บทที่ 1

เมิ่งถังอินตัวแข็งทื่อ มองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่ เธอเห็นจี้ฮ่วยจิ่นกำลังพิงอยู่บนโซฟา และยกภาพของเจียงหยุนซูขึ้นแนบที่ริมฝีปาก!

เขาหลับตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เสียงแหบพร่าอย่างถึงที่สุด "หยุนซู... ที่รัก..."

ตลอดเวลาที่อยู่กินกับเธอและมีความสัมพันธ์กันมานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่เคยมีความสุขจริงๆเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้เพียงเรียกชื่อเจียงหยุนซูและมองรูปของเธอ เขากลับได้รับความสุขชั่วครู่ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อต้องทนมองภาพนี้เต็มสองตา เมิ่งถังอินราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

วินาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน จี้ฮ่วยจิ่นสงบสติอารมณ์ครู่หนึ่งก่อนจะรับสาย

พอกดรับ เสียงของลู่เฉินเพื่อนสนิทที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อก็ดังออกมาจากปลายสาย

"ฮ่วยจิ่น นายจะไปประมูลตัวเจียงหยุนซูพรุ่งนี้จริงๆ เหรอ?"

"นายลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนเธอทิ้งนายยังไง? ตอนนายล้มละลาย เธอยอมคบกับลูกชายผู้บริหารโรงเรียนเพื่อโควตาไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้นายกลับมาตั้งตัวได้อีกครั้ง เธอก็รีบเข้ามาเกาะแกะนายอีก ผู้หญิงแบบนี้…”

จี้ฮ่วยจิ่นหลับตาลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนหลงตัวเอง เห็นแก่ตัว และเสแสร้ง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างขมขื่น “แต่ฉันก็ยังรักเธออยู่ดี”

“หลายปีมานี้ ฉันคิดถึงเธอจนแทบจะเป็นบ้า”

ลู่เฉินหายใจแรงขึ้น “แล้วเมิ่งถังอินล่ะ? เธอเป็นแฟนคนปัจจุบันของนาย นายเห็นเธอเป็นตัวอะไร!”

จี้ฮ่วยจิ่นนวดระหว่างคิ้ว "ฉันพยายามแล้ว แต่ชอบไม่ลงจริงๆ"

"ถ้านายเคยเจอคนที่ใช่ไปแล้ว คนอื่นก็กลายเป็นแค่ตัวสำรองแก้ขัดทั้งนั้น"

"อินอินดีมาก แต่สำหรับฉัน เธอเป็นได้แค่คนแก้ขัดมาโดยตลอด"

ลู่เฉินถอนหายใจ "นาย... ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเจียงหยุนซูใส่ยาเสน่ห์อะไรให้นาย! นายทำกับเมิ่งถังอินแบบนี้ ถ้าเธอรู้แล้วทิ้งนายไป นายจะต้องเสียใจทีหลังแน่!"

น้ำเสียงของจี้ฮ่วยจิ่นแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย “จะไปก็ไปเถอะ"

"ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ ฉันพูดคำว่าเลิกไม่ลงหรอก"

"ถ้าเธอเป็นฝ่ายพูด ก็ถือเป็นการปลดปล่อยฉันเหมือนกัน"

เมื่อเห็นว่าจี้ฮ่วยจิ่นวางสายและกำลังจะเดินเข้ามา เมิ่งถังอินก็หน้าซีดเผือด รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำทั้งที่ตัวสั่น

สายน้ำจากฝักบัวไหลชะโลมร่างที่กำลังสั่นเทาของเธอ ทำให้เธออดนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบจี้ฮ่วยจิ่นไม่ได้

นั่นคือพิธีเปิดการศึกษาชั้นม.สี่ ในฐานะประธานนักเรียน เขายืนกล่าวสุนทรพจน์อยู่บนเวที

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวดูสุขุม กางเกงสแล็กสีดำเผยให้เห็นเรียวขายาว ทั้งตัวแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายสูงศักดิ์มาตั้งแต่เกิด ที่สำคัญที่สุดคือใบหน้าหล่อเหลาจนสะดุดตา ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น สาวๆ ทั่วทั้งหอประชุมต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความตะลึง

เมิ่งถังอินยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองดูนิ้วมือเรียวยาวของเขาจับไมโครโฟนเบาๆ ลูกกระเดือกขยับขับเคลื่อนไปตามจังหวะคำพูด

วินาทีนั้น เธอคล้ายกับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรง

“นี่ มองจนตาค้างเลยเหรอ?” จี้หน่วน เพื่อนสนิทของเธอใช้ศอกสะกิดเธอ “นั่นพี่ชายฉันเอง หล่อใช่ไหมล่ะ?”

ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า ในโรงเรียนมีคำพูดหนึ่งที่เล่าต่อกันมาอย่างแพร่หลายว่า “ไม่รู้จักผู้อำนวยการยังพอให้อภัยได้ แต่ถ้าไม่รู้จักจี้ฮ่วยจิ่น หนุ่มหล่อประจำโรงเรียน ถือว่าผิดมหันต์!”

เขาเป็นหนุ่มที่สาวๆ ทั่วทั้งโรงเรียนต่างหมายปอง แต่เขามักปฏิเสธคำสารภาพรักทั้งหมดอย่างสุภาพและรักษาระยะห่าง จนเวลาผ่านไป ทุกคนจึงคิดว่าเขาไม่สนใจผู้หญิง

เมิ่งถังอินเองก็ทำได้เพียงแอบมองเขาอยู่ไม่กี่ครั้งตอนที่ไปเที่ยวบ้านจี้หน่วน

จนกระทั่งเจียงหยุนซูย้ายโรงเรียนมา

เธอเปรียบเสมือนดั่งดวงไฟ ที่เปิดเผยและแน่วแน่ในการตามจีบจี้ฮ่วยจิ่น

ทุกคนต่างคิดว่าเธอคงจะพบกับความผิดหวังเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ แต่สามเดือนต่อมา จี้ฮ่วยจิ่นกลับตอบตกลงคบกับเธอ

เมิ่งถังอินไม่มีวันลืมวันนั้น วันที่เธอยืนอยู่ตรงมุมอาคารเรียน และเห็นจี้ฮ่วยจิ่นกดเจียงหยุนซูไว้กับกำแพงแล้วจูบเธอ

นิ้วมือเรียวยาวของเขาสอดเข้าไปในเส้นผมของเธอ ดวงตาที่เคยเย็นชากลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อน นั่นคือจี้ฮ่วยจิ่นในแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เมิ่งถังอินได้แต่มองเขาสูญเสียการควบคุมตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะเจียงหยุนซู

เขายอมต่อคิวข้ามคืนเพื่อซื้อของลิมิเต็ดให้เธอ ยอมมีเรื่องกับคนอื่นเพื่อเธอ และยอมโดดเรียนเพื่อไปดูคอนเสิร์ตกับเธอ

จนกระทั่งปีสาม ครอบครัวตระกูลจี้ล้มละลาย

เจียงหยุนซูทิ้งเขาทันที แล้วเดินทางไปต่างประเทศกับลูกชายผู้บริหารโรงเรียน ก่อนไปทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งว่า "จี้ฮ่วยจิ่น คุณให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้หรอก"

คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเขากลับวิ่งตามรถของเจียงหยุนซูไปถึงสองช่วงถนนเต็มๆ

หลังจากนั้น จี้ฮ่วยจิ่นก็ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยทั้งวัน เมิ่งถังอินเป็นห่วงเขา จึงคอยติดตามอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเขาจับได้

"คอยตามฉันอยู่ได้ ทำไมเหรอ?" จี้ฮ่วยจิ่นหันกลับมาถามเธอ

เธออึกอักพูดไม่ออก

"ชอบฉันเหรอ?" เขาพูดแทงใจตรงๆ "ถ้าอย่างนั้นก็คบกันเถอะ"

หลังจากคบกันแล้ว เมิ่งถังอินถึงได้รู้ว่า การที่จี้ฮ่วยจิ่นตอบตกลงคบกับเธอ เป็นเพียงเพราะต้องการก้าวออกจากความรักที่ขมขื่นนั้นเท่านั้น

แต่เธอกลับยังคงเต็มใจ ยอมทำดีกับเขาอย่างว่าง่าย เพื่อทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมา

ต่อมาคล้ายกับว่าเขาจะค่อยๆ เริ่มรักเธอขึ้นมาจริงๆ

เขาเริ่มจำวันเกิดของเธอได้ เริ่มต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลแดงให้เธอตอนมีประจำเดือน และเวลาฟ้าร้อง เขายังยิ้มแล้วดึงเธอเข้ามากอดพร้อมปลอบว่าเด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ

และหลังจากเขากลับมาตั้งตัวได้อีกครั้ง จนสามารถกอบกู้ตระกูลจี้ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง เขาก็ยิ่งตามใจเธอจนแทบจะเหาะได้

จนกระทั่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อน พวกเขาได้พบกับเจียงหยุนซูที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในคลับแห่งหนึ่ง

เจียงหยุนซูทำชุดของเธอเปื้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ จี้ฮ่วยจิ่นยิ้มอย่างเย็นชาแล้วบังคับให้เธอชดใช้เงินห้าล้าน

เจียงหยุนซูขอบตาแดงเรื่อพูดขึ้นว่า “ฉันไม่มีเงิน แต่ฉันยังมีค่ำคืนแรกอยู่ ถ้าฉันเอามันออกมาประมูล พอได้เงินมาแล้วจะเอามาชดใช้ให้คุณแบบนี้ได้ไหม?”

