LOGIN"มะ...มัดมือชกชัดๆ"พราวตะวันโวยวาย แค่นี้เธอก็ตั้งตัวไม่ทัน ทำตัวไม่ถูก เข้าหน้าไม่ติดแล้วไหม จากที่ตั้งใจจะเงียบๆ แสร้งทำเป็นไม่เห็นคำชวน ก็คงเงียบไม่ได้ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความสวนกลับไป ขืนปล่อยให้คิดเองเออเอง มีหวังพรุ่งนี้ระเบิดลงกลางคณะแน่ๆพราวตะวัน: เดี๋ยวค่ะพี่ไนท์!!พราวตะวัน: พี่อย่าคิดเองเออเองสิพราวตะวัน : พราวแค่พิมพ์ไม่ทัน พรุ่งนี้พราวมีเรียนเช้า แล้วก็มีนัดกับเพื่อนต่อด้วย ไม่สะดวกไปกินข้าวเที่ยงกับพี่ไนท์หรอกนะพราวตะวัน : พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับพราวนะพราวตะวันส่งข้อความปฏิเสธไปชุดใหญ่ นิ้วเรียวพิมพ์รัวๆ ส่วนตาก็จ้องหน้าจอไม่กระพริบ ลุ้นว่าอีกฝ่ายจะว่ายังไง ทว่าผ่านไปหนึ่งนาที สองนาที จนกระทั่งสิบห้านาที หน้าจอแชทก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่คำว่า 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้นมาอนิจจา...เมื่อกี้ยังอ่านไว ตอบไว อยู่เลย"โอ๊ย!! อ่านสิ ทำไมไม่อ่านล่ะ?"บอกตัวเองให้ใจเย็นๆ สุดท้ายก็เย็นไม่ไหว คนมันว้าวุ่นกระวนกระวาย ก็เลยกดโทรคอลไป อยากคุยให้มันจบๆ ว่าเธอไม่ว่าง ไม่สะดวกไป แต่ แต่ แต่....พี่ไนท์ก็ไม่รับคอล!"ฮือออ~ ทำไม่ไม่รับล่ะ"พราวตะวันตอนนี้ดิ้นพล่าน ร้อนรนไม่ไหว ถ้าพี่ไนท
ทำถึงขนาดนี้แล้ว...ยังคิดจะเป็นแฟนปลอมๆ อีกเหรอห๊ะ?นิ้วเรียวที่กำลังพิมพ์โต้ตอบถึงกับค้างเติ่งเมื่อเจอประโยคนี้ฟาดเข้าไป หน้าสวยๆ ทั้งร้อนทั้งแดงไม่ไหว ถึงแชทในไลน์จะเงียบไป แต่ในใจของเธอมันวุ่นวายและสับสนหนักมาก พี่ไนท์ก้อนน้ำแข็งเปลี่ยนไปแบบที่เธอตั้งตัวไม่ทัน แถมยังขยันพูด ขยันหยอดให้เธอจินตนาการเตลิดเปิดเปิงนึกถึงแต่เรื่องใต้สะดือ"ไม่รู้ด้วยแล้ว เลิกคิดๆ"พราวตะวันส่ายหัวไปมา หวังจะสลัดภาพลามกสิบแปดบวกในหัวทิ้งไป ในเมื่อเรื่องมันเกิดแล้วจะให้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขก็คงไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้สมองมันมึนตึ้บเกินไป สิ่งที่ทำได้ก็คือต้อง 'นอน' ให้มันลืมๆ"ใช่แล้ว! นอนดีกว่า"ว่าแล้วก็โยนโทรศัพท์ในมือทิ้งไป แล้วคว้าหมอนข้างมากอดแทน สมองต้องพักจะได้มีแรง แล้วเปิดแอร์ให้เย็นๆ ฉ่ำๆ จะได้ง่วงเร็วๆ"โอ้ย!! นอนไม่หลับ"ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงพราวตะวันก็ยังตาแข็งโป๊กนอนไม่ได้ กล่อมตัวเองด้วยการนับแกะวนไป แต่ยิ่งเธอพยายามจะข่มตานอนเท่าไหร่ มันก็ยิ่งนอนไม่หลับเลยนี่สิตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! คนยิ่งนอนไม่หลับ เสียงแจ้งเตือนก็ยิ่งดังและมันก็ไปกระตุ้นต่อมอยากรู้ของเธอให้ทำงานหนัก พราวตะวันบอกตัวเองว่า 'อย่
