เจอดี

“วันพระแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย”

เธอรู้แล้วว่าวันพระ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังอะไรขนาดนี้ แถมยังตื่นตระหนกเอามาก ๆ อีกอย่างที่แปลกไปจากปกตินั่นคือเขาไม่ได้พาเธอเข้าห้องนอนอย่างเช่นทุกวัน กลับพาเธอมาอีกห้องหนึ่งซึงอยู่ท้ายสุด นั่นก็คือห้องพระ

“แล้วทำไมต้องมาอยู่ในห้องนี้ล่ะ? ห้องนอนอยู่อีกฝั่งไม่ใช่หรือไง”

เธอก็บ่นของเธอไปส่วนเขาก็ดูเครียดผิดปกติ เขาปิดประตูและเตรียมดึงสายสิญจน์นั่งตรงกลางห้อง และเตรียมที่นอนให้เธออยู่ตรงหน้าเขา ลมเย็นที่พัดผ่านมาทางหน้าต่างทำเอาขนกายลุกซู่ลมเย็นเริ่มมาเป็นระรอก และเริ่มแรงขึ้น ๆ ฟ้าก็เริ่มมืด บรรยากาศดูพิลึกชอบกล ยิ่งมีสายสิญจน์ล้อมรอบกายยิ่งเพิ่มความน่าขนลุกขึ้นมาอีกเท่าตัว

“นอนในนี้มันก็เขินแย่น่ะสิ” เธอพูดคนเดียวอีกแล้ว เพราะเขาไม่พูดอะไรเลย

เธอยอมนอนก็จริง แต่มันก็นอนไม่หลับเช่นเคย เพราะวันนี้คนที่เคยนอนข้างกายนั้นผิดแปลกไป เขานั่งสมาธินิ่งเงียบไม่เหมือนไอ้บ้าน้ำลายไหลย้อยแบบเมื่อตอนกลางวัน ไม่พูดไม่จาจนเธอเริ่มอยู่ไม่สุข

“พึ่งจะหัวค่ำใครมันจะไปหลับลงกัน”

เขานั่งสมาธิก็จริง แต่มือก็จับข้อมือเธอไว้ไม่ปล่อย ท่าทางเขาก็เหมือนจะปกติขึ้นมา แปลกมาก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอีกแล้ว เธอกำลังจะข่มตานอนแต่ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงบางสิ่งกระทบกันทำให้เธอลืมตาตื่น

“กึก กัก กึก กัก”

เสียงที่ดังจากตรงมุมห้อง บรรยากาศรอบ ๆ ทำเธอใจไม่ดีแล้ว แสงไฟจากตะเกียงสาดไป เห็นอะไรขาว ๆ แวบไปแวบมา นอกสายสิญจน์นั่นเหมือนจะมีร่างของใครบางคน เป็นร่างเล็ก ๆ

“นั่น…”

นั่นคืออะไร? ในนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอ?

“นั่นใคร?” สิ้นเสียงนั้นก็เกิดเป็นความน่าสะพรึงที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้น!

“แก่ก ๆ ๆ” เสียงเคาะตามผนังบ้านเริ่มดังขึ้น ลมก็เริ่มแรง สักพักก็มีเสียงขูดกับผนังบ้าน หญิงสาวดีดตัวลุกนั่งทันที เขาก็เอาแต่พึมพำอะไรสักอย่างฟังไม่รู้เรื่อง และที่ทำเธอตกใจมากกว่านั้นก็คือ จู่ ๆ คนที่จับมือเธอแน่นตอนนี้กลับนอนดิ้นพล่าน! ทุรนทุรายคล้ายกับคนกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส!

“อึก! อั่ก!”

“นะ! นายเป็นอะไรไป!”

“อึก!” เขาดูทุรนทุรายจนน่าสงสาร ตามตัวแดงไปหมด ดวงตาก็แดงก่ำจนน่ากลัว

“ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ!”

เริ่มกลัวแล้วจริง ๆ นะโว๊ย!

“เฮ๊ยยยยย!”

“ออกไป! ออกไปให้หมด! อย่ามายุ่งกับเมียกู!” เขาร้องตะโกนเหมือนคนเสียสติ ปัดป่ายรอบตัวแต่ไม่เคยปล่อยมือเธอ เธอเองก็สติแทบหลุดเหมือนกัน เพราะจู่ ๆ เธอก็เห็นผีเด็กไม่สวมเสื้อ สวมเพียงกางเกงขาสั้นเท่านั้น!

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับเธอกันแน่!

.

.

.

“ไม่อยู่แล้วโว๊ยยย” เพราะสิ่งที่เธอเห็นและสัมผัสเมื่อคืนนั้น ทำเอาเธอหัวฟูเกือบจับไข้หัวโก๋น สภาพคือดูไม่ได้แล้ว! ไม่รออะไรทั้งนั้น เธอรีบเก็บเอาเสื้อผ้าและของกินเตรียมหนี เธอกำลังจะทิ้งเขาที่นอนจับไข้ตัวสั่น

อยู่ต่อก็บ้าตายน่ะสิ… ไม่มีใครโง่อยู่กับคนที่สติไม่ดีบ้า ๆ บอ ๆ แบบเขาหรอก ยกเว้น…

“อึก~~ ชบา~” แต่ทว่าเสียงเรียกที่เบาหวิวนั่นกลับทำให้เธอชะงักเท้าไป ทำไมถึงก้าวไม่ออกกันนะ ตัดใจทิ้งเขาไปตั้งแต่ตอนนี้ซะก็จบเรื่อง แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ!

