2 ไม่ไยดี

วันต่อมา

ที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ รถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดตึก

ทรายชะงักฝีเท้าลงเมื่อประตูรถเปิดออก ภีมก้าวลงมาในชุดนักศึกษา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ชายหนุ่มเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ยื่นมือหนาไปประคองร่างบอบบางของ เจ้าเอย ดาวคณะอักษรศาสตร์ปี3ผู้เพียบพร้อมให้ก้าวลงมา

ภาพผู้ชายที่แสนนิ่งขรึมและเย็นชา บัดนี้กลับคลายความแข็งกร้าวออกจนหมด ใบหน้าหล่อเหลาจุดรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด ฝ่ามือใหญ่กระชับมือเจ้าเอยไว้แน่น ปลายนิ้วยาวไล้แก้มเนียนของคนรัก

“เดินระวังนะครับเอย แดดเริ่มร้อนแล้ว รีบเข้าคณะเถอะ” ภีมเอ่ยพลางโน้มตัวลงจูบหน้าผากมนของแฟนสาวแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความเทิดทูน

“ภีมน่ารักแบบนี้ตลอดเลย เอยรักภีมที่สุดค่ะ” เจ้าเอยหัวเราะร่าเริงพลางกอดแขนแกร่งไว้

ทรายยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาเสาตึก ทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงหนึบในอกจนแทบหายใจไม่ออก หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเงียบๆ มือบางกำถุงผ้าเช็ดหน้าแน่นยับยู่ยี่ ความจริงตบหน้าเธออย่างโหดร้าย

ทรายสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองไม่ให้ส่งเสียงสะอื้น เธอก้าวถอยหลังกลับเข้ามุมมืดเงียบๆ ยัดผ้าเช็ดหน้าเก็บลงส่วนที่ลึกที่สุดของกระเป๋าเป้ ฝังความรักข้างเดียวลงสู่โลกแห่งความจริงและย้ำเตือนตัวเองว่าเธอเป็นได้แค่รุ่นน้องนอกสายตา ที่ทำได้เพียงเฝ้ามองเขารักกับคนอื่นตลอดไป

ห้องประชุม

ทรายถูกดึงตัวเข้ามาร่วมโปรเจ็กต์พัฒนาระบบข้อมูลคณะร่วมกับภีมในฐานะนักศึกษาทุน

โต๊ะประชุมยาวมีเพียงเธอกับเขานั่งฝั่งตรงข้ามกัน บรรยากาศเงียบเชียบ มีเพียงเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดของทราย ขณะที่ภีมเอาแต่จ้องหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพง

“งานส่วนโครงสร้างเสร็จแล้วค่ะพี่ภีม” ทรายเอ่ยเสียงเรียบพลางเลื่อนแล็ปท็อปส่งให้เขาตรวจ

ภีมปรายสายตาคมกริบมองหน้าจอเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้ารับนิ่งๆ

“อืม ทำดีมาก เดี๋ยวมันขัดข้องตรงไหนฉันจะบอกเธอเอง” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท เย็นชาและห่างเหิน

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณวิดีโอคอลดังขึ้น ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงและเฉยชาของภีมเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นทันตา เขารีบกดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้า โดยไม่สนใจเลยว่าทรายยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

“ว่าไงครับเอย เรียนเสร็จแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ่มต่ำของภีมนุ่มนวลและอ่อนโยน แววตาคู่คมทอประกายหวานเชื่อมมองหญิงสาวในจอ

“ภีมมารับเอยหน่อยสิคะ หิวข้าวแล้ว วันนี้อยากกินอาหารญี่ปุ่นร้านโปรด” เสียงอ้อนของเจ้าเอยดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพง

“ได้ครับ เอยรอพี่อีกสิบนาทีนะ เดี๋ยวพี่รีบขับรถไปรับตอนนี้เลย” ภีมตอบพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ สายตาของเขาจับจ้องเพียงคนรักในจออย่างไม่ละสายตา ราวกับโลกทั้งใบมีแค่พวกเขาสองคน

ทรายก้มหน้าลงจับปากกาแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ก้อนความขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ความใกล้ชิดในห้องประชุมนี้มันช่างหน่วงหนึบและทรมาน

เธออยู่ห่างจากเขาไม่ถึงเมตร แต่ความจริงคือหัวใจของเขาลอยไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นตั้งนานแล้ว

ร่างแกร่งลุกขึ้นคว้ากุญแจรถสปอร์ตยัดใส่กระเป๋าเสื้อช็อปทันทีทั้งที่โปรเจ็กต์ยังตรวจไม่เสร็จดี

ใบหน้าหล่อหันมาพูดกับร่างบางที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบตามเดิม

“ส่วนที่เหลือเธอจัดการต่อเลยนะ ฉันมีธุระด่วนต้องไปทำ”

