LOGINเขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อฟัง เขายอมหลับตาก็จริงอยู่ แต่มือกลับจับกลับเอวไว้มั่น คงกลัวเธอหนีไปอีก หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ ช่างเถอะ ๆ ดูท่าแล้วเขาก็คงกลัวจริงนั่นแหละ
“เฮ้อ~~~ จะกลัวฉันหนีอะไรขนาดนั้น เป็นเจ้ากรรมนายเวรหรือไง”
เจ้ากรรมนายเวรจริง ๆ ก็อาจจะไม่ตามเท่าเขาก็ได้ รุ่นนี้ตามไม่พอ ติดหนึบยิ่งกว่ากาวนาโนบอกเลย เธอไม่รู้จะทำอย่างไรก็ได้แต่ถอนหายใจ และปลงตกกับชีวิตในตอนนี้
“เสร็จแล้ว ลืมตาได้”
“หือ” เพียงแค่ลืมตาขึ้นมาเท่านั้น ดวงตาคู่คมที่ดูแล้วน่าจะเป็นคนมีนิสัยเย่อหยิ่งทะนงตนไม่มากก็น้อย แต่พอเวลาที่เขามองเธอนั้นกลับเหมือนคนจะร้องไห้อยู่ตลอด ทั้งหม่นหมองและเศร้าสร้อย ก่อนที่เขาจะกอดเธอแน่น ใบหน้าที่แนบอยู่กับหน้าท้องของเธอนั้นเริ่มเปียกชื้นอีกหน
คนอะไรไม่รู้ ร้องไห้เก่งชะมัดเลย ตัวโตซะเปล่าแต่ขี้แยยิ่งกว่าเด็กสองขวบเสียอีก
“เดี๋ยว ๆ นายก็ต้องเปลี่ยนเสื้อก่อนสิ มันเปียกนะ”
“เปลี่ยน~” เขาพึมพำพร้อมกับช้อนดวงตาคู่นั้นมองเธอ อย่านะ อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองฉัน ขอร้องนะพ่อหนุ่ม ฉันยิ่งแพ้ผู้ชายหล่ออยู่ด้วย
“โอ๊ะ! ปวดหัว นี่นายใส่เสื้อผ้าเองไม่เป็นหรือไง ทำอะไรเป็นบ้างฮะ?”
“…” เขาส่ายหน้าไปมา ทำตัวน่าสงสารเกินไปแล้ว เอะอะก็เอาแต่จะร้องไห้เนี่ยนะ
พอมาสังเกตดูดี ๆ คนผู้นี้หล่อเหลาเข้าขั้นพระเอกหนังได้เลย รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ทำให้สาว ๆ หลงใหลได้นั้นไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด เขาก้าวข้ามคำว่าดูดีไปมากเลยทีเดียว
“มา ๆ ถือซะว่าทำบุญแล้วกันวะ”
ยังไงก็เคยเห็นผู้ชายถอดเสื้อให้ดูมาดาดเดื่อน ดูแค่นี้ไม่ถือว่าเสียสายตาหรอกน่า เธอน่ะถือว่าเป็นคนใจบุญคนหนึ่งเลยแหละ จริง ๆ ก็ไม่อยากชมตัวเองมาก แต่บางครั้งหลักฐานมันก็ชัดเจนขนาดนี้ เฮ้อ~~เป็นคนดีก็เหนื่อยแบบนี้แหละ
แต่ช่างเถอะ ๆ รีบถอดเสื้อเขาดีกว่า เดี๋ยวจะปอดบวมหนาวตายเสียก่อน เธอก็จะกลายเป็นคนบาปเอาได้ เธอช่วยเขาถอดเสื้อออก โชคดีที่เขาว่าง่ายหน่อยเลยไม่ขัดเขินมากนัก เธอกำลังยิ้มกรุ่มกริ่มเชียว แต่ทว่าจู่ ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ หุบหายนี่มัน… รอยสักอะไรของนายเนี่ย?
