Masuk“ได้สิครับ น้อง…”
“เกรซค่ะ เรียกว่าเกรซเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”
เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเต็มที ส่วนเขายิ้มออกมา ก่อนจะรีบตอบ
“ได้สิ น้องเกรซ เรียกพี่ว่าพี่ธรรณ์ก็ได้นะครับ เอาเป็นว่าเกรซอยากให้พี่ช่วยอะไร พูดมาได้เลย”
เธอเงยหน้ามองเขา สายตาจริงจัง
“ช่วยได้ทุกอย่างจริงเหรอคะ”
ธรรณ์มองหน้ารุ่นน้องสาว หัวใจของเขาสั่นตึกตักเล็กน้อย เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นหนักแน่นของคนตรงหน้า ก่อนหน้านี้เขารู้ว่าเด็กคณะมนุษยศาสตร์ มีแต่คนสวย แต่ก็ไม่เคยคิดจะสนใจ เพราะคณะของพวกเะอไม่ได้อยุ่ใกล้กับเขา จนกระทั่งมาพบเกรซ เขายิ้มก่อนจะตอบอีกครั้ง
“พี่รับปากไปแล้วนี่ครับ ยังไงก็ไม่คืนคำ ว่ามาเถอะครับ อยากให้พี่ช่วยอะไร”
บ่ายโมง
เซริวที่กลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่คอนโด โชคร้ายที่แม่ของเขาแวะมาเยี่ยมพอดี กว่าจะอธิบายให้แม่ฟังได้ทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้น ก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง กว่าเขาจะขับรถมาถึงโรงพยาบาล ก็รีบขึ้นไปที่ชั้นแปด ซึ่งเป็นห้องพักของเกรซทันที แต่เมื่อเขาไปถึง กลับตกใจเมื่อเห็นแค่ห้องที่ว่างเปล่า จึงรีบวิ่งมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลทันที
“ขอโทษนะครับ ผู้ป่วยห้อง 805 ไปไหนแล้วครับ”
“ห้อง 805 เหรอคะ รอสักครู่นะคะ”
“ครับ”
เขาคิดว่าเกรซน่าจะไปตรวจอย่างอื่น และคิดหนักไปถึงขนาดว่าเธออาจจะเกิดอาการแทรกซ้อน จนต้องเข้าห้องผ่าตัดอีกครั้ง หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ความกลัวเริ่มครอบงำเขาจนเหงื่อออกมือ เขารีบหันมามองพยาบาลที่กำลังตรวจสอบให้
“ว่ายังไงครับ หรือว่าเธอ…”
“คนไข้เตียง 805 ออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเมื่อเช้านี้เองค่ะ”
“ว่ายังไงนะครับ! ทำไมถึงรีบออกไปล่ะ ก่อนที่ผมจะกลับเธอยังไม่ฟื้นเลยนะครับ”
เซริวตกใจมาก เพราะไม่คิดว่าอาการของเกรซจะดีขึ้นจนออกจากโรงพยาบาลได้ในตอนนี้ พยาบาลจึงรีบแจ้ง
“เอ่อ… เรื่องนี้คุณหมอเจ้าของไข้แจ้งว่า ผู้ป่วยยืนยันจะขอย้ายโรงพยาบาลค่ะ”
“ว่ายังไงนะครับ ย้ายโรงพยาบาลงั้นเหรอครับ ที่ไหนพอจะทราบมั้ยครับ"
“ขอโทษนะคะ เรื่องข้อมูลผู้ป่วยตรงส่วนนี้เป็นความลับค่ะ นอกจากคุณจะไปถามคุณหมอเจ้าของไข้เอง”
“งั้นตอนนี้คุณหมอเจ้าของไข้อยู่ที่ไหน ผมจะไปถามเขาเอง”
“คือว่าตอนนี้อาจารย์ภาคภูมิเข้าห้องผ่าตัดค่ะ กว่าจะออกมาก็คงจะช่วงค่ำเลยค่ะ”
