ไม่มีทางเลือก

สุดท้ายแล้วเธอทำอย่างไรได้ เธอไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากพาเขากลับบ้าน ตามเส้นทางที่หลวงพ่อชี้ให้ในตอนแรก เท้าที่ก้าวไปไร้จุดหมาย ซ้ำยังเดินลำบากนักเพราะต้องแบกร่างที่โตเท่าควายป่า ยิ่งกลิ่นอโรม่าหมักพันปียิ่งทำเธอปวดหัวจนแทบอาเจียน

“นี่หมักหมมมากี่ชาติเนี่ย เหม็นมากแม่เอ๊ย”

ตัวโตเป็นควายเลย สภาพเหมือนหลุดมาจากบ่อขยะสักที่ ความสกปรกบนตัวเขาบดบังหน้าตาที่แท้จริงสุด ๆ เธอมองไม่ออกเลยว่าหน้าตาเขาเป็นอย่างไร มีทั้งดินทั้งโคนหมักกันเป็นก้อนเชียว มีผัวทั้งทีขอแบบดี ๆ กว่านี้ได้ไหม…

“ยะ อย่าไป อย่าไป” เขาก็เอาแต่พึมพำน้ำตาคลอ สภาพคือหดหู่และน่าสงสารจนเธอต้องเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจหันกลับมาคุยกับเขาอยู่ดี

“นายรู้ไหมว่าสเปคหนุ่มที่ฉันชอบน่ะอันดับแรกไม่ใช่นายแล้วหนึ่ง ฉันชอบคนสะอาด แต่นายนี่ห่างไกลมาก”

ห่างไกลแบบสุด ๆ สเปคเธอต้องขาวตี๋เหมือนคนอาบน้ำวันละสิบรอบ แต่นี่อะไร? สภาพคือดื้อสบู่มาก!

“อย่าไป~” เขาเอาแต่พูดพร่ำคำเดิมจนน่ารำคาญ

“เออ รู้แล้วน่า พูดแต่คำเดิมนายเป็นบ้าหรือไง?”

เออ ก็เขาเป็นบ้าจริง ๆ นี่นา… ก็เขาเป็นคนสติไม่ดี เลยมีสภาพเช่นนี้ เอาไงล่ะทีนี้ เธอก็ไม่รู้เรื่องราวจู่ ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ จะเอาชีวิตรอดต่อไปยังไง ลำพังตัวคนเดียวก็ว่าหนักหนาแล้ว นี่ยังต้องมาดูแลผัวที่สติไม่สมประกอบแบบนี้อีก

“เฮ้อ~~” เสียงถอนหายใจอย่างคนเหนื่อยหน่าย เธอเดินอย่างยากลำบากพลางคิดไปต่าง ๆ นา ๆ

เมื่อมาถึงคลองที่ไกลจากหมู่บ้าน ตามทางที่พระบอกกันว่าบ้านหลังนั้นคือบ้านของคนทั้งคู่ เธอมองเห็นจากไกล ๆ แล้ว แต่พอเห็นคลองข้างทางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ปล่อยก่อนได้ไหมฉันเดินลำบากนะ” เธอผลักเขาออกห่างเล็กน้อย ทว่าไอ้บ้านี่กลับไม่ยอมโดยง่าย

“…” เขาส่ายหน้าไปมา ดวงตาคู่นั้นเคล้าไปด้วยหยดน้ำสีใสดูอ้อนวอนน่าสงสาร แต่ไม่ใช่สำหรับเธอแน่นอน

“โอ้ย!! ใจร่ม ๆ ไว้” หญิงสาวกัดฟันแน่น ข่มกลั้นอารมณ์ขั้นสุด เธอไม่เคยต้องมาอดทนอะไรขนาดนี้มาก่อน เธอน่ะขึ้นชื่อว่าใจร้อนยิ่งกว่าน้ำเดือดอีกจะบอกให้ แล้วทำไมเธอต้องมาทนกับอะไรแบบนี้ด้วย!

“นายยืนนิ่ง ๆ นะ” เธอพยายามใจเย็น และลองเอามือลูบแขนเขาเบา ๆ ได้ผล… เขาทำตามที่เธอบอก ค่อย ๆ ขยับออกห่างเธอทีละหน่อย พอให้มีช่องว่างให้เล็กน้อย

“อะ แบบนี้แหละดีเลย เชื่อฟังฉันหน่อยสิ การที่นายจะมากอดฉันตลอดเวลาแบบนี้มันลำบากมากรู้ไหม?” มือเรียวยกขึ้นลูบผมที่แข็งเหมือนไม้กวาดทางมะพร้าวนั่นอย่างเบามือ ท่าทีที่อ่อนโยนนี้ทำเอาอีกคนเคลิบเคลิ้มตาม

เธอไม่รู้ว่าเขาเข้าใจไหม แต่ช่างหัวเขาสิ ถีบซะ!!

บาทาที่ยันโครมเข้าเต็ม ๆ แบบไม่ยั้ง ตู้ม!!! เกิดเป็นเสียงดังพร้อมกับน้ำที่สาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง นั่นเพราะว่าไม่ใช่แค่หนึ่งคนที่ตกลงไปในน้ำน่ะสิ!

“อย่าไป! อึก! อย่า!!”

“จะไปยังไงฟ่ะ! แกลากฉันลงน้ำด้วยไอ้บ้าเอ๊ย!!”

