รอรับแรงกระแทก

ตอนที่ 10

รอรับแรงกระแทก

รุ่งเช้า

แสงแดดอุ่นลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในโถงบ้าน

เฌอรีนเดินลงบันไดมาในชุดนักศึกษาที่ดูต่างจากทุกวัน กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย รัดรูปพอดีตัวกับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่แนบกับสัดส่วนจนทำให้ทรวดทรงชัดขึ้นกว่าปกติ

ใบหน้าสวยมีเครื่องสำอางแต่งแต้มบาง ๆ ดวงตาคมขึ้น ปากแดงอิ่มน่ามอง

แม่บ้านที่เดินผ่านถึงกับเหลือบตามองตามพลางอมยิ้มเบา ๆ

ลูกคลื่นที่เพิ่งก้าวออกจากห้องโถงมาในชุดช็อปมหาลัยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายจะข่มอารมณ์บางอย่าง ก่อนแสยะยิ้มเย็นเฉียบ

เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลอย ๆ แต่ดังพอให้เธอได้ยินชัด

“อยากมีผัวมากรึไง…”

เฌอรีนถึงกับชะงักเท้าก้าวลงบันไดทันที ดวงตาสั่นวูบก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความรู้สึก น้ำเสียงที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้สั่นหลุดออกมาเพียงคำสั้น ๆ

“ยุ่งไรด้วย”

“เดี๋ยวนี้กล้ามากนะ”

“พี่มีสิทธิ์ว่าหนูคนเดียวรึไง ไม่ใช่พ่อไม่ใช่คนรักสักหน่อย”

“หึ…กูไม่อยากเป็นอะไรในชีวิตมึงด้วยซ้ำแม้กระทั่งคนรู้จัก”

“งั้นก็ไม่ต้องมารู้จักสิ....”

“ปากดีแบบนี้แบบนี้เดี๋ยวมึงก็รู้....”

“ไม่อยากรู้....ถ้าหาแฟนจะไม่หาผู้ชายแบบพี่เด็ดขาด”

“คนอย่างกูก็ไม่มีทางเอามึงเป็นเมียหรอก”

“ให้มันจริงเถอะ”

พูดจบเธอก็เดินสะบัดตูดออกมา

ลูกคลื่นแสยะยิ้มเย็น พูดไล่หลังเสียงห้วนปนหงุดหงิด

“มึงนี่เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคนเลยนะ…นี่แหละ สันดานที่แท้จริงของมึง”

เฌอรีนหยุดกึก หันกลับมาเงยหน้าตะโกนเสียงชัด น้ำตาที่เอ่อคลอถูกซ่อนด้วยแววตาดื้อรั้น

“งั้นพี่ก็รอรับแรงกระแทกได้เลย!!”

เธอหมุนตัวสะบัดผม เดินออกจากประตูบ้านไปทันที ทิ้งความเงียบอึดอัดไว้เบื้องหลัง

ลูกคลื่นยืนนิ่ง ขากรรไกรขบกันแน่นจนสั่น เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ เขาพึมพำเสียงต่ำในลำคอ ราวกับพูดกับตัวเอง

“แรงกระแทกงั้นเหรอ…เฌอรีน มึงนี่กล้าท้ากูเกินไปแล้ว”

ตัดภาพมาที่มหาลัย

แดดยามสายส่องลงมาตรงลานหน้าตึกคณะ

เฌอรีนกับมีนนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนใต้ร่มไม้ มือถือวางบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างตัว ทั้งคู่กำลังดื่มน้ำหวานเย็น ๆ คลายร้อนหลังเลิกคลาส

มีนยกหลอดจิบน้ำพลางหันมาพูดอย่างตื่นเต้น

“เฌอรีน ๆ ฉันได้ข่าวมานะว่า…ชมรมกีฬาจะพาไปสานสัมพันธ์พี่น้องที่ทะเล เธอรู้เรื่องหรือยัง”

เฌอรีนชะงัก เงยหน้าขึ้นนิดหน่อย

“หืม? ไม่เห็นรู้เลยนะ…ปได้ยินใครพูดมาล่ะ”

“ฉันได้ยินพี่ปีสองในชมรมเค้าพูดมาเองเลยนะ ไม่รู้ว่าจริงหรือแค่คุยเล่น แต่ถ้าจริงก็ดีนะ ฉันอยากไปทะเลเหมือนกัน”

เฌอรีนยิ้มบาง ๆ แววตาฉายความสนใจ

“ฉันเองก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปเลย ตั้งแต่ขึ้นมอปลายก็ไปเรียนต่อต่างประเทศตลอด เวลาจะไปเที่ยวกับใครก็ไม่ค่อยมี…”

มีนยิ้มตาหยี ยกมือแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ

“ถ้าได้ไปคราวนี้ก็คงดีสินะ เหมือนได้เปิดโลกใหม่เลย”

เฌอรีนพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อยราวกับมีความหวัง

“อืม…ถ้าได้ไปก็คงดีจริง ๆ”

อีกฟากบริเวณหน้าตึกวิศวะ

ลูกคลื่นนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้เหล็กใต้ต้นไม้ใหญ่มีองศากับชิม่อนนั่งอยู่ด้วย

ชิม่อนหยิบมือถือขึ้นมาแล้วหันไปยักคิ้วให้เพื่อน

“มา ๆ ดวลเกมกันป่ะวะ มึงกับกู ตัวต่อตัว ถ้าใครแพ้ต้องไปขอคอนแทคดาวคณะบริหารมาให้ได้”

ลูกคลื่นเหลือบตามองหยัน ๆ

“ไร้สาระ”

“ไร้สาระบ้าอะไร กล้า ๆ หน่อยดิ”

ชิม่อนยักไหล่ ยกมือถือขึ้นมาโชว์เกมบนหน้าจอ

องศาหัวเราะหึ ๆ เสริม

“เออว่ะ ไอ้คลื่น กลัวแพ้ล่ะสิ เลยไม่กล้า”

ลูกคลื่นหันขวับมามอง คิ้วเข้มขมวดทันที

“คนอย่างกูเนี่ยนะกลัว? ตลก”

ชิม่อนยกยิ้มกวน

“งั้นก็ลองสักตาสิว่ะ อย่าพูดอย่างเดียว”

เสียงหัวเราะขำ ๆ จากองศาเป็นแรงเชียร์ทันที

“เออ ๆ กูรอดูละว่ะ”

ลูกคลื่นถอนหายใจแรง ยกมือถือขึ้นมา

“ก็ได้! ยังไงกูไม่มีวันแพ้มึงหรอก”

เกมถูกเปิดขึ้น เสียงกดหน้าจอดังถี่ ๆ ทั้งคู่ตั้งใจเต็มที่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีสนามแข่งเสมือนจริงกำลังเดือด

“เห้ย ๆ อย่าโกงนะมึง!”

ชิม่อนร้อง

“โกงบ้านมึงสิ กูเล่นตรง ๆ”

ลูกคลื่นกัดฟันตอบ

ไม่ถึงห้านาที เสียงแจ้งเตือน Game Over ดังขึ้น พร้อมกับชื่อชิม่อนขึ้นว่า Winner!

ชิม่อนเฮลั่น

“เย้! กูชนะเว้ยยยย!!”

องศาหัวเราะจนตัวงอ

“ไอ้คลื่น แพ้เฉยเลยว่ะ ฮ่า ๆๆ”

ลูกคลื่นนิ่งไปชั่วครู่ กำมือถือแน่น สีหน้าไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ชิม่อนตบบ่าเพื่อนแรง ๆ

“เอาล่ะเว้ย ตามสัญญา มึงต้องเดินไปขอคอนแทคดาวคณะบริหารให้ได้ ไม่งั้นเสียหมานะมึง!”

องศาเสริมเสียงล้อเลียน

“เออว่ะ ๆ อย่าหลบ ๆ แพ้ก็ต้องยอมรับดิวะ”

ลูกกคลื่น เดินตรงออกมาจากร่มไม้กับสีหน้าเรียบตึง ชุดช็อปสีเข้มตัดกับบรรยากาศรอบ ๆ ทำให้เขาโดดเด่นจนสายตาหลายคู่หันมามองโดยอัตโนมัติ

ร่างสูงเดินเชื่องช้าแต่แผ่รัศมีความเย็นชาจนบรรยากาศรอบตัวดูนิ่งไปชั่วขณะ

ไม่ไกลนัก โต๊ะหินอ่อนมุมหนึ่งมี ดาวคณะบริหาร นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ กำลังหัวเราะคุยกันสนุกสนาน และเพียงไม่กี่ก้าวถัดไปเฌอรีนก็นั่งอยู่กับมีนดวงตาคู่สวยเหลือบเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่อาจละสายตาได้

ลูกคลื่นหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของดาวคณะ สายตาคมกริบกดลงไปโดยไม่ต้องเอ่ยอะไรให้มากความ เสียงรอบโต๊ะค่อย ๆ เงียบลงเหมือนโดนบังคับ

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ กระชับสั้น เย็นชา

“มีไลน์มั้ย”

เพื่อน ๆ ของดาวคณะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บางคนถึงกับกระซิบ

“เฮ้ย ลูกคลื่นวิศวะว่ะ หล่อโคตร…”

ดาวคณะชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ส่งมือถือมาให้

“ค่ะ…”

ชายหนุ่มคว้ามือถือมากดบันทึกไลน์ตัวเองลงไปอย่างไม่รีรอ ทุกการกระทำของเขาแข็งกระด้าง ไม่พูด ไม่ยิ้ม มีแค่สายตาเฉียบคมกับท่าทางเย็นชาเท่านั้น