“กึก” จะหยุดทำไมวะ!

“อย่ายุ่งกับเมียกู~”

เสียงนั้นสั่นมาก ต่อให้จะเวลาไหนเขาก็ยังเป็นห่วงเจ้าของร่างนี้จริง ๆ เหมือนเป็นโลกทั้งใบของเขา ทำไมเธอถึงไม่เคย… ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อนกันนะ ต่อให้เธอไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขา

“เมื่อคืนนายเป็นอะไรกันแน่?” ไม่รู้ว่าเพราะเหม่อลอยถึงขั้นไหน เธอถึงเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างกายเขาได้ หนำซ้ำยังยื่นใบหน้ามามองเขาที่เพ้อด้วยพิษไข้อีกต่างหาก

“เฮ้อ~~ ตัดใจทิ้งจะบาปไปไหมนะ” สุดท้ายก็ไปไม่ได้อยู่ดี เห็นเขาอยู่ในสภาพนี้ก็ทิ้งไปไม่ลง

“ชบา~ อย่าทิ้งกูไปอีกเลย”

“หนาว~” เสียงของเขาทั้งสั่นทั้งเบา ทำเอาต่อมคนไทยใจดีของเธอสั่นไหวเลยทีเดียว

“ต้องโทษฉันที่เป็นคนดี อื้ม”

เธอรีบเข้ามากอดเขาไว้ เพราะอีกฝ่ายคว้ามือปัดป่ายไปมาอย่างคนหาที่พึ่ง เธอสงสารจึงเข้ามากอดปลอบเขา ไม่ได้ตั้งใจจะหาเศษหาเลยจากร่างกำยำล่ำสันนี่สักหน่อย ถึงเธอจะชอบดูผู้ชายหล่อ ๆ ก็เถอะ แต่แน่นอนว่าเขาน่ะเป็นข้อยกเว้น

เธอคอยสังเกตดูอาการเขาสักพัก ตอนนี้เขายังมีไข้อยู่ ตัวยังร้อนเป็นไฟ เธอจึงอาสาช่วยหาผ้าหาน้ำใส่กะละมังมารับบทเมียที่แสนประเสริฐ? คอยดูแลเอาใจใส่ผัวมั้ง

“เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นายแล้วกัน จะได้หายไว ๆ” ฉันก็จะได้ไปจากนายสักทีไง รีบ ๆ หายได้แล้วจ้ะพ่อหนุ่ม…

“อื้อ!” แต่หมอนี่ดันรั้นใช้ได้ พลิกตัวหลบไม่ยอมให้เธอเช็ดตัวโดยง่าย นี่เด็กสามขวบยังไม่เรื่องมากเท่าเขาเลยนะ!

“มานี่ ทำตัวดี ๆ หน่อยสิ จะได้เช็ดให้ไข้ลด นายอยากหายไหมถามจริง”

“…”

“ถ้าไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่งฉันจะลงจากบ้านไปตอนนี้ และจะไม่กลับมาอีก”

ประโยคนั้นแม้ไม่ดังมากนักแต่ก็ไม่เกินความสามารถในการได้ยินและได้ฟังของคนที่นอนอยู่ เหมือนประโยคนั้นกระแทกใจเขาอย่างแรง จนถึงขั้นน้ำตาคลออีกหน

“ไม่!” เขารีบคลานกลับมาทันที เออ! ให้มันได้แบบนี้สิวะพ่อหนุ่ม ฉันรู้จุดอ่อนของนายแล้ว จุดอ่อนของนายคือฉันนี่เอง

หลังจากหาข้าวหาน้ำมาให้เขากินเสร็จเรียบร้อย ก็เป็นเวลาที่เธอจะได้พักกินข้าวบ้าง เมื่อมีเวลาพักจึงได้นึกคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เธอรู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ผิดแปลกชอบกล มีพิรุธให้น่าสงสัยอยู่หลายส่วน ตั้งแต่อาการประหลาดของเขาที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย กระทั่งเสียงประหลาดที่เคาะตามผนังบ้าน และ…

“อ๊ะ” เพราะมัวแต่ใจลอยนึกถึงเรื่องนั้น ทำให้เธอมือไม้อ่อนแรงทำของกินหล่นพื้น ด้วยความเสียดายเธอจึงกำลังจะก้มเก็บแต่ทว่ากลับมีมือเล็ก ๆ มาดึงไปก่อน มือเล็ก ๆ นั่น คือมือเด็ก!

“อึก!”

โดนกลางวันแสก ๆ เลยตรู!

“งั่ม งั่ม~” เสียงกินที่ดังเข้าโสตประสาททำเอาสมองเธอชาวาบ ร่างทั้งร่างแข็งเป็นท่อนไม้หันขวับไปอีกฝั่ง เธอตกใจมากก็จริง แต่กลับฝืนแกล้งทำเป็นไม่เห็นสิ่งมีชีวิต ไม่สิ! ไม่มีชีวิตต่างหาก ดูยังไงก็ไม่ใช่คนแน่นอน

เงาไม่มีแล้วหนึ่ง! เท้าสองข้างก็จางบ้างก็เห็นสลับกับมองไม่เห็น!

แจ็คพอตแตกที่เธอ เจอดีเข้าแล้ว!