บทที่ 6

ฝนยิ่งตกยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ

เมิ่งถังอินกางร่มยืนอยู่ริมถนน แต่ลมแรงเกินไป ไม่นานโครงร่มก็ถูกลมพัดจนหัก ฝนสาดกระหน่ำใส่เธอเต็มๆ

เธอเปียกปอนไปทั้งตัว แถมยังเรียกรถไม่ได้ ทำได้เพียงเดินเท้าเปล่ากลับบ้าน

สายฝนอันเย็นเยือกซึมเข้าสู่บาดแผล เจ็บปวดเข้าถึงกระดูก

เธอเดินอยู่นานมาก นานจนสองขาชาไปหมด นานจนสายตาเริ่มพร่ามัว...

ในที่สุดเมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็หมดแรงจะฝืนต่ออีกแล้ว ภาพตรงหน้ามืดลง ก่อนร่างจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เมิ่งถังอินถูกความเย็นจากพื้นปลุกให้ตื่นขึ้นมา

เมื่อพยุงตัวลุกขึ้น เธอถึงพบว่าตัวเองยังนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ

บาดแผลที่ไหล่เจ็บราวกับถูกฉีกออก นาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงโถงทางเข้าแสดงเวลาตีสี่ และรองเท้าแตะของจี้ฮ่วยจิ่นยังคงวางเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ในตู้รองเท้า

เขาไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน

เธอฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบาก กินยาลดไข้ไปสองเม็ด ก่อนจะเซกลับไปล้มลงบนเตียง

เธอฝันเป็นเวลานานมาก

ในความฝัน เธอในวัยสิบเจ็ดปีแอบเดินตามหลังจี้ฮ่วยจิ่น มองแผ่นหลังสูงสง่าของเขา ขณะที่หัวใจเต้นแรงราวกับตีกลอง

เธออยากจะพุ่งเข้าไปดึงตัวเองคนที่มีแววตาสดใสประกายแสงในตอนนั้นเอาไว้ แล้วบอกกับเธอว่า...

“เลิกชอบเขาเถอะ มันไม่มีทางลงเอยด้วยดีหรอก”

เมื่อตื่นขึ้นมา บ้านก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งใจจะดูเวลา แต่กลับเลื่อนไปเจอโซเซียลของเจียงหยุนซูโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ใครบางคนขังฉันไว้ในห้อง หาว่าฉันยั่วยวนไปทั่ว ไม่ยอมให้ฉันออกไปข้างนอก แถมยังจะเฝ้าฉันด้วยตัวเองอีก... พวกเธอคิดว่า เขารู้สึกยังไงกับฉัน?”

ในรูปประกอบเผยให้เห็นมือที่มีข้อนิ้วเด่นชัดข้างหนึ่ง

มือข้างนั้นเคยโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน และเรียกเธอว่า “เด็กดี”

เคยกุมมือเธอไว้ตลอดทั้งคืนโดยไม่หลับไม่นอนในตอนที่เธอเป็นไข้

แต่ตอนนี้ มือข้างนั้นเป็นของเจียงหยุนซูแล้ว

หลังจากนั้น เธอแทบไม่ออกจากบ้าน และยังคงเก็บข้าวของที่ยังจัดไม่เสร็จต่อไป

เมื่อจี้ฮ่วยจิ่นกลับมาและเห็นกระเป๋าเดินทางวางเต็มพื้น เขาก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ "นี่กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?"

