1 แสงสว่างเดียวที่เยียวยาหัวใจ

ภีม อายุ22ปี สูง186 cm

นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปี4

ประธานสโมสรนักศึกษาคณะบริหาร

หล่อ รวย นิสัยนิ่ง เย็นชา ดุ เด็ดขาด

.

.

.

ทราย อายุ19ปี สูง162 cm

นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปี1

เด็กต่างจังหวัด สู้ชีวิต เก็บความรู้สึกเก่ง

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“คุณทราย ทำไมตัวเลขคาดการณ์กำไรในหน้านี้ถึงหายไปทศนิยมสองตำแหน่ง” ภีมเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ทว่าเฉียบขาด

“งานระดับนี้ไม่ควรมีข้อผิดพลาดโง่ๆแบบนี้โผล่มาให้เห็น”

ทรายมองจุดที่ผิดพลาดซึ่งเป็นเพียงจุดเล็กๆที่ไม่ได้ส่งผลต่อผลสรุปภาพรวม

“ดิฉันขออภัยค่ะท่านประธาน มันเป็นความสะเพร่าของดิฉันเอง ดิฉันจะนำกลับไปแก้ไขทันทีค่ะ”

“ไม่ต้อง” ภีมตัดบทด้วยความอารมณ์เสียพลั้งปากออกไปเพราะความหงุดหงิดสะสม

“ถ้าเรื่องแค่นี้ยังรอบคอบไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำมันแล้ว ลาออกไปซะเถอะ”

คำไล่ส่งนิ่งๆของเขาเหมือนฝ่ามือที่ฟาดกลางใจ ความน้อยใจและเหนื่อยล้าที่เธอซ่อนไว้มานานหลายเดือนซัดเข้ามาจนในอกอึดอัด

ทรายสบสายตาภีมตรงๆ แววตาที่เคยว่างเปล่าเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างแท้จริง

ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นค่าความทุ่มเทและพร้อมจะไล่เธอออกอย่างง่ายดายเพียงเพราะความผิดพลาดเล็กน้อย เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องอยู่ให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไป

“ค่ะ ท่านประธาน ดิฉันรับทราบคำสั่งค่ะ” ทรายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตึกคณะบริหารธุรกิจ

ในค่ำคืนสัปดาห์แรกของการเปิดภาคเรียนปี1 คือช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดในชีวิตของทราย ข่าวอุบัติเหตุทางรถยนต์คร่าชีวิตทั้งพ่อและแม่ของเธอไปพร้อมกันกะทันหันเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสามวัน เงินก้อนสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ถูกใช้ไปกับค่าทำศพจนหมดสิ้น

เด็กสาววัย19ในชุดนักศึกษานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนม้านั่งหินอ่อนข้างตึกคณะบริหารธุรกิจตอนเวลาเกือบเที่ยงคืน

เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่พยายามกักเก็บไว้ในลำคอ

ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว ความโดดเดี่ยว โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงตรงหน้าและไม่มีใครยื่นมือเข้ามาฉุดรั้งเธอขึ้นจากหุบเหวนี้เลยสักคน

“ร้องไห้เสียงดัง รบกวนคนอื่นอ่านหนังสือ” เสียงทุ้มต่ำและนิ่งเรียบดังขึ้นเหนือหัว ทรายสะดุ้งสุดตัวรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างรวดเร็วแล้วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบยืนอยู่ตรงนั้น บนข้อมือสวมนาฬิกาหรูราคาแพงเหยียบล้าน ออร่าความรวยแผ่ซ่านจนเธอรู้สึกต่ำต้อย

“พี่ภีม…” รุ่นพี่ปี4 ประธานสโมสรนักศึกษาคณะบริหารที่ใครๆต่างก็ยำเกรงในความเย็นชา

“ขอโทษค่ะ ทรายกำลังจะไปแล้วค่ะ” ทรายเอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามลุกขึ้นเดินหนีเพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ

ทว่าจังหวะที่เธอลุกขึ้น ด้วยความหน้ามืดและไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน ทำให้ร่างของเธอทรุดฮวบลงไปกับพื้นปูน