'คงไม่ได้ครับ คนนี้ผมหวง'แค่ประโยคเดียวแต่โคตรแทงใจ สาวๆ แห่เข้ามากดไลค์ กดหัวใจให้ ปกติก้อนน้ำแข็งไม่เล่นโซเชี่ยล ไม่คอมเม้นท์ใคร ขนาดสาวๆ ที่ทักไปก็ยังได้แห้วกลับมา แต่พอมีแฟนกลับ 'หึง' จนออกนอกหน้า เป็นใครมันจะไม่อิจฉาน้องซันไชน์กันเล่า'กรี๊ดดดด ดุดันไม่เกรงใจใครสุดๆ''งื้อออ~ฉันอยากโดนหวงบ้าง''ก้อนน้ำแข็งออกมาประกาศความเป็นเจ้าของออกสื่อเนี่ยนะ ฉันฝันไปรึเปล่า'สมกับเป็นคู่รักคนดังในมหาวิทยาลัย EP หนึ่ง สอง สาม ว่าเด็ดแล้วแต่ยังสู้ EP. สี่ไม่ได้ หมูกระทะว่าแซ่บแล้ว แต่จูบของน้องพราวตะวันคนสวยแซ่บกว่าเป็นไหนๆ ยอดวิว ยอดไลท์ ถล่มทลาย และสิ่งที่ทำให้พราวตะวันตาเบิกโตยิ่งกว่าไข่ก็คือบรรดาคอมเม้นท์ที่พากันมโนขั้นสุดจนกู่ไม่กลับ"มะ...ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ"พราวตะวันแย้งคอมเม้นท์อวยยศเธอที่คว้าหัวใจก้อนน้ำแข็งมาครองได้ เธอแต้มบุญสูงอย่างนั้น อย่างนี้ แต่ความจริงมันไม่ใช่ ส่วนคลิปต่างๆ ที่ถูกแอบถ่ายคนก็พากันไปมโนเองทั้งนั้น'ก้อนน้ำแข็งหึงแรงมากก''นาทีนี้อยากเป็นพราวตะวัน''ถ้าเลิกกัน ฉันรอเสียบบอกเลย'ทั้งภาพและเสียงในคลิปมันชัดจนไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร แค่เรื่องเมื่อคืนก็ทำเอาเธอหัวจะปว
ร้านสวย บรรยากาศดี และมีโต๊ะหนึ่งที่เด่นสะดุดตา ผู้ชายหล่อ ผู้หญิงที่มาด้วยก็น่ารักอารมณ์คนนอกมองมาต้องคิดว่าแฟนกัน ด้วยความเป็นร้านวัยรุ่น มันก็เลยมีการขอถ่ายภาพ อารมณ์แบบโปรโมทร้าน พราวตะวันตั้งท่าจะปฏิเสธคำขอนั้น แต่พี่ไนท์ที่ไม่ชอบเป็นจุดเด่น แถมรักความเป็นส่วนตัวเอามากๆ กลับตอบเจ้าของร้านไปว่า 'ได้ครับ' มันใช่เหรออออ"น้องผู้หญิงขยับเข้ามาอีกนิด""น้องผู้ชายโอบไหล่แฟนได้นะ"อื้อหือ บรีฟเข้าไป ช่วยดูหน้าของเธอก่อนได้ไหม ตอนนี้เกร็งจนยิ้มไม่ออกเพราะมือหนาที่โอบอยู่ตรงหัวไหล่ กว่าจะถ่ายรูปเสร็จ กว่าจะได้กลับพราวตะวันก็แทบจะหมดแรงซะให้ได้ ในรถแอร์เย็นฉ่ำ แต่พราวตะวันรู้สึกนั่งไม่สบายเพราะสายตาของพี่ไนท์ที่เหลือบมองเมื่อไหร่จะถึงหอสักทีพราวตะวันคิดในใจ ที่จริงเธอคุยเก่งนะ แต่วันนี้มันระแวงไง กลัวว่าถ้าเผลอพูดอะไรไป เดี๋ยวพี่ไนท์จะโยงเข้าเรื่องเมื่อคืนนั่งห่างอะไรขนาดนั้น...ถึงหน้าของชายหนุ่มจะนิ่ง แต่ในใจแอบขำ ขยับไปนั่งชิดประตูขนาดนั้น กลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอในรถงั้นเหรอ ฟึ่บ!พอเห็นน้องกลัวขนาดนั้นเขาก็อดเอ็นดูในความน่ารักไม่ได้ จากที่นั่งกันเงียบๆ ก็เลยขยับตัวจนเธอสะดุ้งตกใจ แล