เธอโกหกไปว่า “เปลี่ยนฤดูแล้ว กลัวของจะอับชื้น ก็เลยเอาออกมาจัดสักหน่อย”

แม้จะมีอะไรผิดปกติหลายอย่าง แต่เขากลับไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงขอโทษเรื่องที่ครั้งก่อนทิ้งเธอไว้ และพาเธอไปดูหนัง

“หนังเรื่องที่เธออยากดูมาตลอดเรื่องนั้นไง อินอิน ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากฉันก็แล้วกัน”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ในโรงหนัง ทันทีที่ทั้งคู่นั่งลง เมิ่งถังอินก็เห็นเจียงหยุนซูพอดี

เธอนั่งอยู่แถวหน้ากับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ท่าทางสนิทสนมกัน

สีหน้าของจี้ฮ่วยจิ่นมืดมนลงทันที ตลอดทั้งเรื่อง สายตาของเขาไม่เคยละไปจากตัวเจียงหยุนซูเลยแม้แต่น้อย

เมิ่งถังอินนึกขึ้นได้ว่า เมื่อก่อนตอนที่มีคนมาขอช่องทางติดต่อจากเธอ จี้ฮ่วยจิ่นทำเพียงยิ้มลูบหัวเธอพูดว่า "สาวบ้านฉันเสน่ห์แรงขนาดนี้เลยเหรอ?"

ที่แท้ เวลาชอบใครสักคนจริงๆ แม้กระทั่งหึงหวงก็ยังคลั่งไคล้ได้ถึงเพียงนี้

หนังฉายไปได้ครึ่งเรื่อง เธอก็หมดอารมณ์จะดูต่อแล้ว และกำลังจะหาเหตุผลขอตัวกลับ แต่ด้านนอกกลับมีเสียง อลหม่านดังขึ้น

จากนั้นเสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ก็ดังขึ้น!

“ไฟไหม้! รีบหนีเร็ว!”

ในชั่วครู่ ผู้คนก็แตกตื่นวุ่นวายขึ้นมาในทันที

เมื่อควันหนาทึบทะลักเข้ามาทางช่องระบายอากาศ จี้ฮ่วยจิ่นก็รีบใช้เสื้อสูทคลุมตัวเมิ่งถังอินเอาไว้ ก่อนพาเธอฝ่าควันออกไป

แต่ทันทีที่มาถึงจุดปลอดภัย เขากลับกวาดตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบ้างอย่าง

เมิ่งถังอินมองตามสายตาของเขาไป ถึงได้พบว่าชายคนที่มากับเจียงหยุนซูวิ่งออกมาคนเดียว แต่เจียงหยุนซูกลับไม่ได้ออกมา...

เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติ จี้ฮ่วยจิ่นก็ทิ้งเธอไว้แล้ววิ่งเข้าไปทันที

"เจียงหยุนซูล่ะ?!" จี้ฮ่วยจิ่นกระชากคอเสื้อชายคนนั้นตะคอกเสียงดัง "ทำไมแกถึงไม่พาเธอออกมาด้วย!"

ชายคนนั้นไม่รู้ว่าจี้ฮ่วยจิ่นเป็นใคร แต่ก็ถูกท่าทางน่าเกรงขามของเขาทำเอาพูดติดอ่างทันที “ใคร ใครจะไปสนใจเธอกัน! พวกเราแค่รู้จักกันถังอินเทอร์เน็ต ในสถานการณ์เป็นตายแบบนี้ แค่เอาตัวเองให้รอดยังแทบไม่ทันเลย!”

จี้ฮ่วยจิ่นต่อยเขาเข้าอย่างจังหนึ่งหมัด จากนั้นก็ลุยเข้าไปในกองไฟโดยไม่พูดอะไรอีก!

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่รีบวิ่งเข้ามาห้ามเขาไว้สุดกำลัง "คุณครับ อย่าเข้าไปนะครับ พวกเรากำลังช่วยเหลือ ตอนนี้ไฟแรงมาก! เข้าไปจะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ นะครับ!"

"ช้ากว่านี้จะไม่ทันการแล้ว!"

สองตาของเขาแดงขุ่น ผลักคนที่เข้ามาขวางออก แล้วพุ่งเข้าสู่กองไฟอย่างไม่ลังเล!

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาหลงลืมไปเสียสนิทเลยว่าแฟนตัวจริงของเขายืนอยู่ข้างๆ นี้เอง