หนทางที่ว่า

“เรื่องก็เป็นอย่างที่หลวงพ่อบอกนั่นแหละโยม หลวงพ่อก็รู้มาเท่านี้ บอกโยมได้เท่านี้”

เป็นเวลาสักพักใหญ่ ๆ ที่เธอนั่งฟังเรื่องราวที่หลวงพ่อเล่าให้ฟัง เรื่องเกี่ยวกับเจ้าของร่างนี้ที่ชื่อชบา กับสามีของเธอซึ่งก็คือไอ้บ้า ไม่สิ! หมอผีที่ชาวบ้านนับถือในอดีต ซึ่งตอนนี้เขากลายเป็นคนเสียสติไปแล้ว

หลวงพ่อบอกว่าเป็นเพราะเขารักษาของไว้ไม่ได้จึงกลับเข้าตัว แต่หลวงพ่อกลับไม่เชื่อแบบนั้น เพราะหมอเมฆ ใช่แล้ว…เขาชื่อเมฆ เมื่อก่อนนั้นแม้เขาจะเป็นหมอผีก็จริง แต่ก็ไม่ได้ใช้คุณไสยที่ร่ำเรียนมาไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร เขาใช้มันเพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน จัดการกับสิ่งเร้นลับที่มารบกวนชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านเสมอ

แต่ไม่รู้ไปทำอิท่าไหนถึงกลายเป็นคนเก็บตัวเงียบ และที่ทำให้เขาอาการหนักถึงขั้นเสียสตินั่นก็คงจะเป็นตอนที่ชบาตาย เจ้าของร่างที่เธออาศัยอยู่ตายจากเขาไปแล้วรอบหนึ่ง เขาเก็บร่างเธอไว้เป็นอาทิตย์ จนชาวบ้านสงสารจึงไปแอบเอาศพเธอมาเผา แต่สิ่งที่ชาวบ้านเล่าลือคือเธอตายแล้ว แต่กลับไม่เหมือนคนตาย เพียงแค่คล้ายคนนอนหลับไปเท่านั้น ร่างกายยังเหมือนคนเป็นที่ไร้ลมหายใจ

ฟังมาจนถึงนี่แล้วก็แอบสงสารเขาอยู่ไม่ใช่น้อยเลย…

“แล้วมีหนทางที่จะช่วยเขาได้บ้างไหมคะหลวงพ่อ?”

เธออยากช่วยเขา…อยากช่วยเขาจริง ๆ เขาก็แค่คนคนหนึ่ง ทำไมต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ไปจนตายงั้นเหรอ? เมื่อก่อนเขาก็นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง เพียงแต่ว่า… ในความรู้สึกของเธอ เธอคิดว่าเขาน่าสงสารมาก เขาเหมือนคนใจสลาย ต้องรักมากขนาดไหนถึงกลายเป็นแบบนี้ได้

“นี่คงเกินความสามารถของอาตมาแล้วโยมเอ๋ย” หลวงพ่อเอ่ยประโยคนั้นพลันถอนหายใจ ก็คงเกินกว่าที่หลวงพ่อจะช่วยได้แล้วจริง ๆ

“…” นี่นายต้องเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยงั้นเหรอ?

“แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี หากโยมชบาลองไปหาหมอนิลพี่ชายของอาตมา พ่อโยมเมฆมันได้น่ะ บางทีอาจจะช่วยให้มันกลับมาเป็นผู้เป็นคนอย่างเดิมก็ได้”

เหมือนความหวังที่มืดยิ่งกว่าห้องดำก่อนหน้านี้ถูกเปิดทางด้วยแสงสว่างอีกหน ดวงตากลมกลับมามีประกายอีกครั้ง รอยยิ้มที่เริ่มผุดขึ้นบนดวงหน้าใสแรกแย้ม เธอกำลังมีหนทางที่จะช่วยให้เขากลับมาเป็นปกติแล้ว

“จริงเหรอคะ!? หนูต้องไปที่ไหน? ไปยังไงเหรอคะหลวงพ่อ”

