ตอนที่ 5 ใจเย็น ๆ ก่อน

 ตอนที่ 5 ใจเย็น ๆ ก่อน

“ไอ้เซริว มึงใจเย็น ๆ ก่อน ปล่อยคุณหมอก่อนสิวะ”

เขาดึงเสื้อของคุณหมอห้องฉุกเฉินเอาไว้ เพื่อถามอาการอย่างใจร้อน แม้แต่เพื่อนสนิททั้งสองคนของเกรซ ก็เห็นว่าเซริวใจร้อนจนน่าตกใจ

“ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว โชคดีที่ถูกชนไม่แรงมาก อาการบาดเจ็บมีแค่ศีรษะแตกและมีแผลที่หัวเข่ากับข้อศอก ตอนนี้ทำแผลให้เสร็จแล้ว กำลังจะส่งไปที่ห้องพักฟื้น รบกวนญาติผู้ป่วยไปทำประวัติคนไข้กับเจ้าหน้าที่ด้วยนะครับ”

“ได้ครับ ผมจัดการเอง”

“งั้นคุณวาสนา ผมฝากด้วยนะ”

“ค่ะคุณหมอ ญาติผู้ป่วยเชิญทางนี้เลยค่ะ”

“ครับ”

เซริวเดินตามเจ้าหน้าที่ไป เพื่อทำประวัติส่งตัวผู้ป่วยเข้าห้องพัก เขาถือกระเป๋าของเกรชไปด้วย ซึ่งในนั้นมีบัตรประชาชนและมือถือของเธออยู่ข้างใน เมื่อเสร็จแล้ว ทั้งหมดก็ตามไปที่ห้องพักของเกรซ ซึ่งคุณหมอแจ้งแล้วว่า เกรซคงจะฟื้นพรุ่งนี้ช่วงบ่าย ๆ เพราะตอนทำแผล หมอฉีดยาสลบให้เธอไป

“พวกนายกลับไปพักผ่อนเถอะ”

“แต่ว่ามึงก็น่าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะเซริว นี่ก็จะเช้าแล้ว ถ้าเกรซตื่นมาเห็นมึงในสภาพนี้ กูว่าจะช็อกไปอีกรอบ”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อเต้เป็นคนบอกให้เซริวกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วค่อยกลับมาใหม่ ทุกคนต่างก็อดนอน และตอนนี้ก็เจ็ดโมงเช้าแล้ว แอลพิงโซฟาหลับไปงีบหนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะตกลงว่าจะกลับบ้านก่อน

“แต่ว่าไม่มีใครอยู่กับเกรซเลย กูเป็นห่วง”

“แต่มึงอยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ที่นี่มีพยาบาลพิเศษดูแลอยู่ กูจัดการให้แล้ว มึงก็รีบกลับไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย แล้วรีบกลับมาก็ได้ มึงก็ยังไม่ได้นอนเลยนะ”

“นั่นสิคะพี่เซริว ตอนนี้เกรซก็ปลอดภัยแล้ว พี่กลับไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ตัวพี่เปื้อนเลือดขนาดนี้ ถ้าเกรซมันตื่นมาเห็น คงจะเจ็บปวดใจน่าดู”

ฝ้ายพูดออกมา เพื่อนของเซริวเห็นด้วย เขาจึงยอมกลับไปที่บ้าน ตามที่เพื่อนของเธอแนะนำ

“งั้นก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวกูไปส่งมึงเอง ส่วนน้อง ๆ กลับพร้อมกันเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวพวกฉันกลับกันเองดีกว่า ไปกันเถอะฝ้าย”

“อ่อ ได้สิ เอ่อ… ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะคะ”

ฝ้ายรีบเดินตามแอลออกไป เธอไม่ค่อยพอใจเซริวและเพื่อน ๆ ของเขาเท่าไหร่ จึงไม่อยากกลับไปพร้อมกับพวกเขา 

“ดูเหมือนว่าพวกเธอ จะไม่ชอบขี้หน้าพวกเราเลยนะว่ามั้ย”

“เป็นมึงจะชอบมั้ยล่ะ”

“อะไรวะ กูก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่หว่าไอ้เต้”

“ช่างเถอะรีบพาไอ้เซริวกลับไปบ้านก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน กูเริ่มง่วงแล้วเนี่ย”

“เออ ๆ ไปเว้ยไอ้เซริว มึงอย่าทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายแบบนั้น คนเจ็บไม่ใช่มึงนะเว้ยเพื่อน”

“แต่ทำไมกูเจ็บมากกว่าที่ควรจะรู้สึกซะอีกวะ นี่กูทำอะไรลงไปกันแน่”

เพื่อนสนิททั้งสองคนหันมามองหน้ากัน และตบไหล่ปลอบใจเซริวเบา ๆ 

“ตอนนี้มึงรีบกลับไปจัดการตัวเองก่อนเถอะ แล้วรีบกลับมาง้อเธอดี ๆ กูว่าที่ผ่านมา พวกมึงก็รักกันดีไม่ใช่เหรอ มีเรื่องอะไรที่คุยกันไม่ได้ล่ะ”

“อืม กูรู้แล้ว”

ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องพัก เพื่อจะพาเซริวกลับไปอาบน้ำ 

เก้าโมง

 คู่กรณีที่เป็นฝ่ายขับรถชนเธอเข้ามาเยี่ยม หลังจากที่สอบถามที่แผนกประชาสัมพันธ์ พอดีกับที่เกรซเริ่มรู้สึกตัว และเริ่มดื่มน้ำจากพยาบาลที่มาดูแล เมื่อ “ธรรณ์” หนุ่มนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปีสี่ เขาเป็นอีกคนที่หล่อเหลาไม่น้อย หนุ่มตี๋ตัวสูง แต่งตัวสะอาด น้ำเสียงสุภาพ แม้ว่าจะหล่อน้อยกว่าเซริว ที่เป็นลูกเสี้ยวไทย-ญี่ปุ่น แต่พอมองแบบนี้ ก็เริ่มรู้สึกคุ้นหน้าของเขา

“คุณฟื้นแล้ว ดีจังเลยนะครับ”

“คุณคือ…”

“สวัสดีครับ ผมชื่อธรรณ์ เรียนคณะบริหาร เอกการเงินระหว่างประเทศปีสี่ รุ่นพี่ของคุณ"

เกรซที่พึ่งงัวเงียตื่น หันมามองรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อ แต่เธอเห็เนคนหล่อมมามากแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับเขา

“อ้อ… ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่นี่เอง ว่าแต่รุ่นพี่มาทำไมเหรอคะ เข้าห้องผิดหรือเปล่า”

เธอถามเพราะยังเรียงละดับเหตุการณ์ไม่ถูก ธรรณ์ยิ้มก่อนจะตอบกลับไป ด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีระคนเอ็นดูรุ่นน้องสาว

"ขอโทษทีนะ ที่จริงแล้วพี่เป็นคนที่ขับรถชนน้องเมื่อคืนนี้ จะมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่เคลียร์กับประกันนาน ก็เลยมาตอนนี้ เป็นยังไงบ้าง พี่ถามคุณหมอเจ้าของไข้มาแล้ว บอกว่าน้องแค่ได้รับบาดเจ็บภายนอก แต่พี่ยังไม่ค่อยวางใจ จึงขอให้คุณหมอช่วยทำซีทีสแกนให้อีกครั้ง ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะรับผิดชอบเต็มที่ อยากให้ทำอะไร หรืออยากตรวจยังไงบอกมาได้เลยนะครับ”

"อะไรนะคะ รุ่นพี่เป็นคน... ขับรถชนฉันเหรอคะ"

"ครับ ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะรับผิดชอบเต็มที่ มีอะไรก็บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ

เกรซฟังเขาพูดจนจบ และเริ่มจำเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ แต่เธอจำได้ว่า หมือที่อบอุ่นที่มาประคองเธอเอาไว้ ก่าอนที่สติจะดับวูบไป มันคือเสียงของเซริว หรือเธออาจจะหวังมากเกินไปก็ได้ เพราะเท่าที่มองดูรอบ ๆ ก็ไม่เห็นว่าจะมีคนอื่น นอกจากคนที่อ้างว่าเป็นคนที่ขับรถชนเธอ เมื่อเขาแสดงความรับผิดชอบเต็มที่ เกรซก็หันไปมองรอบ ๆ ห้อง เธอไม่แปลกใจเลยที่ตื่นมาแล้วจะไม่พบใคร 

‘ยังจะคาดหวังอะไรอีกล่ะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น’

เกรซหันไปมองรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อ ถ้าเธอจำไม่ผิด เขาน่าจะเคยเป็นเดือนคณะบริหารมาก่อน แต่เพราะคณะที่เขาเรียนอยู่ไกลกับเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้สนใจเขาเลย แต่ว่าในตอนนี้ เธอมองไม่เห็นใครนอกจากเขา จึงตัดสินใจที่จะขอความช่วยเหลือคนแปลกหน้าเป็นครั้งแรก

“รุ่นพี่คะ ถ้าอยากรับผิดชอบฉันจริง ๆ ช่วยอะไรฉันอีกสักอย่างได้มั้ยคะ"