บทที่ 7

เมิ่งถังอินยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น มองเขาหายลับเข้าไปในกลุ่มควันด้วยตาตัวเอง

สิบนาทีต่อมา ร่างๆ หนึ่งก็เดินโซเซปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ

จี้ฮ่วยจิ่นแบกเจียงหยุนซูที่หมดสติไว้บนหลัง เสื้อเชิ้ตด้านหลังถูกไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ผิวหนังที่เปลือยเปล่าเหวอะหวะไปด้วยเลือดและเนื้อ

ส่วนเจียงหยุนซูนอนซบอยู่บนหลังเขา นอกเสียจากชายกระโปรงจะเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแล้ว เส้นผมสักเส้นก็ยังไม่ยุ่งเหยิงเลยด้วยซ้ำ

"รถพยาบาล!"

เขาตะโกนสุดเสียงก่อนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น แต่ก็ยังคอยประคองคนในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง

จนกระทั่งเห็นว่าเธอถูกนำตัวขึ้นเปลพยาบาลแล้ว เขาจึงหน้ามืดและหมดสติไปในที่สุด

เมิ่งถังอินขอบตาแดงก่ำ เธออดไม่ได้ที่จะยกมือกดลงบนหน้าอกตัวเอง

ไม่เจ็บแล้ว

ดีจังเลย

บาดแผลที่เธอเฉือนจี้ฮ่วยจิ่นออกจากหัวใจอย่างสดๆ ดูท่าแล้ว คงใกล้จะสมานดีแล้วสินะ

ในโรงพยาบาล เมิ่งถังอินเฝ้าอยู่ตลอดทั้งคืน

แต่เมื่อจี้ฮ่วยจิ่นฟื้นขึ้นมา คำพูดแรกที่เขาถามก็คือ "หยุนซูล่ะ? เธอเป็นยังไงบ้าง?"

เมิ่งถังอินตอบอย่างสงบนิ่งว่า "เธอไม่เป็นไรค่ะ ทำแผลเสร็จก็กลับไปแล้ว"

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องอธิบาย "อินอิน ที่ฉันช่วยเธอเพียงเพราะยังไงก็รู้จักกัน ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องตาย..."

"ฉันเข้าใจค่ะ"

จี้ฮ่วยจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลูบหัวเธอ นึกว่าเธอเชื่อแล้วจริงๆ

แต่สิ่งที่เมิ่งถังอินเข้าใจ คือเขารักเจียงหยุนซูมากแค่ไหนต่างหาก

รักถึงขั้นยอมทิ้งแม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง

ตลอดหลายวันต่อมา จี้ฮ่วยจิ่นพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แต่สายตาของเขากลับมองไปทางประตูอยู่เสมอ ราวกับกำลังรอใครบางคน

เมิ่งถังอินรู้ดีว่า เขากำลังรอเจียงหยุนซู

แต่เจียงหยุนซูไม่มีวันมาหรอก

เธอรู้ดีเกินไปว่าการแสร้งถอยเพื่อให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายตามหานั้นเป็นอย่างไร

เมื่อรอคนเกือบอยากเจอไม่พบ ไม่นานจี้ฮ่วยจิ่นก็ออกจากโรงพยาบาล

หลังออกจากโรงพยาบาล เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก็จะถึงวันแต่งงานของเมิ่งถังอิน

บนรถ เมิ่งถังอินเพิ่งซื้อตั๋วเครื่องบินผ่านโทรศัพท์เสร็จ จี้ฮ่วยจิ่นก็พูดขึ้นมาว่าใกล้จะถึงวันเกิดของเมิ่งถังอินแล้ว เขาอยากจัดงานวันเกิดให้เธอ

“อินอิน เธออยากเชิญใครมาบ้าง? เธอมีเพื่อนไม่เยอะ คนที่สนิทที่สุดก็คือน้องสาวของฉัน…แต่ช่วงนี้ไม่รู้ว่าน้องสาวฉันหายไปเที่ยวเล่นที่ไหนแล้ว”

“แต่น้องสาวฉันกำลังจะแต่งเข้าตระกูลเสิ่นแล้ว ฉันก็ไม่อยากรั้งตัวเธอไว้มากเกินไป ในเมื่อเธอไม่อยู่ งั้นเชิญเพื่อนๆ ที่มางานเลี้ยงรุ่นครั้งก่อนดีไหม? เธอเองก็รู้จักพวกเขาอยู่แล้ว…”