“ค่ะพี่ภีม” เธอฝืนตอบรับด้วยเสียงที่แผ่วเบา

เรียวขายาวก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ประตูกระจกปิดลงพร้อมความเงียบที่เกาะกุมหัวใจของทราย

เธอย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆว่า สำหรับผู้ชายที่ชื่อภีมแล้ว เธอก็เป็นแค่เครื่องมือช่วยงานพาร์ทไทม์ที่ไร้ตัวตน ส่วนพื้นที่ความอ่อนโยนทั้งหมดของเขา มันไม่มีวันแผ่ซ่านมาถึงคนชั้นต่ำอย่างเธอ

ห้องอาหารหรูของโรงแรม

ค่ำคืนนี้ทรายต้องรับจ้างทำงานพาร์ทไทม์เป็นเด็กเสิร์ฟในห้องอาหารหรูของโรงแรมเพื่อหาเงินจ่ายค่าหอพัก

หญิงสาวที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มพนักงานก้มหน้าก้มตาถือถาดเครื่องดื่มบริการแขกเหรื่ออย่างเจียมตัว

ทว่าหัวใจของเธอต้องดิ่งวูบเมื่อประตูร้านเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของภีมและเจ้าเอย ที่พากันมาดินเนอร์ฉลองวันครบรอบ ทั้งคู่แต่งตัวหรูหราดูสง่าสมฐานะ

จังหวะที่ทรายกำลังเดินประคองถาดแก้วไวน์ผ่านโต๊ะของพวกเขา แขกโต๊ะข้างๆกลับลุกขึ้นยืนกะทันหันจนกระแทกเข้ากับแผ่นหลังบางอย่างจัง

เพล้ง!

แก้วไวน์ราคาแพงร่วงหล่นแตกกระจายเสียงดังลั่น น้ำไวน์สีแดงเข้มสาดกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้าของทรายจนชุ่ม

แขกทั้งร้านหยุดชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว ความตื่นตระหนกทำให้เธอรีบทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อเก็บเศษแก้วอย่างลนลาน จนเศษแก้วบาดลึกที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงไหลซึมออกมาทันที

“ทำไมถึงซุ่มซ่ามแบบนี้! ร้านระดับนี้ทำไมเอาพนักงานไม่ได้เรื่องมาเดินเสิร์ฟ!” ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาตวาดลั่นใส่เธอเสียงดัง

ทรายขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงกระทบพื้นปูน เธอพยายามก้มหน้ากลั้นสะอื้น ยกมือไหว้ขอโทษซ้ำๆ

“ขอโทษค่ะ ทรายขอโทษจริงๆค่ะ”

ท่ามกลางสายตาดูถูกของคนทั้งร้าน ทรายเหลือบสายตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาและพบว่าภีมกำลังนั่งมองเธออยู่จากโต๊ะวีไอพีที่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

แววตาคู่คมนั้นยังคงนิ่งสนิท ว่างเปล่าและเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับเขากำลังมองผ่านสิ่งของที่ไม่มีชีวิต เขาไม่ได้ขยับเข้ามาช่วยหรือแม้แต่จะแสดงเศษเสี้ยวความเห็นใจออกมาเลยสักนิด

“ภีมคะ เรียกเช็คบิลแล้วไปกันเถอะค่ะ ตรงนี้สกปรกจัง เอยเวียนหัวกลิ่นไวน์” เจ้าเอยเอ่ยพลางทำท่าทางรังเกียจ

“ครับ” ภีมตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึก ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเรียกพนักงานอีกคนทันที

นิ้วเรียวคีบบัตรแบล็กการ์ดส่งให้ผู้จัดการร้านที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น

“รูดบัตรแล้วส่งตามไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า ผมจะไปรอตรงนั้น” พูดจบ เขาก็ก้าวเดินผ่านร่างที่สั่นเทาและคราบเลือดของทรายบนพื้นไปทันทีอย่างไม่ใยดี มือหนาโอบเอวเจ้าเอยให้เดินเลี่ยงออกไปจากร้านเพื่อไปรอรับบัตรและเซ็นสลิปที่หน้าเคาน์เตอร์เงียบๆ

วินาทีนั้นหัวใจของทรายแตกสลายยิ่งกว่าเศษแก้วบนพื้น ความจริงตบหน้าเธออย่างแรง พลางคิดว่าความหวังดีของเขาในคืนนั้นมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เขาหยิบยื่นให้คนแปลกหน้าตามมารยาท

ทรายกัดริมฝีปากแน่น บังคับตัวเองให้หยุดร้องไห้และก้มหน้าเก็บเศษแก้วต่อเงียบๆ ความเจ็บปวดที่บาดแผลยังไม่ถึงครึ่งของบาดแผลในหัวใจของเธอเลย