3 ไม่มีตัวตน

ห้องสมุด

ทรายหอบกองหนังสืออ้างอิงเล่มหนาเข้าไปในโซนหนังสือวิชาการด้านในสุดของห้องสมุดซึ่งเป็นมุมอับลับสายตาและเงียบสงบที่สุดเพื่อทบทวนบทเรียน

ทว่าความเงียบกลับถูกทำลายลงเมื่อประตูโซนนั้นเปิดออก พร้อมเสียงพูดคุยหยอกล้อที่คุ้นเคย

ทรายชะงักนิ่งอยู่หลังชั้นวางหนังสือไม้สูงท่วมหัว เมื่อเห็นภีมเดินเคียงคู่เข้ามากับเจ้าเอย

“ภีมคะ โซนนี้เงียบจัง เอยอ่านหนังสือสอบไม่รู้เรื่องแน่เลย” เจ้าเอยเอ่ยเสียงอ้อนพลางเกาะแขนแกร่ง

“อ่านไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องอ่านครับ เดี๋ยวพี่ติวให้เอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของภีมนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด แววตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นแข็งกร้าว บัดนี้ทอประกายหวานซึ้งมองคนรัก

ร่างสูงเลื่อนเก้าอี้ออกให้อย่างใส่ใจ

“นั่งตรงนี้ครับ เอยอยากได้เล่มไหนเดี๋ยวพี่ไปหยิบให้”

ทรายยืนนิ่งอยู่หลังซอกตึกหนังสือ แผ่นหลังบางแนบชิดกับโครงเหล็กเย็นเยียบ ภาพตรงหน้าผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือตอกย้ำความจริงว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว และรักกันมาก

ภีมคอยเปิดหน้าหนังสือให้แฟนสาว ปลายนิ้วยาวลอดไล้ไปตามเส้นผมนุ่มของเจ้าเอย คอยจัดปอยผมให้อย่างเบามือก่อนจะโน้มตัวลงจูบซับหน้าผากมนของแฟนสาวอย่างลึกซึ้ง

ขอบตาของทรายร้อนผ่าวและหัวใจบีบรัดจนเจ็บ ทว่าเธอไม่ได้ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาสักหยด

ทรายหมุนตัวกลับ ค่อยๆวางหนังสือลงบนชั้นอย่างเบามือและมั่นคง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอหรือส่งเสียงเล็ดลอดออกไปขัดจังหวะพวกเขา

เธอก้าวเท้าเดินออกจากห้องสมุดมุ่งหน้าออกไปเผชิญหน้ากับพายุฝนและความหนาวเหน็บด้านนอกด้วยแผ่นหลังที่เหยียดตรงและแข็งแกร่ง ฝังความรู้สึกที่ไร้ค่าทั้งหมดไว้เบื้องหลังอย่างเด็ดเดี่ยว

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ทรายถูกเพื่อนสนิทร่วมคณะลากตัวมาที่ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง เพื่อนของเธอต้องการมาซื้อรองเท้าคู่ใหม่

ในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านหน้าร้านแบรนด์เนมชื่อดัง สายตาของทรายกลับสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยในชุดลำลองเนื้อดี ภีมกำลังเดินเคียงคู่มากับเจ้าเอย

“ภีมคะ กระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดใบนี้สวยจังเลยค่ะ แต่เอยเกรงใจจัง เพิ่งซื้อรองเท้าไปเอง” เจ้าเอยเอ่ยเสียงอ้อนพลางชี้ชวนให้ดูของในตู้กระจก

“เกรงใจทำไมครับ เอยอยากได้พี่ก็ซื้อให้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของภีมนุ่มนวล แววตาคู่คมดูอ่อนโยน

ก่อนชายหนุ่มจะหันไปพยักหน้าให้พนักงานขายในร้านพร้อมกับพูดออกไป

“เอาใบนี้ครับ รูดบัตรเดิมได้เลย”

ทรายยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว หัวใจบีบรัดเมื่อเห็นภีมคอยถือถุงกระดาษแบรนด์เนมพะรุงพะรังเต็มสองมือเพื่อสปอยล์คนรักอย่างตามใจทุกอย่าง ภาพผู้ชายมาดนิ่งเย็นชาที่กลายเป็นคนแสนดีเพื่อผู้หญิงคนเดียว ตอกย้ำช่องว่างชนชั้นอย่างลึกซึ้ง