“ทะ ทำไมถึงมีรอยสักพวกนี้กันล่ะ?”
ใช่สิ พระท่านเรียกนายคนนี้ว่าหมอนี่ แต่ดูท่าไม่ใช่หมอคนแน่นอน อย่างนั้นก็ต้องเป็น หมอผี!! สภาพงี้เดาไม่ผิดแน่นอน เหมือนพวกเล่นของหรือไม่ก็เป็นคนมีวิชาอาคมอะไรเทือกนั้น
“อึก นะ หนาว~” คนตัวโตสั่น ๆ เหมือนลูกนกตกน้ำ เธอรีบสลัดความคิดใส่เสื้อผ้าให้เขาอย่างรีบเร่ง พอส่วนบนเสร็จเรียบร้อยก็เหลือส่วนล่าง
“กางเกงใส่เองได้ไหม?”
“…” ส่ายหน้าอีกแล้ว ปั๊ดโถ่!
“นายเป็นง่อยหรือไง!!” เธอจะบ้าตาย ประสาทจะกินก็วันนี้แหละ เลี้ยงเด็กสามขวบยังไม่เหนื่อยเท่านี้เลย อยากจะกรี๊ด…
“อะ! ๆ ถอดอันเดิมออกแล้วก็ใส่นี่ ฉันจะหลับตา”
นี่ฉันทำอะไรอยู่! น้ำก็ได้อาบให้ เสื้อผ้าก็ยังต้องมาใส่ให้อีก เจอกันยังไม่ถึงวันนายทำให้ฉันเป็นคนรับใช้นายไปแล้วหรือไง
“อึก!”
อะ! อะไรฟาดแขน! ระ รับไม่ได้ รับไม่ได้ แต่ดูนิดหนึ่งได้มะ?
“เสร็จรึยัง?” เธอถามเขาด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติไป ใจหนึ่งก็อยากลืมตาดู แต่ว่าใจหนึ่งก็ไม่อยากหื่นกระหายเช่นนั้น เพราะคำว่าเป็นสาวเป็นนางและเป็นคนดี (ปลอม) แขวนคออยู่
“อื้อ” เขากระตุกแขนเธอเบา ๆ นี่ขนาดใส่เสื้อผ้ายังจับเธอไว้เลย แต่ดูท่าจะยอมทำง่ายหน่อยเพราะเขาเห็นว่าเธอยังอยู่
เธอลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าเชือกกางเกงเขาไม่ได้ผูกให้เรียบร้อย มีหวังเดินไปก็หลุดไปกองที่หัวเข่าเหมือนเดิมอีกแน่
“ใส่ให้แล้วยังต้องมามัดให้อีก ฟาดซักทีดีไหมฮะ! เป็นใครก็ไม่รู้ใช้เอาใช้เอา” เธออยากจะหลังแหวนสักที แต่เพราะเห็นดวงตาเศร้าสร้อยของเขาก็ต้องยั้งมือ เขาจะขยันทำตัวน่าสงสารเกินไปแล้วนะ
“จะมากอดทำไมอีก! นายไม่คิดว่าฉันจะอึดอัดบ้างหรือไง เอะอะก็จับก็กอด หงุดหงิดเป็นนะเว่ย”