"แล้วพี่ก็เป็นคนลืมยากซะด้วย!"คำพูดนี้ทำพราวตะวันช็อตไปสามวิได้ ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงก็รู้ว่าไม่พอใจ เธอก็แค่ไม่อยากให้พี่ไนท์ต้องอึดอัดหรือรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจะได้มองหน้ากันติดไง แต่ดูเหมือนยิ่งเธอพูดก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง"แต่...""ไม่มีแต่"ไนท์สวนทันควัน เมื่อคืนทั้งยั่วทั้งบดจนเขาต้องไปพึ่งพาตัวเองในห้องน้ำ แล้วอยู่ๆ มาบอกให้ลืมๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่าไปคิดมาก เขาไม่ใช่ก้อนหินไร้ความรู้สึกที่นึกจะเขวี้ยงทิ้งกลางทาง พูดง่าย แต่แม่ง! ทำยาก เป็นใครมันจะไม่น้อยใจวะ"พะ...พี่ไนท์จะทำอะไรคะ"พราวตะวันถามเสียงสั่น "ก็ลองเดาดูสิ"เป็นคำตอบที่ทำให้คนที่ลนอยู่แล้วยิ่งลนเข้าไปใหญ่ มันใช่เวลาให้เธอเดาเองไหม ในเมื่อสมองยังเอาแต่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวนไป ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือไม่ถึงคืบทำเอาพราวตะวันแทบไม่กล้าหายใจแรง"ดะ...เดี๋ยวค่ะ"เล่นมามุกนี้จะให้เธอตอบไปว่าอะไร ถ้าจะคุยกันเฉยๆ ไม่จำเป็นต้องขยับมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อๆ โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ เธอก็ยิ่งตกใจ ดวงตาคู่สวยสั่นไหว สมองตีความหมายไปแล้วว่า 'ต้องโดนจูบแน่ๆ'พราวตะวันว่าจะไม่คิด แต่สถานการ
เมื่อไม่มีเสียงแซวของเพื่อน ภายในห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยเหลือบมองหน้าของพี่รหัสที่ไร้แว่นตาบดบัง ขอบตาลึกแถมเป็นหมีแพนด้าขนาดนั้น ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้แล้วพราวแกนี่มัน....ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าและก็อยากหยุมหัวตัวเองที่เมาแล้วรั่วไม่ไหว ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่คำแซวของพี่เวนิสกับพี่เสือวนไป แล้วสภาพของพี่ไนท์มันก็เข้าเค้ากับประโยคที่ว่า 'จัดหนักแต่เช้าเลยนะมึง'ฮืออออออออใช่แน่ๆ มันต้องใช่แน่ๆหลักฐานคาตาขนาดนี้ จะให้คิดในแง่ดีได้ขนาดไหน ชายหญิงอยู่ด้วยกันตอนเมาก็เหมือนน้ำกับไฟ แล้วสภาพของเธอตอนตื่นขึ้นมามันชวนให้คิดว่าโดนพี่รหัสจิ้มจุ่มไปแล้วจริงๆทางด้านไนท์ที่ตกอยู่ในสภาพทั้งแข็งและค้างก็ทำตัวไม่ถูกไม่แพ้กัน ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่มีแว่นสายตาแสร้งทำเป็นนิ่งสนิท ตรงข้ามกับเสียงหัวใจของที่เต้นแรงและดัง ถ้ายังอยู่ในท่านี้นานๆ รับรองได้เลยว่าตบะแตกแน่ๆ"อ่ะ... ใส่ซะ เดี๋ยวเป็นหวัด"ไนท์เป็นฝ่ายพูดก่อนและก้มไปหยิบบราเซียยื่นให้ ถึงหน้าของเขาจะนิ่ง แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงไม่ไหว ภาพความขาว ความเนียน และสัมผัสนุ่มๆ ที่ติดในหัวมันช่างกวนใจ ความเป็นสุภาพบุรุษสั่งให้เข