จี้ฮ่วยจิ่นบีบคางเธอไว้ น้ำเสียงเย็นชา "ได้สิ ภายในสามวัน ฉันต้องเห็นเงิน"

คืนนั้น เมิ่งถังอินนอนอยู่บนเตียงใหญ่ของพวกเขา มองจี้ฮ่วยจิ่นเข้าไปอยู่ในห้องทำงานนานถึงสองชั่วโมง ก่อนออกมาพร้อมกลิ่นบุหรี่ฉุนติดตัว

เขานอนหันหลังให้เธอ และนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

ที่แท้ตอนนั้นเขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะประมูลค่ำคืนแรกของเจียงหยุนซู

ที่แท้ภายใต้ความเกลียดชังอันรุนแรงของเขา กลับซ่อนความคิดถึงและความรักที่ถาโถมอยู่มากมาย

ที่แท้ตลอดหลายปีที่นอนเตียงเดียวกับเธอแล้วไม่อาจมีความสุขได้อย่างเต็มที่ เป็นเพราะเธอไม่ใช่จุดหมายปลายทางของเขา แต่เป็นเพียงสถานีพักใจที่เขายอมถอยมาเลือกแทนเท่านั้น

เมิ่งถังอินมองตัวเองที่ใบหน้าซีดเซียวในกระจก ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน แต่ยิ่งหัวเราะ น้ำตาก็ยิ่งไหลลงมา

เธอเมิ่งถังอินรักได้ ก็ปล่อยวางได้เช่นกัน

เขาไม่รักเธอ ก็พูดออกมาตรงๆ ได้

เธอจะไม่ตามตื๊อหรือรั้งเขาเอาไว้

เธอปิดฝักบัว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหนึ่งข้อความ

เช้าวันต่อมา หลังจากจี้ฮ่วยจิ่นกินอาหารเช้าเสร็จและกำลังจะออกจากบ้าน เมิ่งถังอินก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาเช่นกัน

"ทำไมตื่นเช้าจัง? ไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ"

เมิ่งถังอินหลุบตาลง "วันนี้มีธุระต้องไปทำค่ะ"

จี้ฮ่วยจิ่นยิ้มอย่างอ่อนโยน "เดี๋ยวฉันไปส่ง"

บนรถ เขาเพิ่งถามว่าเธอจะไปไหน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

เสียงผู้ช่วยดังมาตามสาย "ประธานจี้ครับ งานประมูลของคุณเจียงจะเริ่มคืนนี้แล้ว คุณจะไปเองไหมครับ?"

แววตาของจี้ฮ่วยจิ่นเคร่งขรึมขึ้น “ไป”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

หลังจากวางสาย เขามองมาทางเมิ่งถังอิน กำลังจะหาข้ออ้าง แต่เธอกลับยิ้มขึ้นมาก่อน

เขาคงกลัวเหลือเกินว่าค่ำคืนแรกของเจียงหยุนซูจะถูกคนอื่นประมูลไป

เธอจึงพูดขึ้นก่อนว่า "คุณมีธุระก็ไปเถอะค่ะ ฉันไปเองได้"

จี้ฮ่วยจิ่นไม่ได้คิดอะไรมาก และแทบรอไม่ไหวที่จะออกไป

"โอเค อินอิน ระวังตัวด้วยนะ”

เมิ่งถังอินไม่ได้ตอบกลับ หลังจากลงจากรถ เธอก็เรียกรถคันใหม่ไปร้านกาแฟที่นัดกับจี้หน่วนเพื่อนสนิทเอาไว้

ทันทีที่เธอเดินเข้าร้าน จี้หน่วนก็รีบพุ่งเข้ามาจับมือเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ

"อินอิน ข้อความที่เธอส่งมาเมื่อวานเป็นเรื่องจริงเหรอ? เธอจะแต่งงานเข้าตระกูลเสิ่นแทนฉันจริงๆ เหรอ?!"