ไอ้บ้าที่น่ารัก

“นายได้ยินไหม? ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว”

เธอเพียงแค่บ่นไปเท่านั้น แต่กลับไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘ตาย’ นั้นทำให้อีกคนหวาดกลัวมากแค่ไหน เสียงร้องไห้งอแงยกใหญ่ดังขึ้น ก่อนจะรีบอุ้มหญิงสาวไปไว้ใต้ต้นมะม่วง เธอที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถึงกับหน้าเหวอ! ใบหน้าสาวเจ้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันเพราะอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ด

เธอเพิ่งจะสงบสติอารมณ์ได้เมื่อไม่นานนี้เองนะ นี่เขาจะเล่นเธออีกแล้วใช่ไหม?

“นายบ้าไปแล้วหรือไง! จะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย!”

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเขานั้นแสดงออกชัดเจน ก่อนที่เขาจะเอาเชือกมัดใหญ่ซึ่งคว้าได้จากบริเวณใกล้ ๆ นั้นมามัดเธอไว้!

เจริญจริง ๆ มัดตรูเป็นข้าวต้มเลย!

“ไอ้บ้า! นะ นี่นายจะทำอะไร! มัดฉันทำไม ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้”

หญิงสาวทั้งร้องลั่นพลันดิ้นรนที่จะหนีจากพันธนาการที่เขาสร้างขึ้น แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขานั้นมัดเธอไว้อย่างแน่นหนา กะว่าจะไม่ให้เธอหลุดรอดไปเลยหรือไง เขามันบ้า! บ้าไปแล้วจริง ๆ

“ไอ้เวรเอ๊ย! ฉันอุตส่าห์สงสารนาย แต่นายจับฉันมัดแบบนี้เนี่ยนะ ไอ้__!”

เสียงก่นด่าดังไม่หยุด ไม่รู้ซะแล้วว่าคนอย่างเชอรี่ที่มีฉายาเครื่องด่าเคลื่อนที่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย เธอด่าเขาเปิดเปิง ด่าไม่มีคำซ้ำ แต่อีกคนกลับไม่ตอบโต้ เพียงแต่มองเธอตาสั่น ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจอย่างยากลำบาก

“อึก!”

“ถ้าฉันหลุดไปได้ฉันจะฆ่านาย ฉันจะถลกหนังนายเลยคอยดู! ไอ้___! ไอ้___!!”

สารพัดสัตว์ที่เธอขุดมาด่าเขา แต่ไอ้บ้าตัวโตกลับมองเธอทั้งน้ำตา ก่อนที่เขาจะรีบปีนขึ้นต้นมะม่วงไป!

ไปทำอะไรมาปล่อยตรูก่อน! มีอนาถกว่านี้ไหมถามจริง!

“นั่นขึ้นไปทำซากอะไร!!” เธอร้องด่าปากจะฉีกถึงรูหูแล้วเชื่อไหม นั่น นั่น ไปเก็บมะม่วง!

ไม่นานนักเขาก็รีบปีนกลับลงมาอย่างร้อนใจ รีบแก้มัดเธออย่างไม่รีรอ เขารีบควักเอามะม่วงที่เขาอุตส่าห์ปีนขึ้นไปเก็บมาให้เธอ เขารีบยัดสิ่งที่เขาเก็บมาได้ใส่มือเธออย่างรีบร้อน การกระทำนั้นทำให้เธอนิ่งค้างไปชั่วครู่ เฮ้ย! เธอก็เข้าใจเจตนาเขาผิดไป เขา… เขาตั้งใจขึ้นไปเก็บมาให้เธอ คงเพราะที่เธอบอกว่าหิว และคงเพราะคำว่าอดตายนั่นทำให้เขาตัดสินใจทำเช่นนี้

เธออยากคิดต่อ แต่กินก่อนแล้วกัน หิวมากเลย…

“งั่ม งั่ม งั่ม” เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบกินผลไม้รองท้องเสียก่อน ไม่อย่างนั้นเธอได้หิวตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“อึก~” เขามองเธอตลอด มือหนาก็ลูบเบา ๆ ที่รอยแดงบนแขนเธอ เพราะรอยนั้นมันเกิดขึ้นด้วยฝีมือของเขาล้วน ๆ ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวคล้ายกับคนรู้สึกผิด ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ประดังเข้ามา แต่ทว่ามืออีกข้างของเขาก็ดึงเสื้อเธอไว้ไม่ปล่อย

“เอิ้ก~” รอดตายแล้ว นึกว่าจะหิวตายซะอีก

ตอนนี้พอท้องอิ่มก็รู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว ก่อนหน้าคิดว่าตัวเองจะตายแล้วซะอีก ซ้ำยังแยกไม่ออกว่าตนนั้นโมโหหิวหรือโมโหเขาจริง ๆ

