวอันร้องเรียกด้วยความดีใจ ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาบิดาเจี้ยนหลงยิ้มกว้าง ก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมา “วันนี้เจ้าซนมากหรือไม่?”“ไม่ได้ซนขอรับ” เสี่ยวอันหัวเราะคิกคักเหอเว่ยจงมองภาพตรงหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปมากในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา จากที่เคยเคร
ตอนที่ 25 ได้รับผลกรรมหลังจากหยางซื่อเดินทางไปชายแดนได้สามวัน เหอเว่ยจงก็ให้บ่าวรับใช้จัดเตรียมรถม้าไปรับลูกสะใภ้และหลานชายที่จวนตระกูลหวัง“นายท่าน” บ่าวรับใช้สูงวัยเดินเข้ามารายงาน “รถม้าออกไปแล้วขอรับ”เหอเว่ยจงพยักหน้า ไม่ได้ตอบอะไร เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในห้องรับแขกด้วยความกระวนกระวาย ฟางหรงที่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้องมองสามีด้วยรอยยิ้มบางๆ“ท่านดูตื่นเต้นนะเจ้าคะ” ฟางหรงเอ่ยขึ้น“ข้าไม่ได้ตื่นเต้น” เหอเว่ยจงตอบกลับเสียงห้วน “ข้าแค่...คิดว่านางจะยอมมาไหม”ฟางหรงยิ้มกว้างขึ้น “ข้าดีใจที่ท่านตัดสินใจเช่นนี้ การที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด”เหอเว่ยจงถอนหายใจเบาๆ “ข้าทำเพื่อเจี้ยนหลง... และเสี่ยวอัน” “แต่ท่านเริ่มยอมรับนางแล้ว”เหอเว่ยจงส่ายหน้า แต่ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของภรรยา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังลานกว้างด้านหน้าจวน รอคอยการมาถึงของบุตรชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายตัวน้อยไม่นานนัก เสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูจวน รถม้าคันใหญ่หยุดลง ประตูรถเปิดออก เจี้ยนหลงก้าวลงมาก่อน ตามด้วยหลิงเยว่ที่ส่งเสี่ยวอันให้เขาอุ้มลงจากรถม้าเจี้ยนหลงกับภรรยาและบุตรชายเดิ
ตอนที่ 24 แก้วตาดวงใจแสงแรกของวันใหม่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ปลุกให้หลิงเยว่ตื่นจากการหลับใหล นางลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองยังคงอยู่ในอ้อมกอดของสามี เจี้ยนหลงยังคงหลับสนิท ใบหน้าสงบนิ่ง หลิงเยว่มองใบหน้าของสามีด้วยความรัก นางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขาเบาๆเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของชุนเฟย “ฮูหยินน้อยตื่นแล้วหรือยังเจ้าคะ? คุณชายน้อยตื่นแล้ว และกำลังถามหาท่านทั้งสอง”หลิงเยว่รีบลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกาย “ข้าตื่นแล้ว ชุนเฟย รอสักครู่”เสียงเคาะประตูทำให้เจี้ยนหลงตื่นขึ้นด้วย เขาลืมตาขึ้นมองภรรยา ยิ้มอย่างอ่อนโยน “เช้าแล้วหรือ?”“ใช่ เสี่ยวอันตื่นแล้ว และกำลังถามหาพวกเรา” หลิงเยว่ตอบ ขณะที่ลุกจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้าเจี้ยนหลงมองร่างเปลือยเปล่าของภรรยาด้วยความชื่นชม “เจ้างดงามเหลือเกิน”หลิงเยว่หันมายิ้มให้เขา ใบหน้าแดงระเรื่อ “อย่ามองข้าเช่นนั้น รีบลุกขึ้นมาแต่งตัวเถิด ลูกชายของเรารออยู่”เจี้ยนหลงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินไปหาภรรยา โอบกอดนางจากด้านหลัง จูบลงบนลำคอระหงของนาง“ท่านพี่...” หลิงเยว่ครางเบาๆ “พอแล้ว...”“ข้ารู้” เขาตอบ ก่อนจะปล่อย







