LOGINShare
บทที่ 14
Latest chapter
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 21
ประกายไฟแห่งความหวังพลันแข็งค้างไปในทันที“ฉันจะไม่กลับมาคบกับนายเพียงเพราะความรู้สึกซาบซึ้งหรอกนะ ทำแบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับนาย และสำหรับฉันแล้ว” เธอส่ายหัวเบา ๆ “มันก็คือการดูถูกอย่างหนึ่งเช่นกัน”สีเลือดบนใบหน้าของลั่วถิงเซินค่อย ๆ เลือนหายไปจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซีดเซียวเสียยิ่งกว่าตอนเพิ่งผ่าตัดเสียอีกเขาอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักเสียง“ความรักของนาย” ซางอิ๋งมองเขา แววตาสงบนิ่งและไกลโพ้น ราวกับกำลังมองดูเรื่องราวในอดีตที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง “มันมาถึงช้าเกินไป และหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว ฉันรับไม่ไหวและไม่ต้องการมันอีกแล้ว”“ครั้งนี้คุณช่วยฉัน เราหายกันแล้ว” เธอสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย ราวกับในที่สุดก็สลัดภาระหนักอึ้งบางอย่างออกไปได้เสียที “ตลอดหกปีที่ผ่านมา สิ่งดี ๆ ที่ฉันมีให้นาย กับแผลมีดเล่มนี้ที่นายรับแทนฉัน ถือว่าสะสางกันหมดสิ้น ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราต่างคนต่างไม่ติดค้างอะไรกันอีก”เธอเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง หยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา ท่าทางเด็ดเดี่ยวและฉับไว ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์“รักษาตัวให้ดี ให้ความร่วมมือกับก
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 20
ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงปารีสในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันเย็นเยียบทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังขึ้นเป็นจังหวะจำเจเป็นครั้งคราวซางอิ๋งนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวหน้าห้องฉุกเฉิน บนร่างยังคงสวมชุดการแสดงชุดเดิมที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ซึ่งตอนนี้แห้งกรังและแข็งกระด้างไปแล้วการแต่งหน้าบนเวทีอันประณีตของเธอถูกน้ำตาชะล้างจนเละเทะ ผสมปนเปไปกับฝุ่นละอองและคราบเลือด ดูมอมแมมในหัวว่างเปล่าและส่งเสียงอื้ออึงก้องกังวาน ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว: แสงประกายเย็นเยียบ เสียงคำราม ร่างที่พุ่งเข้ามาของเขา เสียงทึบยามคมมีดแทงทะลุเนื้อร่าง ใบหน้าที่ซีดเซียว และประโยคแผ่วเบาราวกับลมหายใจว่า “ในที่สุดก็ทำถูกสักที”ทุกครั้งที่ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมา มันทำให้ทั่วร่างของเธอเย็นยะเยือก ราวกับร่วงหล่นลงไปในถ้ำน้ำแข็งเธอเคยเกลียดเขา เคยโกรธแค้นเขา และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะลืมเขาให้สิ้นซากทว่าเมื่อคมมีดเล่มนั้นพุ่งเข้าใส่เขา และร่างกายโชกไปด้วยเลือดล้มลงในอ้อมอกของเธอ ความเกลียดชังและความโกรธแค้นเหล่านั้นพลันถูกความหวาดกลัวอันเกิดจากสัญชาตญาณดั้งเ