“โยมต้องเดินเท้า ข้ามไปห้าหมู่บ้านทางทิศตะวันตก”

หลวงพ่อเอ่ยอย่างใจเย็น แล้วก็หยิบแผนที่มาให้เธอ ตัวหนังสืออ่านยากมาก ลายมือช่างไม่เหมือนเอามือเขียน ขนาดเธอติดศูนย์ภาษาไทยเขียนหนังสือขี้ริ้วขี้เหร่ที่สุดในห้องยังเขียนดีกว่านี้อีก แต่ช่างเถอะ ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะอ่านไม่ออกเลยนี่

“ขอบคุณมากนะคะหลวงพ่อ หนูจะลองพาเขาไปรักษาดู”

อย่างน้อย ๆ ก็ยังหาทางกลับโลกเดิมไม่ได้ งั้นก็ช่วยเขาไปก่อนถือว่าทำบุญทำทาน ชีวิตเขาก็น่าสงสารอยู่ไม่ใช่น้อยนี่

“แต่ก่อนโยมจะไปก็ต้องเตรียมตัวดี ๆ”

“ค่ะหลวงพ่อ เอ่อ… หลวงพ่อคะ คือว่า…” เธอรับคำหลวงพ่อ แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังข้างคาใจไม่หาย หากวันนี้ไม่ได้ทำก็คงยากที่จะข่มตาให้หลับได้

“อะไรหรือโยม”

“หนูอยากทำบุญให้เด็กคนหนึ่งน่ะค่ะ”

เธอไม่ได้ชี้ แม้กระทั่งมองก็ยังไม่มอง แต่เธอเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าวิญญาณเด็กคนนั้นเดินวน ๆ นอกศาลาวัด ดูเหมือนว่าจะเข้ามาไม่ได้เพราะเด็กนั้นก็คงเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนเท่านั้น แต่กลับไม่ยอมห่างไปไหน รอแล้วรอเล่า ดูท่าก็คงเป็นห่วงเขามากเช่นกัน

“ที่ตามโยมมาน่ะหรือ” หลวงพ่อไม่ตกใจ แต่คนที่ตกใจเป็นเธอต่างหาก!

“หลวงพ่อเห็นใช่ไหมคะ!”

“อือ”

“ถ้าหนูทำบุญให้เขาแล้วเขาจะไปไหมคะหลวงพ่อ เผื่อเขาไปเกิดได้”

เธอก็กลัวเป็นนะ อย่างน้อย ๆ ก็ทำบุญให้สักหน่อย เผื่อผีเด็กนั่นได้ไปผุดไปเกิดบ้าง ก็จะกลายเป็นคนสวยที่ใจบุญกับทั้งคนทั้งผี อีกนิดเธอจะบวชแล้วแหละ รู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นคนดีเกิน

“ยังไม่ถึงเวลา ถ้าถึงเวลาเขาจะไปเอง ทุกคนล้วนแต่มีกรรมกันทั้งนั้น คนก็มีกรรม ผีก็มีกรรม”

ก็จริงอย่างที่หลวงพ่อบอก ทุกคนเกิดมาล้วนมีกรรม ส่วนคนที่ตายไปแล้วไม่ใช่ทุกดวงวิญญาณที่จะหลุดจากบ่วงกรรมนี่…

“งั้น…หนูทำยังไงได้บ้างคะ” อย่างน้อย ๆ ก็ขอให้ได้ช่วยสักหน่อยก็ยังดี

“โยมอยากทำบุญให้เขาก็มาทำเถอะ พรุ่งนี้เอาของที่โยมอยากให้เขามาด้วยล่ะ”

“ได้ค่ะหลวงพ่อ หนูลาแล้วนะคะ”

เธอกราบลาหลวงพ่อ ก่อนจะพาเขาที่เริ่มมีสติขึ้นมาหน่อยเดินกลับบ้าน ตลอดทางเขาดูอ่อนแรงมาก ๆ ไร้เรี่ยวแรงแม้กระทั่งน้ำลายยังไหลตามแนวโน้มถ่วงของโลก ไหลยืดหยดลงพื้นติ๋ง ติ๋ง เดินตุปัดตุเป๋กลับมาอย่างยากลำบาก เธอเองก็เวทนาเขาสุด ๆ อยากให้เขากลับมาเป็นผู้เป็นคนในเร็ววัน

