คนหลอกผี

“…” เธอนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา กัดฟันสู้กับความกลัวที่ถาโถมเข้ามา เธอเคยมีปู่เป็นหมอธรรมมาก่อน เมื่อตอนเธอยังเด็กก็มักจะเห็นสิ่งเร้นลับประเภทนี้จนเป็นเรื่องปกติ แต่หากจะให้ชินชาและไม่ตกใจเลยนั่นก็คงเป็นเรื่องโกหก เธอเพียงแค่รู้ว่าต้องรับมืออย่างไรเท่านั้นเอง

“ก็เลยไม่ได้กิน ไม่เป็นไร”

เธอทำเหมือนไม่เห็น เจ้าผีเด็กตนนั้นก็เหลือบมองเธออยู่สักพัก ผีเด็กนั้นอ่อนประสบการณณ์ย่อมเดาสีหน้าและท่าทางเจ้าหล่อนไม่ออก ผีเด็กหน้าขาวราวกับกระดาษยังคงแอบกินของที่เธอทำหล่นต่อ

หลังจากสังเกตอยู่สักพักเธอแกล้งทำน้ำหกพื้น แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นทำเอาหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง นั่นไม่ใช่เพราะเธอตกใจกลัวจนขั้นหนักแต่อย่างใด นั่นเป็นเพราะเธอกำลังสงสารวิญญาณเด็กที่กำลังกอบกินน้ำที่เธอทำหก เธอลองวางส่วนที่ไม่หกไว้เพราะความอยากรู้ แต่เจ้าเด็กนั้นกลับไม่กินไม่แตะ เธอจึงลองหยิบมันนึ่งชิ้นหนึ่งมากัดและจงใจให้บางส่วนนั้นหล่นลง

ผีเด็กตนนั้นวิ่งด้วยความตื่นเต้นมารับไว้ได้ทัน รอยยิ้มร่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่น่าหวาดกลัวเมื่อพบเห็น แต่กลับรู้สึกนึกสงสารมากกว่า แม้จะยิ้มออกมา แต่ทำไมเป็นรอยยิ้มที่น่าสงสารได้ขนาดนี้กันนะ…

เธอรู้แล้วว่ารอบตัวเธอมีอะไรบ้าง ก็คงได้แต่เงียบเอาไว้ก่อน เธอทำเหมือนไม่เห็นสิ่งใด เดินไปเอาผ้าไปชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวให้เขาที่ป่วยอีกรอบ แน่นอนว่าเด็กนั่นก็เดินตามเธอมา เด็กน้อยมองหน้าเธอตลอด สักพักก็เปลี่ยนมาวิ่งตัดหน้าจนเธอสะดุด

“อุ๊ย!!”

“หนูขอโทษจ๊ะแม่” เสียงขอโทษนั้นใสแจ๋ว กระจ่างดังแก้วบริสุทธิ์ เธอได้ยินแล้วยังอึ้งไม่หาย แต่ที่ทำอึ้งมากกว่านั้นก็คือ…ผีเด็กนี่เรียกเธอว่าแม่งั้นเหรอ?

แม่!!! อะไรอีกเนี่ย!!

“อะ เอาอีกแล้วนะพื้นตรงนี้ ดีไม่เอาหน้าไปเจิมพื้นฟันไปเจิมดิน เฮ้อ~”

เธอบอกเลยว่าขนลุก แต่ก็ยังทำตัวให้ปกติได้ รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมต้องเข้าแล้ว เธอรีบเดินออกจากตรงนั้นขึ้นบ้านมาหาชายหนุ่มที่นอนป่วยอยู่ เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็เจอเข้ากับประโยคยอดฮิตอีกแล้ว

“อย่า!!”

“นายเป็นอะไร? เป็นอะไรไปอีกเนี่ย ทำไมตัวสั่นขนาดนี้ล่ะ?” เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถาม ตอนแรกก็คิดว่าเขาแค่เพ้อเหมือนปกติ แต่อาการเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาตัวสั่นอย่างรุนแรงราวกับเจ้าเข้าทรง! ทั้งน่ากลัวและน่าตกใจพอ ๆ กัน!