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 19
การเดินทางแสดงวนรอบดำเนินต่อไป จากนิวยอร์กสู่ลอนดอน และมุ่งหน้าสู่ปารีสเมืองแห่งความโรแมนติกการแสดงทุกรอบของซางอิ๋งบัตรขายหมดเกลี้ยง เสียงชื่นชมหนาหูเธอกำลังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวที ถ่ายทอดบทบาทตัวละครสตรีผู้เปี่ยมด้วยพลังชีวิต ผ่านพ้นความทุกข์ยากจนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกครั้งที่โค้งคำนับลาผู้ชม เสียงปรบมือยาวนานไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้นลั่วถิงเซินยังคงติดตามราวกับเงาตามตัว เขาเปรียบเสมือนเงาที่ซีดจางแต่ดื้อดึง ทอดทาบอยู่อย่างดึงดันบริเวณขอบโลกอันเจิดจรัสของเธอ ดูแปลกแยก น่ารำคาญ ทว่ากลับสลัดไม่หลุดการแสดงรอบสุดท้ายในปารีส เป็นการแสดงกลางแจ้งเพื่อการกุศล ณ จัตุรัสประวัติศาสตร์ชื่อดัง โดยมีจุดประสงค์เพื่อระดมทุนช่วยเหลือโรงละครเด็กในท้องถิ่นที่นั่งผู้ชมจัดอยู่กลางจัตุรัส แม้เวทีสร้างขึ้นชั่วคราวอย่างเรียบง่าย แต่กลับมีบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวการแสดงประสบความสำเร็จอย่างงดงามเมื่อซางอิ๋งและเหล่านักแสดงทั้งหมดโค้งคำนับอำลาบนเวที แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้ทั่วทั้งจัตุรัสด้วยประกายสีแดงอมทอง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องกึกก้องราวกระแสน้ำฝูงชนเริ่มท
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 18
ลั่วถิงเซินไม่ได้ออกจากนิวยอร์กเขาราวกับร่างไร้วิญญาณ ดึงดันและดื้อรั้นที่จะอยู่ในเมืองนี้ต่อไปเมื่อคณะละครเวทีเดินทางออกจากโรงแรมไปยังสถานที่ซ้อมแห่งถัดไป เขาก็ตามไปยังเมืองถัดไปด้วยเช่นกันเขารู้ว่าตัวเองดูเหมือนตัวตลก ราวกับพวกโรคจิตสะกดรอยตาม แต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้เขาตามซื้อตั๋วการแสดงรอบเปิดของเธอทุกรอบ นั่งอยู่แถวหน้าสุดตรงกลางเสมอทุกครั้งที่การแสดงจบลงและนักแสดงออกมาโค้งคำนับ เขาจะส่งช่อดอกไม้ขนาดใหญ่มหึมา ซึ่งเกือบจะท่วมเวทีได้ทั้งเวทีบนการ์ดอวยพรของช่อดอกไม้เหล่านั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและการอ้อนวอนอันเงอะงะและวกวนของเขาทว่าดอกไม้เหล่านั้นไม่เคยส่งไปถึงมือของซางอิ๋งเลยสักครั้ง หากไม่ถูกเจ้าหน้าที่ของคณะละครปฏิเสธด้วยถ้อยคำสุภาพแต่หนักแน่น ก็ถูกแจกจ่ายให้กับเจ้าหน้าที่และผู้ชมคนอื่น ๆ ในโรงละครเขาพยายามใช้เงินเบิกทาง ติดสินบนคนในคณะละครที่ดูเหมือนจะเข้าใกล้ซางอิ๋งได้ เพื่อส่งจดหมาย ส่งของขวัญ และฝากข้อความแต่ท้ายที่สุดของทุกอย่างก็ถูกส่งคืนกลับไปยังเคาน์เตอร์โรงแรมที่เขาพักอยู่โดยไม่มีการแกะดูเลยแม้แต่น้อยท่าทีของซางอิ๋งถูกส่งตรงถึงเขาอย่างชัดเจนผ่านว
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 17