เธอหัวร้อนเข้าขั้น เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดนั้นสักที เธอด่าก็แล้วผลักเขาออกห่างก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยไปไหน ซ้ำยังสะอื้นจนตัวสั่น เขาคง…ดีใจมากมั้ง ที่เธอฟื้นขึ้นมา แต่เอ๊ะ! ไม่แน่ว่าอาจกำลังเสียใจ
“ไม่ต้องร้องแล้ว ร้องไห้แล้วได้อะไร”
“ฮึก ฮือ~” เสียงสะอื้นยังดังไม่หยุด พอเป็นแบบนี้แล้วก็ใจแข็งงต่อไม่ได้จริง ๆ มือเรียวยกขึ้นกอดตอบเขา เธอไม่เคยต้องสูญเสียก็จริง ไม่เคยรับรู้ถึงความเจ็บปวดขั้นสุด แต่ทำไมกันนะ ทำไมตอนนี้เธอถึงสัมผัสได้ว่าความรู้สึกของเขานั้นเจ็บปวดและหวาดกลัวมากแค่ไหน
“เลิกร้องไห้ได้ไหม ยังไงฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง”
ถ้าหากเขาเสียใจเพราะเจ้าของร่างนี้จากไป หากตอนนี้เจ้าของร่างนี้อยู่กับเขา ก็หวังว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างไม่มากก็น้อย บางทีอาจจะช่วยปลอบประโลมความเจ็บปวดให้คน ๆ หนึ่งได้บ้าง สักเล็กน้อยก็ยังดี
“ไม่ต้องเสียใจ”
“ฮึก~” เสียงสะอื้นเริ่มน้อยลง อ้อมกอดแสนอบอุ่นทำให้เขาเลิกตัวสั่นไปได้บ้างแล้ว เธอเลยอาศัยจังหวะที่เขาเริ่มอาการดีขึ้นถามกับคนตรงหน้าไปตรง ๆ
“นายหิวไหม?”
“…”
เขาเอาแต่ส่ายหน้าไปมา คนเราไม่หิวจริงดิ? เธอแลซ้ายแลขวาเริ่มสอดส่องสายตาเพื่อหาของกิน เดินไปได้เพียงเล็กน้อยก็ต้องชะงัก เพราะมีมือของเขาจับเอวเดินตามเป็นเป็ดเหมือนเดิม เพื่ออะไร?
“นี่จะไม่ยอมให้ห่างเลยใช่ไหม?”
“ช่างเถอะ ๆ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นแล้ว” เธอเดินสำรวจใต้ถุนบ้าน แต่ยังไม่ได้ขึ้นบนบ้าน พอเดินไปหาของกินในครัวก็ทำเอาน้ำตาแทบไหล แม่เจ้า! ไม่มีอะไรกินเลย ชีวิตเธอมีอะไรให้หดหู่กว่านี้อีกไหม
เกิดมาเป็นใครก็ไม่รู้ ผัวของเจ้าของร่างก็เป็นคนสติไม่ดี หิวจนตาลายก็ไม่มีอะไรให้กิน อยากจะร้องไห้…
“หิวอ่ะ หิวจะตายอยู่แล้ว” เธอถึงกับคุกเข่าลงพื้นอย่างคนหมดแรง พอเธอทำแบบนั้นเขาก็ตกใจและรีบคุกเข่าลงตาม
“อึก!”
“ฉันอยู่กับนายฉันต้องอดตายแน่เลย ฮื่อ!”