เมื่อเสร็จ เขาวางมือถือคืนอย่างเรียบ ๆ แล้วพยักหน้าสั้น ๆ

“เรียบร้อย”

พูดจบก็หมุนตัวเดินกลับทันทีโดยไม่หันไปมองอีก เหลือเพียงเสียงเพื่อน ๆ ของดาวคณะที่กรี๊ดกร๊าดตามหลัง

ตรงมุมนั้น เฌอรีน ที่นั่งอยู่กับมีนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตลอด แววตาสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว มือเล็กเผลอกำแก้วน้ำแน่น ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในอกไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องรู้สึกอะไรกับผู้ชายที่บอกว่าเกลียดเธอทุกวันด้วย

ไม่นานก็ถึงเวลากลับบ้าน

เสียงเครื่องยนต์รถ ค่อย ๆ เงียบลงตรงหน้าบ้าน เฌอรีนก้าวลงจากรถพร้อมกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันที่เดินมาส่ง พวกเขาคุยกันเบา ๆ แค่ประโยคสั้น ๆ ก่อนที่เธอจะโบกมือลาแล้วหมุนตัวเดินเข้ามาในตัวบ้าน

ในเงามืดของโถงทางเข้า ลูกคลื่น ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ สายตาคมจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธอเหมือนนักล่าที่รอเหยื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่แผ่ชัด

“ผู้ชายมาส่งไม่ซ้ำหน้าเลยนะ…”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นชา

“กูว่านะ มึงได้ผัวไม่ช้าก็เร็ว”

เฌอรีนชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนตัดสินใจไม่ตอบอะไร ก้มหน้าแล้วเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่อยากมีเรื่อง

ลูกคลื่นขมวดคิ้ว พูดไล่หลัง

“พูดไม่ได้ยินรึไง”

เธอหยุดก้าว หันหน้ากลับมาสบตาคมกริบของเขา แววตาเต็มไปด้วยแรงกดดัน แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับเรียบและสั่นน้อย ๆ

“ได้ยิน…แต่ไม่อยากตอบ มีปัญหาอะไรมั้ย”

คิ้วเข้มกระตุกทันที เสียงต่ำห้วนออกมา

“มึงนี่ชักจะเกินไปแล้วนะ”

เฌอรีนเม้มปาก ก้าวถอยหนึ่งก้าวแต่ยังไม่ยอมแพ้

“ยุ่งอะไรด้วย หนูจะมีผัวหรือไม่มีผัว รบกวนพี่ไม่ต้องมายุ่งหรอกค่ะ…ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พี่เองก็มั่วเอาไม่เลือกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

คำพูดนั้นเหมือนจุดชนวนระเบิดในอก ลูกคลื่นก้าวพรวดเข้ามาใกล้ สีหน้าแข็งกร้าว เสียงทุ้มต่ำแทบคำราม

“มึง…มีสิทธิ์อะไรมาพูดใส่กูแบบนี้”

เฌอรีนกำมือแน่น สบตาเขาตรง ๆ ทั้งที่น้ำตาคลออยู่ในดวงตา

“แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรเหมือนกันล่ะ ถึงพูดใส่หนูได้ตลอดเวลา? หนูก็เป็นคน พี่ก็เป็นคน พี่ด่าหนู…แล้วหนูไม่มีสิทธิ์ด่าพี่คืนรึไง!”

เสียงกดดันในโถงบ้านเงียบงันจนได้ยินแค่ลมหายใจถี่ ๆ ของทั้งสอง ลูกคลื่น ก้าวพรวดเข้ามา คว้าแขนเล็กของเฌอรีนแล้วกระชากเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังเธอแทบชนอกเขา

ดวงตาคมกริบกดลงมาพร้อมเสียงทุ้มต่ำกึ่งคำราม

“มึงลืมไปแล้วเหรอ…ว่ามึงกับกูเคยได้กันน่ะ...ไม่สิเคยเอากัน”

เฌอรีนชะงักไปชั่ววินาที แต่แทนที่จะหลบตา เธอกลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำตาที่เอ่อคลอเปลี่ยนเป็นประกายดื้อรั้น เธอเอ่ยเสียงเรียบเย็นจนบาดลึก

“ใช่…หนูลืมไปแล้ว”

เธอหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยประโยคต่อมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“มีอะไรจะพูดอีกมั้ย ถ้าไม่มี…ขอตัว”

แขนเล็กสะบัดออกแรง ๆ หลุดจากการเกาะกุมของเขา เธอหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่นิด ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่

ลูกคลื่น กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ริมฝีปากขบกันแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับถูกตบหน้าแรง ๆ แต่เขากลับทำได้เพียงจ้องแผ่นหลังเล็กที่กำลังหายลับไปบนบันได