“ไม่ได้การแล้ว!”

“ไปหาหลวงพ่อเถอะ” เป็นเสียงผีเด็กบอกอีกแล้ว เด็กนั่นกระซิบข้างหูเธออย่างร้อนใจ ทำเอาเธอใช้ความคิดอย่างหนัก ทั้งเป็นห่วงเขา ทั้งคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรผีเด็กถึงไม่รู้ว่าเธอนั้นมองเห็นเขาได้

งานหยาบกว่าสอบคณิตศาสตร์เสียอีก!

“ถะ ถ้านายเป็นแบบนี้อีกฉันจะเอาไปปล่อยไว้ที่วัดเดี๋ยวนี้เลย”

เธอตัดสินใจพูดเป็นเชิงข่มขู่ จริง ๆ ก็ไม่คิดว่าจะเอาเขาไปทิ้งหรอก แต่เธอคิดอย่างอื่นไม่ออกแล้วนี่ สภาพเขาตอนนี้ย่ำแย่เสียยิ่งกว่าเมื่อคืนอีก

“ห๊า!” เสียงร้องลั่น ผีเด็กนั่นดูตกใจมากที่เธอจะพาคนที่ตัวสั่นทั้งแดงก่ำไปทั่วตัวนั้นไปปล่อยวัด! พูดเหมือนเขาเป็นหมายังไงอย่างงั้นแหละ

“วัดไปทางไหนกันนะ? แล้วฉันจะไปถูกได้ยังไงเนี่ย” เธอตัดสินใจลากเอาร่างใหญ่โตนั่นลงจากบ้านอย่างทุลักทุเล ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหาทางช่วยเขาให้ได้ จะปล่อยให้เขาตายอย่างอนาถแบบนี้ก็ไม่ใช่เธอน่ะสิ

บอกกี่ครั้ง ๆ ว่าอย่าเป็นคนสวยและนิสัยดีมาก เป็นไงเล่า เธอไม่ฟังแม้กระทั่งคำเตือนของตัวเอง ปากบอกอยากไปจากไอ้บ้านี่จะเป็นจะตาย แต่พอเขาตกอยู่ในสภาพนี้กลับร้อนใจ แถมยังปวดหนึบที่อกด้านซ้ายแปลก ๆ เธอไม่ได้รักหรือเป็นห่วงหมอนี่จนจะเป็นจะตายสักหน่อย หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเจ้าของร่างนี้รักเขามากก็ได้ ผลพวงก็เลยมาลงที่เธอด้วย

“อึก! โอ๊ย!!” จู่ ๆ เขาก็กุมหน้าอกแล้วร้องด้วยความเจ็บปวด เธอยิ่งต้องเร่งให้พาเขาไปยังที่ที่จะช่วยเขาได้ ก่อนที่อาการเขาจะย่ำแย่ไปมากกว่านี้

“อย่าเป็นอะไรไปนะ”

“พาพ่อไปหาหลวงพ่อเถอะ!”

ผีเด็กเรียกหมอนี่ว่าพ่องั้นเหรอ? อยากจะร้องกรี๊ด! เรียกฉันว่าแม่ เรียกอีตานี่ว่าพ่อ ก็คงนอนจ้องหน้ากันเฉย ๆ ล่ะมั้งผีเด็กตนนี้ถึงเรียกได้ทั้งพ่อทั้งแม่? นี่ไม่ค่อยชัดเลยว่าเธอกับเขาต้องเคยผ่าการมีซัมติงมา

บ้าบอ! ฉันยังซิงนะย่ะ!