“อะ เอ่อ…ขอโทษนะ เมื่อกี้ที่ด่าไปคือ คือ… ฉันน้ำตาลตกน่ะ”

พอได้สติกลับมาหน่อยใจก็เกิดนึกสงสารเขาขึ้นมา เธอเริ่มเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย เขาก็คงไม่ได้อยากทำ เพียงแต่ว่าหากปล่อยเธอไว้ข้างล่างโดยไม่ทำสิ่งใดเลยก็คงกลัวว่าเธอนั้นจะหนีไป อย่างน้อย ๆ ก็เป็นคนบ้าที่ไม่ได้มีนิสัยดุร้ายจริง ๆ ซะหน่อย

“อื้อ กิน กิน กิน” เขายังยื่นผลไม้ที่เหลือมาให้เธอ ยิ่งเห็นเธอกินได้เยอะเขาก็ยิ่งยื่นให้

ไอ้บ้านี่ก็น่ารักใช่ย่อยนี่ เขาห่วงเธอขนาดนั้น ฟังรู้เรื่องนี่นา

“นายกลัวฉันหนีขนาดนั้นเชียว?”

“อื้อ อื้อ” เขาพยักหน้ารับ

“ไม่หนีหรอกน่า ถามจริงจะให้หนีไปไหนก่อน? ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนได้แล้ว ทีหลังไม่ต้องมัดนะเข้าใจไหม? ตกใจเป็นนะ”

เธอใจเย็นลงมากแล้ว โทนเสียงที่ใช้พูดกับเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ทำเอาคนตัวโตแต่ใจเท่ามดนั้นลดอาการหวาดกลัว ตัวที่เคยสั่นเทาก็คล้ายกับว่าเริ่มสั่นน้อยลงแล้ว

“นายกินสิ”

“…” มองหน้าฉันแบบนี้อีกแล้ว

“กิน” เธอยื่นให้เขาถึงปาก ตอนแรกก็เหมือนกับว่าเขาจะลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ต้านทานพลังแห่งสายตาของเธอไม่ไหวจึงยอมกินบ้าง เขาค่อย ๆ ก็กัดกินทีละคำ แต่สายตากลับไม่เคยละไปจากใบหน้าของสาวเจ้าตรงหน้าได้เลย

ดูไปดูมาก็เหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด…

หลังจากที่กินอิ่มเรียบร้อยล้างมือล้างปากเสร็จสรรพก็มานั่งพักเหนื่อย ก่อนหน้าตะโกนด่าท้ังดิ้นรนขนาดนั้นก็ใช้แรงไปเยอะเหมือนกัน พอได้นั่งพักก็พลันคิดหาวิธีที่จะเอาชีวิตรอดต่อจากนี้ไป สัญชาตญาณของคนเราไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ต้องอยากเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น

เธอตัดสินใจหาทางรอดให้กับตัวเอง ในเมื่อข้างล่างไม่มีอะไรแล้ว คงมีแค่… “แล้วบนบ้านมีอะไรบ้างนะ? มีของที่จะขายได้ไหม”

เธอตัดสินใจเดินขึ้นมาบนบ้านไม้ซอมซ่อ สภาพเหมือนไม่ได้รับการดูแลเลยสักนิด เจ้าของบ้านก็คงปล่อยปะละเลยจริง ๆ นั่นแหละ อย่าไปคาดหวังให้เขาดูแลบ้านเลย ขนาดดูแลตัวเองเขายังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

พอขึ้นมาบนบ้านโดยมีเขาเกาะอยู่ด้านหลัง เธอเริ่มสังเกตตั้งแต่โซนด้านหน้า บ้านมีห้องสองฝั่ง ฝั่งซ้ายปล่อยโล่ง ห้องโซนฝั่งขวาเป็นห้องนอนที่มีเพียงที่นอนจริง ๆ ส่วนห้องที่อยู่ลึกสุดเป็นห้องพระ

เท้าที่ก้าวเข้าไปในห้องที่อยู่ลึกสุดถึงกับต้องชะงักไป ความรู้สึกเย็นวาบเข้าเล่นงานอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงขอบตาที่เริ่มร้อนหน่อย ๆ

“นะ นี่…” เธอไม่ได้รู้สึกว่าน่ากลัว แต่ว่า… ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนจะขายได้เลย เธออยากมีเงินแล้ว เพราะชีวิตก่อนหน้านี้เธอไม่เคยขาดเงินเลย ตอนนี้ไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งข้าวจะกิน อยากจะร้องไห้ให้มันรู้แล้วรู้รอดจริง ๆ

“ไม่มีอะไรขายได้เลย เฮ้อ~~”

“ชีวิตของฉันเดินมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ได้ยังไงกัน~ ฮือออออออ”

 

---