เซริวรู้สึกหูวิ้งไปชั่วคราว เมื่อพยาบาลสาวบอกเขาว่า เกรซทำเรื่องขอย้ายโรงพยาบาลออกไป ก่อนที่เขาจะมาถึง และยังไม่สามารถบอกได้ว่า เธอย้ายไปที่ไหนอีกด้วย เขาทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ใกล้ ๆ เคาน์เตอร์ จนพยาบาลตกใจและรีบถาม
“คุณคะ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ รู้สึกหน้ามืดหรือเปล่าคะ คุณดูหน้าซีด ๆ นะ”
“ไม่เป็นไรครับ ผม…ไม่เป็นไร ขอบคุณมากครับ”
“ค่ะ”
เซริวไม่รู้เลยว่าเขาเดินกลับมาที่รถได้ยังไง และขับรถออกมาจากโรงพยาบาลจนถึงคอนโดของตัวเองตอนไหน
“เกรซ… จะไม่ให้โอกาสพี่ได้ขอโทษเลยจริง ๆ เหรอ ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ”
เซริวหลับตาลง ก่อนจะหลับสนิทไปเพราะความอ่อนเพลีย เขาไม่คิดเลยว่าเกรซจะตัดสินใจเด็ดขาด ตัดทางเขาแบบนี้
โรงพยาบาลเอกชน
“ขอบคุณมากเลยนะคะรุ่นพี่ ที่เป็นธุระพาฉันย้ายมาที่นี่”
ธรรณ์หันมาหลังจากที่เซ็นเอกสารสำหรับญาติผู้ป่วยเสร็จ และยื่นให้เจ้าหน้าที่
“ขอบคุณครับ”
“ยินดีค่ะคุณผู้ชาย ขอตัวก่อนนะคะ เชิญตามสบายค่ะ”
เมื่อเจ้าหน้าที่เดินออกไปแล้ว เขาจึงเดินมานั่งข้าง ๆ เตียงของเธอ
“ในเมื่อพี่เป็นคนขับรถชนเกรซ พี่ก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดสิ ก็แค่เปลี่ยนโรงพยาบาลเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อยนี่นา”
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไร แต่ว่าโปรแกรมที่จะต้องทำซีทีสแกน ยังไงก็ต้องทำนะเพื่อความแน่ใจ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลเป็นอย่างดี”
“แน่นอนสิ ต้องให้แน่ใจว่าสมองไม่ได้กระทบกระเทือน ถ้ามาโง่เพราะพี่ก็คงแย่แน่เลย จากที่รับผิดชอบแค่รักษาให้หาย ก็คงต้องเปลี่ยนเป็นยกสินสอดไปขอแต่งงานแล้ว”
“หึหึ ล้อเล่นแล้วค่ะรุ่นพี่”
เกรซยิ้มออกมาทันที เมื่อเขาพูดแซวเธอแบบเป็นกันเอง แต่คนที่มองอยู่ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเธอ กลับทำให้หัวใจของเขาสั่นมากกว่าเดิม เขาไม่คิดเหมือนกันว่าแค่เห็นเธอยิ้ม จะทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวขนาดนี้
‘แย่ล่ะสิ เป็นแบบนี้ไม่ดีแน่’
“รุ่นพี่เป็นอะไรไปเหรอคะ”
“เปล่าหรอกก็แค่…. พี่คงจะล้อเล่นแรงไปหน่อย ขอโทษนะปกติพี่ก็เป็นคนชอบพูดเล่นแบบนี้ ก็เลยลืมตัวน่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ถือหรอกค่ะ ว่าแต่รุ่นพี่ไม่หิวข้าวเหรอคะ วิ่งเต้นทำเอกสารออกจากโรงพยาบาลตั้งหลายชั่วโมง อยากกินอะไรมั้ยคะ สั่งมากินที่ห้องก็ได้ฉันจ่ายเอง”
ธรรณยิ้มให้เธอ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ไม่ต้องหรอก เอาไว้ถ้าเกรซหายดีแล้ว ค่อยไปทานข้าวกับพี่สักมื้อก็ได้ ตกลงมั้ยครับ”
ตอนพิเศษ 20 บทส่งท้ายของความรักทั้งสี่คนหันไป ก็เห็นเซริว กฤษ และสารวัตรคณิณ เดินเข้ามาในร้าน เมื่อพวกเขาก้าวเท้าเข้ามา คนในร้านก็เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เพราะแต่ละคนทั้งหล่อ หน้าตาดี ตัวสูงจนเป็นที่สังเกต แต่เมื่อพวกเขา เดินมาทางโต๊ะของแฟนสาว ที่อยู่ด้านในสุด ทุกคนต่างก็หันกลับไป และซุบซิบกันด้วยความเสียดาย“มาอยู่กันที่นี่เองเหรอ พี่พึ่งจะเลิก มิน่าล่ะส่งข้อความมาหาตั้งนาน เกรซก็ไม่อ่านสักที”“จริงเหรอคะ ไม่ทันได้สังเกตเลย ขอโทษด้วยค่ะ”เซริวหันมาถาม ก่อนจะนั่งข้าง ๆ แฟนสาวและยกน้ำของเธอขึ้นมาดื่ม กฤษก็มานั่งกับแอลข้าง ๆ ซึ่งเขาแยกไปอีกโต๊ะหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน เพื่อจะได้มีที่ว่างพอสำหรับทุกคน“เย็นนี้ไปกินหม่าล่ากัน เห็นบอกว่ามีเมนูใหม่มา”“จริงเหรอคะ เอาสิ ๆ ชวนพวกเขาไปด้วยมั้ย”“ไม่ดีกว่าครับ วันนี้พี่กับเกรซจะไปดูหนังกัน”“ผมก็จะพาฝ้ายไปทานข้าวเย็นกับพี่สาวเหมือนกัน พอดีเธอมาสัมมนาที่กรุงเทพฯ ก็เลยจะพาไปแนะนำสักหน่อย”“แล้วน้องเบลล่ะคะ เย็นนี้ว่างมั้ย”“ไม่ว่างค่ะ นี่ไงคะ”เบลยกมือถือขึ้นมาให้ทุกคนดู เมื่อแฟนของเธอโทรเข้ามาพอดี“น่าเสียดายจังเลยค่ะ สงสัยเราคงต้องไปกันเองซะแล้ว
ตอนพิเศษ 19 เกรซ & เซริว 4“ว้าว…. ที่แท้พวกพี่ก็เริ่มต้นแบบนี้นี่เอง พี่เกรซกล้ามากเลยนะคะ”“ตอนนั้นใครจะคิดว่าเขาจะตอบรับล่ะ นั่นเป็นความหน้าด้านหนึ่งเดียวของพี่เลยนะ”ฝ้ายเองมานั่งฟังอีกครั้งยังคิดไม่ถึงเลยว่า วันนั้นเซริวจะตอบตกลงจริง ๆ แต่เกรซเป็นคนที่เฉลยออกมา“ที่จริงแล้ววันนั้น การที่เขาตอบรับ คงเพราะกลัวว่าพี่จะอายมากกว่า ก็เลยคิดว่ารับปากไปก่อน พอคนลืมกันไปแล้ว ค่อยบอกเลิกทีหลัง”“อะไรนะ! ไม่จริงหรอกมั้งคะ"“ทำไมมึงคิดแบบนั้นวะเกรซ”“นั่นสิ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ”ทั้งสามคนไม่เข้าใจเลย แต่สำหรับเกรซ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเซริวในเวลานั้น เธอเข้าใจเขาดีที่สุด และรู้ว่าเซริวตัดสินใจคบเธอ เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกอับอายคนทั้งคณะ และเขาก็ไม่อยากรับความกดดันนี้ อีกอย่างตัวเขาเอง ก็ได้ประโยชน์หลายอย่าง เพราะในคณะนั้นต้องมีเพื่อนสนิทของบีน่า แฟนเก่าเขาอยู่ในนั้นด้วย เรื่องนี้ยังไงก็ต้องไปถึงหูบีน่า “ที่แท้ก็เป็นเพราะแบบนี้เอง แล้วหลังจากนั้นละคะ ตอนคบกันใหม่ ๆ เป็นยังไงบ้าง”เกรซหลบตาลงเล็กน้อย เมื่อต้องพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่เจ็บปวดเพราะความเย็นชาของเซริว “หลังจากที่ตกลงคบกัน พี่ก็คอยดูแลเขา
ตอนพิเศษ 18 เกรซ & เซริว 3เมื่อเธอพูดจบ ทั้งคณะก็เหมือนกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกคนอึ้งไปทันที หลังจากที่เกรซตะโกนชัดเจน แม้แต่ฝ้ายและแอลที่ยืนรออยู่ข้างนอก ยังได้ยินชัดเจน“อีเกรซ…. ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้า”“เชี่ยแล้ว แม่ง… เงียบกริบไปทั้งคณะเลย”เกรซพูดและหายใจหอบ เธอมองหน้าเซริวที่ตกใจเหมือนถูกตบอยู่ตรงหน้า เขากะพริบตาและเหมือนจะกลืนบางอย่างลงคอไป เพราะเธอสังเกตเห็นลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลง มือเธอเริ่มมีเหงื่อชื้นออกมาเพราะความตื่นเต้น หลังจากนั้นก็มีเสียงตะโกนออกมา“ว้าว! สุดยอดไปเลยรุ่นน้อง ใจกล้ามาก พี่ยกนิ้วให้เลย”เสียงโห่ร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ สาว ๆ ในคณะเริ่มหันไปซุบซิบนินทากันอย่างออกรส ตอนนี้เองที่เกรซรู้สึกอายขึ้นมาจริง ๆ เธอรู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีซะตอนนี้เลย เซริวนั่งนิ่งไป ก่อนจะลุกขึ้นยืน และเดินมาหาเธอ เกรซใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“เอาแล้วโว้ย ๆ เซริวตอบไปเลย ตกลงหรือเปล่า”เธอจำสายตาของเขาในวันนั้นได้ดี สายตาที่แทบจะมองทะลุเข้ามาอ่านใจเธอได้ เขาหรี่ตาลงก่อนจะถามเธอสั้น ๆ “เธอกำลังล้อเล่นอะไรอยู่รุ่นน้อง รู้จักฉันเหรอ ถึงได้กล้ามาขออ
ตอนพิเศษ 17 เกรซ & เซริว 2“อะไรนะคะ! นะ นี่พี่เกรซถึงกับเอาเรื่องนี้มาเดิมพันเลยเหรอเนี่ย ให้ตายเถอะแบบนี้ ถ้าพี่เซริวรู้เข้าละก็…”เบลพูดขึ้นมาเองยังรู้สึกกลัวเลย เพราะเธอรู้นิสัยของเซริวดีว่า เขาไม่ชอบการทำแบบนี้ลับหลัง และถ้าเขารู้เข้าละก็ คนที่ทำกับเขาแบบนั้น คงเกลียดชนิดที่ว่า ผีไม่เผา เงาไม่เหยียบกันเลยทีเดียว“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ หลังจากที่พี่คบกับพี่เซริวได้แค่สามเดือน เขาก็จับได้แล้ว”“อะไรนะคะ!”เบลตกใจจนเผลอร้องออกมาเสียงดัง ทำเอารุ่นพี่ทั้งสามคนรีบห้ามเธอ คนทั้งร้านถึงกับหันมามอง เบลแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เซริวกับเกรซ เริ่มต้นกันด้วยการเดิมพันแบบนี้ เธอรีบหันไปถามต่อ น้ำเสียงตื่นเต้นมากกว่าเดิม“นี่พี่รอดชีวิตมาจากไอ้บ้านั่นได้ยังไงกันเนี่ย ช่างเถอะ ๆ แล้วยังไงต่อคะ พวกพี่พนันกันแล้ว พี่เกรซก็รุกเลยเหรอคะ”“ใช่ค่ะ ตอนนั้นพี่คิดว่านี่เป็นโอกาสเดียวแล้ว ที่จะสามารถเข้าใกล้เขาได้ ที่จริงพี่ก็เผื่อใจเอาไว้แล้วนะคะ แต่เพราะว่าพนันกับอีพวกนี้ไว้นี่แหละ ก็เลยต้องทำเป็นใจกล้าหน้าด้าน บุกเข้าไปถึงหน้าคณะวิศวะ แล้วก็ตะโกนขอพี่เซริวเป็นแฟน ต่อหน้าคนทั้งคณะเลย”“อะไรนะ…. ว้าว! พี่เกรซ ท
ตอนพิเศษ 16 เกรซ & เซริว 1“ก็ต้องเล่าสิ มึงจะมาเอาเปรียบพวกกูไม่ได้นะเว้ยเกรซ มีบางเรื่องที่พวกกูเองก็ไม่ได้รู้หมดสักหน่อย”เกรซลังเลเล็กน้อย แต่ที่ฝ้ายพูดมามันก็ถูก เธอนั่งฟังเรื่องของทุกคน แต่กลับไม่เล่าเรื่องของตัวเอง ก็คงจะดูน่าเกลียดเกินไปหน่อย “ก็ได้ เล่าก็เล่า”“ยอดไปเลย เริ่มตั้งแต่พี่เกรซรู้จักพี่เซริวตอนไหนเหรอคะ”เบลเริ่มต้นถามเหมือนเดิม เกรซจึงเริ่มเล่าตั้งแต่เธอเคยเห็นเขาเป็นครั้งแรก ตอนที่พึ่งเข้ามาเรียนใหม่ ๆ“ตอนนั้นเห็นเขาครั้งแรกที่หน้าหอสมุด รอยยิ้มของเขาตอนที่กำลังหมุนลูกบาสเกตบอลอยู่ในมือ ท่ามกลางแสงแดดในตอนเย็น เป็นภาพที่ทำให้จดจำไม่ลืม”“โห…. โรแมนติกจังเลย อย่างกับในนิยายแน่ะ”เบลฟังด้วยสีหน้าเคลิ้ม ฝ้ายกับแอลนั่งนิ่ง เรื่องนี้พวกเธอเองก็ยังไม่เคยรู้มาก่อน“ได้มองเขาชัด ๆ แค่สองนาที หลังจากนั้นแฟนของเขาก็เดินเข้ามาน่ะ”“อ่าว!”เหมือนกับสายฟ้าฟาดลงมา เมื่อเกรซเล่าถึงตรงนี้ บีน่าในตอนนั้นยังคบกับเซริวอยู่ เกรซมองเซริวอยู่สักพัก จนกระทั่งรุ่นพี่บีน่า เดินเข้ามาเกาะไหล่ของเซริว“เซริวกลับบ้านกันเถอะ หิวแล้ว”“โอเค งั้นกูกลับก่อนนะ”“แล้วเจอกันนะเซริว พวกเราก็ไปเถ
ตอนพิเศษ 15 ฝ้าย & คณิณ 9 “อ๊าา!! ที่รัก เร่งอีกค่ะ ไม่ไหวแล้ว อ๊าาา!!”ฝ้ายหายใจหอบ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะวายทุกชั่วขณะ ทุกครั้งที่ถูกเขารุกเข้ามา ไม่ต่างกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่วร่าง สารวัตรหนุ่มไม่ได้ขู่เธอ แต่เขาทำจริง ๆ ตลอดทั้งคืนเธอแทบจะไม่ได้นอน และเขาเองก็ไม่ออกไปนอนข้างนอกอีกเลย นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา แน่นอนว่าแฟนหนุ่มขี้หึงของเธอ ก็ไม่มีทางปล่อยให้ฝ้ายได้กลับไปอยู่ที่ห้องเดิมอีกต่อไป โดยอ้างว่า….“ไม่ได้หรอก ถึงจะบอกไปแล้วว่า ห้ามไอ้บ้านั่นมายุ่งกับฝ้ายอีก แต่พี่จะแน่ใจได้ยังไงว่า จะไม่มีคนอื่นเข้ามาวุ่นวาย เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อย่าหวังจะได้มีเวลาไปมองผู้ชายคนอื่นอีกเลย”“อะไรนะคะ ฝ้ายไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นนะ ก็แค่…”“อย่าพูดมาก อยากจะโดนอีกสักรอบมั้ย ดูเหมือนจะยังมีแรงอยู่นะครับ”“พี่คณิณ! ทำไมก่อนหน้านี้ไม่รู้เลยว่า พี่เป็นคนแบบนี้”เธอหันมาค้อนเขาวงใหญ่ เมื่อแฟนหนุ่มที่ยังมีแรงเหลือ หันมามองหน้าเธออย่างมีเลศนัยอีกรอบ เขาใช้มือลูบไปที่ต้นแขนเปลือยของเธอ ก่อนจะใช้สายตายั่วยวนและกระซิบ ระหว่างที่พรมจูบไปที่หัวไหล่ของฝ้ายเบา ๆ“พี่ก็เป็นแบบนี้แหละ ในเมื่อตอนนี้เป็นเมี


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