แต่แน่นอนว่าทุกอย่างนั้นต้องใช้เวลา และต้องใช้เสบียง…

“นายนอนพักก่อนนะ” เธอค่อย ๆ ประคองศีรษะชายหนุ่มให้นอนลงกับหมอนอย่างเบามือ ท่าทีอ่อนโยนนี้ทำให้เขาที่มองเธออยู่เริ่มน้ำตาคลออีกครั้ง ดึงดราม่าเก่งจริง ๆ เลย

“อย่าไป~~” เขาเอ่ยประโยคนี้ซ้ำอีกครั้ง

“อื้อ รู้แล้ว ไม่ไปไหนหรอกน่า นายเล่นกรอกหูฉันทุกวันแบบนี้จะไปไหนได้เล่า”

เธอพูดด้วยโทนเสียงเรียบ ทำให้อีกคนผ่อนคลาย สัมผัสบางเบาที่คอยลูบไล้กลุ่มผมสั้นสีดำ สัมผัสอ่อนโยนทว่ากลับปลอบประโลมเขาได้เป็นอย่างดี เขาถูกกล่อมจนหลับไปแล้ว เธอจึงมีเวลาว่างที่จะสังเกตใบหน้าของเขาอีกครั้ง

“หล่อนะเราเนี่ย” คำชมนี้ชักจะหลุดบ่อยเกินไปแล้วนะ ก็รู้แล้วว่าหล่อ แต่ก็ไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้นี่

เธอชมเขาอยู่นานก็ยอมตัดใจลุกออกไป เธอรื้อเอาผ้าออกมาและเตรียมลงมือตัด ตั้งใจว่าจะลงมือตัดชุดเด็กสักชุดเพื่อจะไปทำบุญในวันพรุ่งนี้พร้อมกับอาหารและของคาวหวาน ตอนนี้ก็ได้เวลาฟื้นฟูความรู้วิชาที่เธอเคยร่ำเรียนมาด้วยหยาดเหงื่อความตั้งใจ คว้ามาได้เกรดหนึ่งที่แสนภาคภูมิ เชื่อเถอะว่าเธอทำได้อย่างแน่นอน

“อื้ม ฝีมือไม่ธรรมดานะเนี่ย” เธอตัดไปเย็บไปแถมทำเองชมเองไม่ขาดปาก ไม่มีใครหลงเธอเท่ากับตัวเธอเองแล้ว เธอก็ทำของเธอไปคนเดียว ซะที่ไหน!มีผีเด็กให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ ท่าทางตื่นตาตื่นใจสุด ๆ

“สะ เสื้องามมากจ้ะ” ผีเด็กหน้าขาวเดินวนไปวนมาด้วยท่าทีตื่นตาตื่นใจ ทำเอาเธอแทบจะหุบยิ้มไม่อยู่ ก็คงตามประสาเด็ก ก็คงอยากได้ในสิ่งที่ตัวเองยังไม่เคยมี

หลังจากเย็บเสื้อเสร็จเธอก็ลุกไปหาไม้มาแกะสลักเป็นรูปปั้นสัตว์ ความสามารถเธอไม่มีเพียงแค่การตัดเย็บเท่านั้น ตอนนี้เธอกำลังแกะสลักไม้ของเล่นเป็นเสือ

แต่ว่านะ… มันก็ออกมาเหมือนลิงเชมเปนซีอ่ะ ช่างเถอะ ๆ

ถึงสภาพมันจะเหมือนเสืออมทุกข์ เสือที่ไม่เต็มใจเป็นเสือก็เถอะ แต่กลับมีวิญญาณหนึ่งดวงที่ยิ่งเธอทำให้ก็ยิ่งดีใจแบบสุด ๆ แต่ก็จับไม่ได้ ได้แต่ดูเฉยเท่านั้น…