“นั่นพี่ภีมกับพี่เจ้าเอยนี่นา หวานกันชะมัดเลยแก” แพม เพื่อนสนิทของทรายหันมากระซิบพลางดึงแขนทราย

ก็เป็นจังหวะที่ภีมจูงมือเจ้าเอยเดินก้าวออกมาจากร้านแบรนด์เนมพอดี สายตาคู่คมกวาดผ่านมาสบเข้ากับดวงตาเรียบนิ่งของรุ่นน้องในคณะอย่างทรายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในระยะไม่กี่เมตร

หัวใจของทรายกระตุกวูบ แต่เธอบังคับสีหน้าให้เรียบเฉยและไร้ความหวั่นไหว

ทว่าแววตาของภีมที่มองสบกลับมานิ่งสนิท และเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับมองผ่านหุ่นโชว์เสื้อผ้าหรืออากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

เขาละสายตาจากเธออย่างไม่ได้ใส่ใจก่อนจะหันกลับไปโอบไหล่เจ้าเอยแล้วคุยกันกระหนุงกระหนิงผ่านร่างของเธอไป ราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ทรายสูดหายใจเข้าลึก ควบคุมมือที่สั่นแล้วหันไปยิ้มบางๆให้เพื่อนสนิทพร้อมกับพูดออกไป

“ไปดูรองเท้าของแกต่อเถอะ” เธอหมุนตัวเดินนำเพื่อนไปข้างหน้า บังคับก้อนความขมขื่นในอกให้ดิ่งลึกขังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด ย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆว่าโลกที่หรูหราและความอ่อนโยนของเขาไม่มีวันเป็นของคนอย่างเธอ

บ่ายวันหยุดที่ร้อนระอุ ทรายในเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์เดินตามเพื่อนสนิทร่วมคณะผ่านหน้าโชว์รูมรถยนต์ซุปเปอร์คาร์แบรนด์หรูริมถนนใหญ่ใจกลางเมือง

เพื่อนของเธอต้องการเดินไปขึ้นรถเมล์ที่ป้ายถัดไป ทว่าฝีเท้าของทรายกลับต้องชะงักนิ่งเมื่อสายตามองทะลุกระจกใสบานใหญ่เข้าไปด้านใน

“ภีมคะ คันนี้สีสวยจังเลยค่ะ แต่เอยว่ามันแพงเกินไปสำหรับของขวัญวันเกิดนะ” เจ้าเอยเอ่ยเสียงหวานพลางลูบไล้ไปที่กระโปรงหน้ารถสีแดงเพลิงอย่างถูกใจ

“ไม่มีอะไรแพงเกินไปสำหรับเอยหรอกครับ ถ้าเอยชอบ พี่ก็ซื้อให้” เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยพลางคลี่ยิ้มอ่อน มือหนารับกุญแจรถหรูจากผู้จัดการโชว์รูมที่ยืนค้อมหัวให้ แล้วบรรจงวางมันลงบนฝ่ามือของคนรักอย่างตามใจทุกอย่างก่อนจะโน้มตัวลงจูบที่ข้างขมับของเธอแผ่วเบา

ทรายยืนนิ่งอยู่ด้านนอกกระจกหนา หัวใจบีบรัดจนหน่วงกับภาพตรงหน้า ภาพตรงหน้ายิ่งตอกย้ำช่องว่างชนชั้นให้ไปถึงกระดูก

“โห…นั่นพี่ภีมนี่ สปอยล์พี่เจ้าเอยหนักมาก ซื้อรถซุปเปอร์คาร์ให้กันง่ายๆเหมือนซื้อขนมเลยว่ะแก” แพมหันมากระซิบพลางดึงแขนให้รีบเดิน

จังหวะนั้นภีมหันมาทางประตูกระจกพอดี สายตาคู่คมสบเข้ากับสายตาของร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านนอกในระยะไม่กี่เมตร

แววตาของภีมที่มองสบกับดวงตาคู่สวยของเธอกลับนิ่งสนิทและว่างเปล่า ราวกับว่ามองผ่านฝุ่นละอองหรือก้อนหินที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

เขาละสายตาจากเธออย่างไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะหันไปโอบไหล่เจ้าเอยพาก้าวขึ้นรถเพื่อทดลองขับ

ทรายละสายตาจากร่างสูงพลางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดกับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบเบา

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวรถเมล์จะมาแล้ว” จากนั้นสองสาวก็พากันสาวเท้าฝ่าแสงแดดที่ร้อนระอุไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล