ตอนที่ 7  ง่ายเกินไปก็ไม่ท้าทาย

ตอนที่ 7  ง่ายเกินไปก็ไม่ท้าทาย

เกรซเริ่มทำสีหน้าไม่ถูก เมื่อถูกรุ่นพี่หนุ่มอย่างธรรณ์เอ่ยปากตรง ๆ แบบนี้ เธอเป็นคนมีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อน แค่มองปราดเดียวก็รู้ถึงจุดประสงค์ของเขาแล้ว

“เอ่อ… คือว่าเรื่องนี้ อาจจะไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าคะ”

“ทำไมล่ะ ก็แค่ข้าวมื้อเดียวเอง ได้ข่าวว่าโรงอาหารคณะมนุษยศาสตร์ ทั้งอร่อยและมีอาหารหลากหลาย แล้วก็ยังมีสาว ๆ สวย ๆ ให้มองเป็นอาหารตาด้วย พี่น่ะอยากลองไปชิมมานานแล้ว แต่ก็ไม่กล้าไปน่ะ”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยรุ่นพี่คนนี้ ก็ไม่ได้ทำให้เธออึดอัดมากจนเกินไป

“ที่แท้จะไปส่องสาว ๆ นี่เองเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นไม่มีปัญหาค่ะ เรื่องแบบนี้เกรซถนัดมาก ถ้ารุ่นพี่สนใจใครเป็นพิเศษ ขอให้บอกได้เลยค่ะ รับรองว่าเกรซจะช่วยเต็มที่”

ธรรณ์ได้แต่ยิ้ม แต่ในใจของเขามีคำตอบอยู่แล้วว่า เขาอยากจะจีบใคร แต่ตอนนี้เธอพูดตัดบทเขาแบบนี้ เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ เรื่องแบบนี้คงจะต้องค่อยเป็นค่อยไปสินะ ในเมื่อเธอยังไม่เปิดโอกาส เขาก็จะค่อย ๆ แวง้ประตูหัวใจของเธอทีละนิด ลองดูสิว่าเธอจะทนลุกตื๊อของเขาไปได้อีกนานแค่ไหน

“เอาล่ะไม่พูดมากแล้ว พยาบาลบอกว่าต้องกินอาหารให้ตรงต่อเวลา เดี่ยวข้าวก็จะมาส่งแล้ว แต่พี่คิดว่าคงไม่ถูกปากคนป่วยสักเท่าไหร่ เอาเป็นว่าสั่งอย่างอื่นมาเผื่อด้วยดีมั้ย”

“ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

เธอเอาแต่เรียกเขาว่า รุ่นพี่ โดยไม่เรียกชื่อของเขาเลยสักคำ ทั้ง ๆ ที่เขาพยายามให้เธอเรียกชื่อ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกรำคาญ ที่มีคนเรียกเขาแบบนี้ เพราะก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่เคยอนุญาตให้รุ่นน้องคนไหน มาเรียกชื่อเขาตรง ๆ เลย แต่กับเกรซกลับไม่เหมือนกัน เขาเป็นคนขอให้เธอเรียกชื่อ แต่เธอกลับไม่เคยเรียกเลยสักครั้ง

‘ช่างเถอะ ในเมื่อยังไม่พร้อมก็ไม่บังคับ ค่อยเปนค่อยไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ง่ายเกินไปก็ไม่ท้าทาย’

เสียงมือถือของเธอสั่นขึ้นมา เมื่อหยิบออกมาสีหน้าของเกรซก็เปลี่ยนไปทันที เธอกดตัดสายไป จนทำให้รุ่นพี่หนุ่มมองด้วยความสงสัย จนอดถามออกมาไม่ได้

“ไม่รับสายเหรอ เห็นดังตั้งหลายครั้ง”

“ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่มิจฉาชีพน่ะ คุยไปก็ปวดหัวเปล่า ๆ ค่ะ”

“งั้นก็ดี รีบทานข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวจะต้องกินยา”

“ค่ะ”

หลังจากนั้นเขาก็เห็นว่า เกรซรับสายเพื่อนสนิทของเธอ และคุยตามปกติ ก่อนจะนัดให้เพื่อนสนิทมาที๋โรงพยาบาล

‘คนที่เธอไม่อยากคุย น่าจะเป็นคนที่พาเธอมาโรงพยาบาลสินะ หรือว่ายังไม่ได้เลิกกันงั้นเหรอ’

ไม่นานเพื่อน ๆ ของเธอก็เข้ามาเยี่ยม ธรรณ์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม และแนะนำตัวกับพวกเธออย่างสุภาพ

“คุณคือ….”

“พี่ชื่อธรรณ์ครับ เป็นคนที่ขับรถชนน้องเกรซเมื่อคืนนี้ แล้วก็เป็นคนที่เปลี่ยนโรงพยาบาลให้เธอด้วย”

“แบบนี้นี่เอง นี่เกรซมึงเล่ามาให้ฟังหน่อยสิ จู่ ๆ พรวดพราดออกไปโดนรถชนได้ยังไง หรือว่า… รุ่นพี่มองไม่เห็น”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ”

“พวกแกเงียบ ๆ หน่อย ไม่ใช่ความผิดของรุ่นพี่หรอก คือว่าเมื่อคืนนี้ฉันเดินไปเรียกรถ แล้วเกิดมึนหัวขึ้นมา เลยเดินเซออกไปชนรถของรุ่นพี่ ที่กำลังเลี้ยวอกมาจากซอยข้าง ๆ เองน่ะ”

""อะไรนะ!""

เพื่อน ๆ ทั้งสองคน รู้สึกอายมากเมื่อเกรซเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเธอฟัง ฝ้ายรีบกระทุ้งเอวของแอลทันที

“ไงล่ะฉันบอกแล้วว่า อย่าออกตัวแรง เป็นไงล่ะทีนี้”

“ก็ฉันไม่รู้นี่หว่า ตอนนั้นเป็นห่วงอาการของเกรซมากกว่า ก็เลยเผลอด่าเขาไปซะยับเลย”

“ก็บอกแล้วว่าเบาหน่อย ๆ ทีนี้ต้องยกพานไปขอขมาเลยมั้ยล่ะ”

“เออ ๆ รู้แล้วน่า”

“นี่พวกแกคุยเรื่องอะไรกันน่ะ ยกพานไปขอขมาใครเหรอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ก็เมื่อคืนนี้น่ะสิ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นหน้าพี่เซริวที่เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา ตัวเปื้อนเลือดไปหมด ถามอะไรก็ไม่ตอบอย่างกับคนเป็นใบ้ เลยด่าไปชุดใหญ่”

“ว่ายังไงนะ”

“เออ ๆ รู้แล้วน่าว่าผิดน่ะ เอาเป็นว่าวันจันทร์ถ้าเจอเขาก็จะไปขอโทษก็แล้วกัน”

เกรซถึงกับตกใจกับเรื่องที่เพื่อนเล่าออกมา ส่วนธรรณ์นั่งฟังเงียบ ๆ โดยไม่รบกวนพวกเธอ 

“แกว่ายังไงนะ พี่เซริวน่ะเหรอ ที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว"

“ก็ใช่น่ะสิ เขาเป็นคนพาแกส่งไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ตอนที่เห็นเลือดที่เปื้อนชุดเขาไปทั้งตัว ฉันใจคอไม่ดีเลย คิดว่าแกจะเจ็บหนักมากกว่านี้ซะอีก โชคดีที่แค่หัวแตก”

เกรซตกใจและบีบผ้าห่มในมือเอาไว้แน่น เรื่องนี้เธอไม่เคยรู้เลย

 "แกว่ายังไงนะแอล พี่เซริวน่ะเหรอที่เป็นคนพาฉันไปส่งโรงพยาบาลเอง รุ่นพี่คะเรื่องนี้มันเป็นยังไงกันแน่คะ”