คนที่มางานเลี้ยงรุ่นครั้งนั้น ย่อมรวมถึงเจียงหยุนซูด้วย

เมิ่งถังอินหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

เขาพูดอ้อมค้อมไปมา ก็แค่เพราะอยากจะเชิญเจียงหยุนซูมาเท่านั้นเอง

"แล้วแต่คุณจะจัดการเถอะค่ะ"

สุดท้าย งานวันเกิดครั้งนี้ถูกจัดขึ้นบนเรือสำราญอย่างหรูหราอลังการ

จี้ฮ่วยจิ่นมอบสร้อยคอเพชรมูลค่ามหาศาลให้เธอเป็นของขวัญ แขกในงานต่างพากันอิจฉาและพูดว่าเขาสปอยล์และรักเมียเหลือเกิน

มีเพียงเมิ่งถังอินที่มองเห็นว่า สายตาของเขาจับจ้องตามร่างในชุดสีขาวบนดาดฟ้าอยู่ตลอด

วินาทีต่อมา เจียงหยุนซูก็ถือแก้วไวน์แดงเดินตรงเข้ามา

"คุณเมิ่ง สุขสันต์วันเกิดนะคะ"

เมิ่งถังอินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าแขนของจี้ฮ่วยจิ่นที่โอบเธออยู่ชะงักไปชั่วขณะ

"ขอบคุณค่ะ" เธอตอบกลับอย่างเรียบเฉย

สายตาของเจียงหยุนซูหยุดนิ่งอยู่ที่สร้อยคอบนคอของเธอครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ไม่ทันระวังเซเสียหลักขึ้นมา

ไวน์สีแดงสดสาดใส่ชุดราตรีของเมิ่งถังอินจนหมด!

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" เจียงหยุนซูลนลานดึงกระดาษทิชชู่ออกมา "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ..."

จี้ฮ่วยจิ่นขมวดคิ้ว "เธอทำอะไรของเธอเนี่ย!"

น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะต่อว่า แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเหลียวมองแฟนสาวที่ชุดเปื้อนคราบเลยสักนิด

กระทั่งมีคนประคองเมิ่งถังอินไปเปลี่ยนชุด เขาก็ยังคงไม่รับรู้ราวกับไร้ความรู้สึก

เมื่อเห็นจี้ฮ่วยจิ่นที่ยังคงยืนอยู่ข้างเจียงหยุนซูในตอนนี้ ดูเหมือนจะกำลังโต้เถียงกับเธอ แต่แท้จริงแล้วกลับอยากหาโอกาสมองเธอให้นานขึ้นอีกสักหน่อย เมิ่งถังอินก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สมเพชความน่าเวทนาของตัวเอง

เมิ่งถังอินถูกพนักงานพาไปยังทางเดินภายในห้องโดยสารของเรือ

เพิ่งจะผลักประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าออก เตรียมตัวจะเดินเข้าไป มือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งก็โผล่มาจากทางด้านหลังอุดปากเธอไว้!

"อื้อ!"

เธอถูกกระชากเข้าไปในห้องเก็บของอย่างแรง กลิ่นเหงื่อสาบโชยเตะเข้าจมูกอย่างจัง

ชายคนหนึ่งในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งกดเธอแนบกับกำแพง แววตาขุ่นมัวทอประกายหื่นกระหาย

"คุณเจียงพูดไม่ผิดจริงๆ เป็นสาวงามจริงๆ ด้วย..." เขากระชากคอเสื้อของเธอ "จ่ายเงินให้ฉันมานอนกับแก บอกว่าจะทำให้ชื่อเสียงแกฉาวโฉ่ ฮิฮิ..."

คุณเจียงเหรอ?

เจียงหยุนซูงั้นเหรอ?

สมองของเธออื้ออึงไปชั่วขณะ ไม่เคยคิดเลยว่าเจียงหยุนซูจะจิตใจโหดร้ายถึงเพียงนี้ ถึงขั้นทำเรื่องจ้างวานคนขอทานมาย่ำยีเธอได้ลงคอ