“ต้องทำไงต่อเนี่ย แล้วจะไปทางไหน โอ้ย จะเป็นประสาทตาย” เธอแบกเขาไปพลางตะโกนอย่างคนหนักใจขั้นหนัก หากไม่ติดว่ามือเธอต้องประคองเขาไว้ ป่านนี้เธอยกมันขึ้นมาทึ้งผมตัวเองแล้ว

“ทางนี้ ๆ” ผีเด็กหน้าขาวทนไม่ไหว ผีตนนั้นชี้ทางด้วยความร้อนใจ แต่เพราะเธอยังไม่อยากให้ผีนี่รู้ว่าเธอสามารถมองเห็นเขาได้ในช่วงกลางวันแบบนี้ เธอจึงแสร้งพูดว่า…

“งั้นฉันขอเดาว่าต้องไปทางนี้แล้วกัน ถูกไหมไม่รู้”

“ใจตรงกันเลยจ้ะแม่จ๋า”

ฉันตามนายต่างหาก! ไม่อยากเชื่อว่าผีโดนคนหลอก ก็อย่างว่าแหละ ผีไม่มีประสบการณ์ ผียังไม่บรรลุนิติภาวะนี่

“ฮึบ! หนักเป็นบ้าเลย นายกินควายเป็นตัวหรือไง?”

เธอลากเขาไปตามทางที่ผีเด็กวิ่งนำไป อยากจะร้องไห้เป็นภาษาต่างดาวจริง ๆ มาอยู่ในร่างนี้แท้ ๆ แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของร่างเลย ที่นี่ที่ไหนไปมายังไงก็ไม่รู้จัก บอกเลยว่าใช้ชีวิตลำบากสุด ๆ

แม่เจ้าอีเชอรี่คนนี้อยากกัดลิ้นตัวเองตาย…

“ทางนี้ ๆ”

ผีเด็กวิ่งนำทางเข้าไป จนเธอมาถึงหน้าวัด ไม่รอช้าเธอก็รีบลากเอาคนที่กึ่งมีสติกึ่งไม่มีสติเข้าไปในวัดทันที และโชคดีของเธอกับเขาที่ได้เจอกับหลวงพ่อคนเดิม

“หลวงพ่อคะ! หลวงพ่อ ช่วยด้วยค่ะ!”

“อืม พาเข้าโบสถ์เลยโยม เมื่อวานวันพระ”

“คะ ค่ะ” เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ว่าหลวงพ่อเหมือนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูไม่ตกใจหรือแปลกใจสักเล็กน้อยที่เธอพาเขามาในสภาพเช่นนี้ หรือนี่เป็นเรื่องปกติงั้นหรือ?

พอพาเขาเข้ามาในศาลาวัดเรียบร้อย หลวงพ่อก็สวดมนต์และอาบน้ำมนต์จนทั่วร่างของเขา หลวงพ่อทำแบบนั้นอยู่นานกว่าเขาจะสงบลง เธอเองก็ได้แต่นั่งดูอย่างห่วง ๆ เพราะเธอเป็นผู้หญิงไม่สามารถเข้าใกล้หรือยุ่งเกี่ยวกับพิธีต่าง ๆ ได้

“อืม หลวงพ่อช่วยได้เท่านี้แหละโยม”

“หลวงพ่อคะ คะ คือ… ทำไมเขาเป็นแบบนี้เหรอคะ?” เธอถามแบบนั้นเพราะไม่รู้จริง ๆ และเป็นคนไม่ชอบสงสัยอะไรนาน ๆ ข้องใจก็ถามซะเลย

“ก็คง… คุมของไม่อยู่ อาจจะเป็นช่วงที่เอ็งตายจากมันไป มันก็คลั่งแบบนี้แหละ หนักกว่านี้อีก หลวงพ่อก็พยายามช่วยทุกวิถีทางแล้ว มันมีชีวิตรอดรอโยมมาได้ก็นับว่าบุญแล้ว”

ขนาดนั้นเลยเหรอ…

“หลวงพ่อพอจะเล่าให้หนูฟังได้ไหมคะ? คะ คือหนูจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ”

“…”

“โยมชบาจำไม่ได้จริง ๆ หรือ?”