ซางอิ๋งไม่ได้ขัดขืน เพียงแค่ก้มมองมือของเขาที่กำท่อนแขนของเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่พังทลายและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงของเขา ในแววตาคู่นั้นไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีความสะใจ มีเพียงความรู้สึกเวทนาจาง ๆ ที่เบาบางเสียจนแทบจะเรียกว่าความสงสารเธอยกมืออีกข้างขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคงอย่างยิ่ง ค่อย ๆ แกะนิ้วมือที่เย็นเฉียบและแข็งทื่อของเขาออกทีละนิ้ว ทีละนิ้ว“ลั่วถิงเซิน” น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ชัดถ้อยชัดคำและเยือกเย็นท่ามกลางสายลมยามเย็น “พวกเราเลิกกันไปนานแล้ว ยังเหลือบ้านที่ไหนกันล่ะ?”“ไม่! เราไม่ได้เลิกกัน! ฉันไม่ยอม!” ลั่วถิงเซินถูกเธอแกะมือออก ราวกับสูญเสียหลักยึดเหนี่ยวสุดท้ายไป อารมณ์จึงยิ่งพวยพุ่งรุนแรงขึ้น “ฉันรู้ว่าฉันมันเลว! ฉันมันตาบอด! แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว! ในใจฉันมีแค่เธอ มีแค่เธอมาโดยตลอด! ฉันเคลียร์กับจงหว่านอวี๋แล้ว ตัดขาดกันเด็ดขาดแล้ว! แหวนนี่ไง ดูสิ ฉันยังเก็บมันไว้อยู่เลย!”เขาลนลานหยิบกล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน เนื่องจากมือที่สั่นเทาทำให้กล่องตกลงพื้น เขารีบก้มลงเก็บอย่างร้อนล
เก็บรักไว้ในความฝัน บทที่ 16
“ไม่ต้องการให้ใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณเข้ามารบกวน”ประโยคนี้เปรียบดั่งค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ทุบลงมาจนนัยน์ตาของลั่วถิงเซินมืดดับลงเธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาต้องตามมา ถึงขั้นเอ่ยปากดักทางล่วงหน้า ปิดตายทุกเส้นทางที่เขาจะเข้าหาจนหมดสิ้นคนเย่อหยิ่งอย่างลั่วถิงเซิน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอำนาจและเงินตราที่อยู่ในกำมือนั้นไร้ค่าเสียเหลือเกินเขาราวกับสัตว์ป่าที่ติดกับ เดินวนเวียนอย่างสูญเปล่าอยู่ในเมืองแปลกหน้าต่อให้เขาจ้างนักสืบเอกชนด้วยราคาสูงลิ่ว ก็สืบพบเพียงสถานที่ที่คณะละครเวทีอาจใช้ซ้อมอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น ไม่สามารถระบุพิกัดที่แน่ชัดได้เขามีทางเลือกเดียวคือเฝ้ารอโชคเข้าข้างเท่านั้นเขาเดินวนเวียนอยู่ภายนอกโรงละครเป้าหมายที่น่าจะเป็น นั่งรออย่างยากลำบากอยู่ในล็อบบี้โรงแรมหลายแห่งที่คณะละครมีโอกาสเข้าพักเขาอดหลับอดนอน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง สูทราคาแพงยับยู่ยี่ บริเวณคางมีตอหนวดสีเขียวครึ้มขึ้นระเกะระกะ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายความตกต่ำและดื้อรั้นสุดขั้วเขาไม่รู้ว่าตัวเองรอมานานเท่าไรแล้ว สามวัน หรืออาจจะสี่วัน? ห้วงเวลาพร่าเลือนจนแยกแยะไม่ออกกระทั่งยามเย็นวัน
You May Also Like
เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน
ทานตะวัน6.7K viewsไร้ใจใฝ่คืนงาม
ซาลาเปากินข้าว10.4K viewsสุดปลายของหมอกขาว ไม่มีผู้ใดกลับมา
เค้กครีมเผือก6.6K viewsจากไปหนึ่ง พรากถึงสาม
ปลาน้อย6.3K viewsกว่าจะคิดถึงฉัน ฉันก็จากไปแล้ว
มิเชลล์284 viewsรักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน
แอคหลุมของหงซื่อเสียน4.6K viewsหย่าสิ้นรัก
นิรนาม4.8K viewsสามีแกะกุ้งสามตัวให้นักขายแชมป์ ฉันเลือกหย่า
หรูซื่อ1.1K views