ทว่าแทนที่จะกระแทกพื้น แขนแกร่งของภีมกลับยื่นเข้ามาคว้าแขนของเธอไว้ได้ทัน แรงพยุงของเขาแน่นหนาและมั่นคง บาดแผลถลอกที่หัวเข่าของทรายมีเลือดซึมออกมา

ภีมขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจทางสายตา แต่เขากลับทรุดตัวลงนั่งยันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นปูนอย่างไม่กลัวเปื้อน

ชายหนุ่มเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีสีเข้มของตัวเองออกมาแล้วกดซับลงบนรอยแผลที่เข่าของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่ขัดกับบุคลิกเยือกเย็นของเขาอย่างสิ้นเชิง

“คนตายไปแล้ว ร้องไห้ให้ตายเขาก็ไม่ฟื้น” ภีมเอ่ยเสียงเรียบพลางซับเลือดให้อย่างตั้งใจ

ภีมรู้เรื่องการเสียชีวิตของพ่อแม่ทรายล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้ว เนื่องจากเขาดำรงตำแหน่งเป็นประธานสโมสรนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ ซึ่งมีหน้าที่ต้องคัดเลือกและอนุมัติทุนการศึกษาสำหรับนักศึกษาที่ขาดแคลนทุนทรัพย์

เอกสารใบมรณบัตรของพ่อแม่เธอจึงต้องผ่านการลงนามรับทราบจากภีมเป็นคนแรก ดังนั้นเขาจึงจำชื่อและเรื่องราวสะเทือนใจของเฟรชชี่ปี1คนนี้ได้ทันทีที่เห็นเธอนั่งร้องไห้

“ถ้าอยากให้พวกเขานอนตายตาหลับ เธอต้องมีชีวิตรอดแล้วเรียนให้จบ”

เขาวางปึกเอกสารชีทสรุปวิชาบัญชีขั้นสูงลงบนโต๊ะหินอ่อน พร้อมกับวางธนบัตรใบละพันสองใบลงข้างๆกัน

“นี่เงินค่าจ้างที่เธอช่วยคีย์ข้อมูลสโมสรเมื่อวาน ส่วนนี่ชีทสรุป เอาเวลาบีบน้ำตาไปอ่าน ถ้าหลุดทุนปี1 เธอจะไม่มีปัญญาเรียนต่อ”

เขารู้ดีว่าหากยื่นเงินให้เธอตรงๆเธอคงไม่ยอมรับ ชายหนุ่มจึงจงใจโกหกว่ามันคือเงินค่าจ้างคีย์ข้อมูลสโมสร เพื่อให้เธอมีเงินประทังชีวิตไปซื้อข้าวกิน

“ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือไหว้ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

ร่างสูงลุกขึ้นยืน นำมือยัดกระเป๋ากางเกง แววตาคมกริบคู่เดิมกลับมานิ่งสนิทและว่างเปล่าราวกับผืนน้ำแข็ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ทรายนั่งนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายไป มือบางเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดที่เขาทิ้งไว้มากระชับแนบอกแผ่วเบา

ความนิ่งเยือกเย็นที่ไม่มีแม้คำปลอบโยนหวานหู ทว่าแฝงไว้ด้วยการกระทำที่ช่วยชีวิตเธอไว้ในวันที่โลกพังทลายนั้น กลับกลายเป็นแสงสว่างเดียวที่เยียวยาหัวใจอันสิ้นหวังของเธอ

วินาทีนั้น ทรายเพิ่งรู้ตัวว่าเธอได้ตกหลุมรักผู้ชายที่แสนเย็นชาคนนี้เข้าให้แล้วหมดหัวใจ

หอพัก

ทรายนั่งบนเตียงขยับประคองผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีของภีมไว้แนบอก ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะนำผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ที่ซักสะอาดไปคืนเขาที่ตึกสโมสร และจะรวบรวมความกล้าบอกความรู้สึกในใจออกไปว่าเธอรู้สึกประทับใจเขา