เมื่อหลับตาเข้าสู่ความเงียบและความมืด จู่ ๆ ร่างของหญิงสาวใบหน้างดงามก็ปรากฏขึ้น เธอผู้นั้นกำลังถือบางสิ่งบางอย่างไว้แน่น มือยังสั่น ๆ คล้ายกับกำลังหวาดหวั่นกับบางสิ่ง ทว่าแววตากลับดุดันยิ่งนัก ช่างไม่เหมือนคนกำลังกลัว…“มึงจะกล้าเอายานี่ให้ไอ้เมฆผัวมึงกินจริงหรือ?”“กล้าจ้ะ ฉันกล้า ฉันเชื่อพ่อหมอกาแก้วจ้ะ” นะนั่นมันเธอเหรอ! แล้วผีตนนั้นนี่ ก็ว่าทำไมถึงดูคุ้นชินกันนัก ที่แท้ก็เคยสมคบคิดกันนี่เอง!“ฉันขอแค่ให้เขารักฉัน หลงฉัน ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรฉันก็ทำได้ทั้งนั้น”นี่ความรักมันบังตาเธอจนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเลยเหรอ! ถึงเธอไม่ทำแบบนี้เขาก็รักเธออยู่แล้ว แต่เธอกลับ…บ้าบอจริง ๆ!!เธอวิ่งตามร่างนั้นไปในความฝัน ไปดูทุกอย่างที่เจ้าของร่างนั้นทำไว้ ไม่แปลกใจเลยที่ไม้เคยบอกว่าเขาเคยเกลียดเคยหมางเมินกับชบาในร่างเดิม นั่นเพราะนิสัยหวังได้เช่นนี้เอง เธอเห็นทุกอย่าง เห็นทั้งความผิดของเธอและเขา เห็นและรับรู้ทุกอย่างภายในห้วงฝันนั้นความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาทำเอาเธอหายใจลำบาก ลำคอตีบตันสะอื้นไห้ราวกับจะขา
“อย่ามาหลอกคนแก่ให้ดีใจเก้อเชียว”เขาแกล้งพูดหยอกล้อสาวเจ้า เขาเชื่อแววตาของเธอ เชื่อว่าเธอจะไม่ทิ้งเขาไปไหนแน่นอน มือที่สั่นเทาด้วยความดีใจระคนตื่นเต้นยกขึ้นประคองใบหน้าสวยหวานชวนมอง แม้จะมอมแมมเหมือนเจ้าเด็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ทำให้ความงามของคนตรงหน้าลดน้อยลงได้เลยสักนิด“ใครจะหลอกลงเล่า ฉันพูดจริงนะ” เธอไม่คิดจะหลอกเขาอยู่แล้ว หากไม่ใช่เขาแล้ว ก็ย่อมไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้แน่นอน“งั้นมึงช่วยบอกให้กูมั่นใจหน่อยสิว่า…”“ฉันรักพ่อหมอเมฆ รักพ่อหมอเมฆที่สุด^^”คำบอกรักนั่นล้วนมาจากใจจริง ความสุขพุ่งพล่านจากก้นบึ้งของหัวใจ มากล้นจนไม่สามารถกักเก็บจนแสดงผ่านสีหน้า แววตาส่งผ่านความรู้สึกแสนฟูฟ่อง เมื่อความรักก่อเกิดความรู้สึกกลมกล่อมก็หมุนวนในลมหายใจของคนทั้งสอง“ดี ดี” เขาเขินจนใบหน้าแดงแจ๋ลามไปจนถึงใบหู ยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก แทบระงับความดีใจนี้ไม่อยู่ คล้ายกับว่าตัวนั้นกำลังลอยขึ้นอย่างไรอย่างนั้น“ทีนี้มั่นใจได้หรือยังจ๊ะ” หญิงสาวแกล้งเอียงคอถามชายหนุ่มตรงหน้า
“ฮือ ฮือ” เธอก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นนานสองนาน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าร้องไปกี่ชั่วโมงแล้ว ในใจปวดหนึบจนทนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ราวกับจะขาดใจตายเป็นหนที่สอง จนกระทั่งมีเสียง ๆ หนึ่งดังเข้ามาในหู เรียกให้เธออยากเงยหน้าขึ้นมามอง“เอ๋~ นั่นใครมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้กัน?”