เธอโมโหจนเลือดขึ้นหน้า! ตะกายตัวขึ้นจากน้ำที่ลึกเพียงอกเพื่อยืนให้มั่นคง ก่อนจะระบายโทสะที่สุมอกลงใส่เขาเต็มเหนี่ยว!

“ฉันจะซักนายให้เป็นผ้าเลย!!”

เธอจับเขาขยี้ถู ๆ ไปมา ทำซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้งหลายหน เธอทำแบบนี้เพราะทนเหม็นไม่ไหวจริง ๆ เหม็นจนปวดหัว ตั้งใจว่าแค่จะถีบเขาลงให้น้ำล้างสักหน่อย แต่กลับกลายเป็นว่าเธอก็ต้องโดนลากลงมาด้วย ไหน ๆ แล้วก็อาบให้เลยเป็นไง

คนตัวโตมีท่าทีสั่นกลัว เธอจึงยอมเบามือลง เมื่อเขารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่านี่ไม่ใช่การต้องการฆาตกรรมเขาก็เลิกดิ้นรน และเกาะไหล่สองข้างสาวเจ้าไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอนั้นจะหลุดหายไปอีกหน

พอถูบนเสร็จมันก็ต้องถูล่าง แต่พอเลื่อนต่ำลงไปหน่อยมือก็ไม่ทันระวังให้ดี ไปสัมผัสเข้ากับบางสิ่งบางอย่างเข้า… “อะ อะไรอะ?”

ตอนแรกนึกว่าเป็นปลาหรือไม่ก็ขา แต่พอสัมผัสดี ๆ ก็รู้ว่านี่มันเป็นเอ็นไม่มีกระดูก! นี่เป็นของจริงแน่นะ? ขนาดยังไม่แข็งตัวยังใหญ่ขนาดนี้นะเนี่ย เอิ่ม… จะผื่นขึ้นไหมนะ? โดนจู๋ผู้ชายเข้า เชอรี่กลัว~

“อะ อาบน้ำ! ถ้านายไม่อาบอย่ามาใกล้ฉันอีก” เธอแกล้งพูดไปงั้นเพื่อกลบเกลื่อน

“…” เขาไม่โต้ตอบหนำซ้ำยังไม่ขัดขืน หากเป็นคนสติดีหน่อยก็คงโวยวายที่โดนล่วงเกินแบบนั้น แต่เธอไม่ได้ตั้งใจนี่นา มันเป็นอุบัติเหตุที่เลี่ยงไม่ได้สักหน่อย

สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นฝ่ายขัดถูให้เขาจนสะอาดสะอ้าน เมื่อคราบโคลนและดินหลุดไปจากผิวเนื้อของชายหนุ่ม สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏแก่สายตาเธออีกครั้ง

พออาบน้ำเสร็จเขาหล่อมากจริง ๆ จริงอย่างที่เขาบอกอะนะ ผู้ชายตอนอาบน้ำเสร็จเหมือนอีกคนหนึ่งเลย หล่อสะอาดมาก

เขาทำเธออึ้งไปชั่วครู่ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวหลังจากชื่นชมเขาอยู่สักพักใหญ่ เอาจริง ๆ อย่างน้อย ๆ มีผัวทั้งทีก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรขนาดนั้นหรอก เสียอย่างเดียวคือเป็นบ้าเนี่ยแหละ เสียดายของมาก ของดีขนาดนี้มาอยู่กับคนบ้าซะงั้น

“ขึ้นมาได้แล้ว เสร็จแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเรียบ พาเขาขึ้นจากน้ำและเดินลากเขาไปยังบ้านหลังที่อยู่ท้ายสุด พอมาถึงใต้ถุนบ้านก็เห็นเสื้อผ้าห้อยอยู่พอดี จึงไม่รอช้าที่จะไปหยิบมา

“ฉันจะเปลี่ยนชุด นายไปนั่งอยู่ไกล ๆ หน่อย” จะให้เธอแก้ผ้าต่อหน้าเขาหรือไง เธอไม่ได้รู้จักกับเขาซะหน่อย นี่กะจะดูเธอไม่ให้คลาดสายตาหรือไง ถ้าเขาเป็นขนาดนั้นล่ะก็…

“…” ทว่าเขากลับเอาแต่ส่ายหน้าไปมา

อือ เป็นขนาดนั้นจริง ๆ นั่นแหละ เธอไม่มีคำจะบรรยายความหน้ามึนของเขาแล้ว

“นายกลัวอะไรฮะ คนจะเปลี่ยนเสื้อผ้านะ นายเองก็ต้องเปลี่ยน หรือว่านายกลัวฉันหนี”

“อือ อือ” ครั้งนี้เขาพยักหน้า ก็ไม่ได้บ้าจนพูดจาไม่รู้เรื่องนี่เนอะ

ไม่มีทางเลือกให้เธอแล้ว… ตอนนี้เครียดจนปวดหัวหนัก หากยกเท้าขึ้นมาวางบนหน้าผากได้เธอทำไปแล้ว เชื่อได้เลย…

“งั้นช่วยหลับตาก็ได้อะ ถ้ากลัวหนีก็… อะ ๆ จับไว้”

เห็นเขาเหมือนจะร้องไห้ก็สงสารนี่นา ให้เขาจับไว้เพื่อความสบายใจก็แล้วกัน

---