“ฮึก~ ปะ เป็นผีเหมือนกันเหรอ?” เธอเงยหน้าถามด้วยความสงสัย คนที่เห็นผีด้วยกันได้อย่างมากก็ต้องเป็นเพื่อนผีด้วยกันแหละน่า ถ้าอย่างนั้นก็นับว่าโชคดีหน่อยที่พอจะมีคนให้ระบายความขุ่นเคืองในใจตอนนี้“กรี๊ดดดดด นี่มันผีอีชบานี่!” สาวเจ้าผู้นั้นเพียงแค่เห็นว่าคนที่เงยหน้าขึ้นมานั้นเป็นใครถึงกับกรีดร้องลั่น วิ่งกระเจิดกระเจิงราวกับคนโดนผีหลอกแน่ะ แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นเรียกเธอว่าชบานี่!“หา!!!” เสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเธอสำรวจร่างกายของตนก็พบว่าเธออยู่ในชุดผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้าสีฟ้า! สำรวจรอบกายมีหนองน้ำ ไม่รอช้าเธอรีบวิ่งไปชะโงกดูเงาของตนในน้ำทันทีด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด“ทะ ทำไมกลับมาอยู่ในร่าง
รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้ารูปไข่ นี่คือรอยยิ้มที่เขาปรารถนาจะได้เห็นอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ เขาควรดีใจที่ได้มอบชีวิตที่เธอต้องการสิ คนที่เขารักที่สุดไม่เหมาะสมกับความเศร้าโศกเลยสักนิด เธอต้องมีชีวิตที่ดี มีความสุขที่สุดในโลกต่างหาก“อีกสองวันกูจะช่วยทำพิธีให้”รอยยิ้มที่มาจากความจริงใจ ในเมื่อความรักของคนทั้งสองไม่มีทางเดินร่วมกันได้ อย่างน้อย ๆ แล้วก็ถือว่าได้มีเรื่องดี ๆ มากมายให้จดจำ เธอจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในใจเขา แม้ถึงเวลาต้องจากก็ไม่เสียดายวันเวลาที่ผ่านมาเลยสักนิด“ขอบคุณนะ นายเก่งมาก ๆ เลย ฉันสัญญานะว่าจะไม่ลืมบุญคุณนายเด็ดขาด”เธอเอ่ยคำขอบคุณชายตรงหน้า เธอจะจดจำเขาให้ดี เขามีบุญคุณที่ช่วยเธอไว้ก็หลายหน มีความทรงจำมากมาย มอบความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปก็ย่อมต้องไปขอโทษนะ แต่เราคงมีวาสนากันเท่านี้จริง ๆ“ไม่เป็นไร กูเต็มใจ หากมึงไม่รู้สึกว่าอยากจดจำ ก็อย่าได้ฝืนเลย”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เขาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้สุด
“บุญกุศลนี้ ข้าพเจ้าขออุทิศให้แด่มะขามลูกรัก และเจ้ากรรมนายเวรของข้าพเจ้า”หยาดน้ำที่อุทิศให้แก่บุคคลที่กล่าวถึง…“ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”“ก็พอได้”ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ วันนี้เธอก็ได้มาทำบุญให้มะขามกับเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายแล้ว ก็พลอยให้รู้สึกโล่งใจมาสักหน่อย หลังจากเรื่องราวทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปแล้ว ชีวิตก็เริ่มกลับเข้าสู่โหมดเดิมอีกครั้ง แต่ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปนั้นกลับเป็นความรู้สึกของตัวเธอเองในระหว่างทางกลับทั้งคู่ก็คุยกันไปตลอดทาง… “เรื่องของผีตัวนั้น กับนายเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ?”“ก็… ก็คงต้องเกี่ยวกัน” เขายอมรับตรง ๆ แท้จริงแล้วก้มีส่วนเกี่ยวกันอยู่มากเลยทีเดียว ในเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องปิดบัง“อืม” เธอพยักหน้า“มึงอยากฟังหรือไม่”“ถ้าอยากเล่าก็เล่ามาเถอะ”“มันเป็นหมอผีเช่นเดียวกับกู เพียงแต่มันเอาวิชาที่ร่ำเรียนมาไปหากินในทางมิควร แรกเริ่มชาว
ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดกลับมีเสียงของใครบางคนดังขึ้น!“มึง!”เป็นเขา…เป็นเสียงร้องคำรามดุจเจ้าป่า เมื่อผีร้ายนั้นเหยียบเข้าบ้าน ธรณีบ้านนั้นก็เปลี่ยนเป็นตาข่ายมนต์ทันที เขาตะกายตัวลุกขึ้น มือถือเทียนเดินพรวดพราดลงมาจากบ้านทันที ก่อนจะเปิดกระบอกไม้แกะสลักออกมา“นะ นี่คือสิ่งใดกัน!!” วิญญาณร้ายเมื่อเห็นร่างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อหมอเมฆเดินเข้ามาใกล้ก็เตรียมขยับหนี ทว่ากลับทำไม่ได้เสียแล้ว! มันสายเกินไปแล้ว“มึงคิดหรือว่ามึงจะเอาชนะกูได้” พ่อหมอเมฆยืนจังก้าเผชิญหน้ากับผีตนนั้นได้อย่างมั่นคง“มึง!”“กูเอาชีวิตมึงตอนเป็นคนต่ำช้าเช่นนั้นได้ ตอนมึงเป็นผีกูก็ลากมึงลงนรกได้เหมือนกัน”“ปล่อยกู!!”สิ้นประโยคที่พ่อหมอเมฆประกาศกร้าว วิญญาณร้ายนั้นถูกไฟจากเทียนแผดเผาจนอยู่ในสภาพน่าเกลียดน่ากลัว ช่างดูทุเรศตาจนไม่อาจทนมองได้อีกต่อไป ก้อนดวงวิญญาณที่ดับสลายถูกดูดดึงเข้าไปในกระบอกไม้แกะสลัก เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยร่างของพ่อหมอเมฆก็ฟุบลงไปกองกับพื้นในทันที
“เรื่องก็เป็นอย่างที่หลวงพ่อบอกนั่นแหละโยม หลวงพ่อก็รู้มาเท่านี้ บอกโยมได้เท่านี้”เป็นเวลาสักพักใหญ่ ๆ ที่เธอนั่งฟังเรื่องราวที่หลวงพ่อเล่าให้ฟัง เรื่องเกี่ยวกับเจ้าของร่างนี้ที่ชื่อชบา กับสามีของเธอซึ่งก็คือไอ้บ้า ไม่สิ! หมอผีที่ชาวบ้านนับถือในอดีต ซึ่งตอนนี้เขากลายเป็นคนเสีย
“…” เธอนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา กัดฟันสู้กับความกลัวที่ถาโถมเข้ามา เธอเคยมีปู่เป็นหมอธรรมมาก่อน เมื่อตอนเธอยังเด็กก็มักจะเห็นสิ่งเร้นลับประเภทนี้จนเป็นเรื่องปกติ แต่หากจะให้ชินชาและไม่ตกใจเลยนั่นก็คงเป็นเรื่องโกหก เธอเพียงแค่รู้ว่าต้องรับมืออย่างไรเท่านั้นเอง“ก็เลยไม่ไ
“วันพระแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย”เธอรู้แล้วว่าวันพระ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังอะไรขนาดนี้ แถมยังตื่นตระหนกเอามาก ๆ อีกอย่างที่แปลกไปจากปกตินั่นคือเขาไม่ได้พาเธอเข้าห้องนอนอย่างเช่นทุกวัน กลับพาเธอมาอีกห้องหนึ่งซึงอยู่ท้ายสุด นั่นก็คือห้องพระ“แล้วทำไมต้องมาอยู่ในห้องนี้ล่ะ? ห้องนอนอยู่อีกฝั่งไม่ใ
********************************“จะเอาพี่ชบาไปอยู่ด้วยจริงหรือพ่อหมอ”“ฮะ?อะไรก็ได้”เธอจะไม่ตกใจเลยหากว่านั่นไม่ใช่เธออะไร? อเมริกาเหนือ? ที่มาร่วมกันจะนำชีวิตเธอไปที่เขาเองเพราะเธอไม่รู้เรื่องด้วยเลย“กูไม่ยอมให้มันสำเร็จหรอกหรอกจัดการให้ดีในพิธีคืนนี้ต้องไม่มีชั้นผิดพลาดเด็ดขาด” เขาเอ่ยย้ำอีกคร







