4 เรื่องลวงตา

ภายในห้องประชุมใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจ คณะกรรมการสโมสรนักศึกษาและสตาฟพาร์ทไทม์นับสิบชีวิตกำลังนั่งตรวจความเรียบร้อยของเอกสารงบประมาณนิทรรศการประจำปี

บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันตาเมื่อภีมในฐานะประธานสโมสรเดินหน้าขรึมเข้ามาในห้องพร้อมกับเจ้าเอยที่เดินเคียงคู่มาด้วย

ภีมหยิบรายงานงบประมาณของฝ่ายทะเบียนที่ทรายเป็นคนคีย์ข้อมูลขึ้นมาตรวจ สายตาคู่คมกวาดอ่านเพียงรวดเดียว ก่อนจะโยนปึกเอกสารนั้นลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังลั่นจนคนทั้งห้องพากันเงียบกริบ

“ทราย ตัวเลขสรุปรายจ่ายนี้ทำไมมันไม่ตรงกับยอดเงินโอน” ภีมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น ทว่าเต็มไปด้วยความดุดัน นัยน์ตาคมกริบจ้องจับผิดเธอตรงๆ

“ฉันย้ำเรื่องความถูกต้องไปแล้ว ทำไมยังทำงานสะเพร่าแบบนี้”

ทรายชะงัก ในใจตื่นตระหนก แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบก่อนจะเอ่ยออกไป

“ทรายตรวจสอบตามสลิปหลักฐานที่ฝ่ายการเงินส่งมาให้แล้วค่ะ ยอดตรงกันทุกบาทแน่นอนค่ะ”

“แต่ที่ฉันดูอยู่ตรงนี้มันไม่ตรง!…” ภีมตวาดเสียงเรียบห้วนอย่างไม่ไว้หน้า

“ถ้าไม่มีปัญญาทำเรื่องพื้นฐานแค่นี้ให้ถูกต้องก็ไม่ต้องทำ วันๆเอาเวลาไปทำอะไรอยู่ ถึงได้ทำงานชุ่ยๆออกมาให้คณะเดือดร้อน”

คำว่า ชุ่ย และ ไม่มีปัญญา ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่มองมาอย่างกดดันตบเข้ากลางใจของทรายจนชาหนึบ โดยเฉพาะเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของเจ้าเอย เขายิ่งตอกย้ำความอับอาย

“งั้นฝ่ายการเงินเอาเอกสารชุดนี้ไปแก้ ส่วนเธอ ออกไปได้แล้วทราย ฉันไม่อยากเห็นงานที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้อีก” ภีมปรายสายตาเย็นชา มองข้ามผ่านหัวเธอไปราวกับขยะรกสายตา

“…” ทรายกำหมัดแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อสะกดกั้นอารมณ์ แววตาของเธอยังคงเรียบสนิท ไม่มีน้ำตาไหลออกมาแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นแม้แต่หยดเดียว

เธอลุกขึ้นค้อมหัวให้ตามมารยาท

“ขอโทษค่ะ ทรายจะนำกลับไปตรวจสอบใหม่” ว่าแล้ว เธอก็เดินก้าวออกจากห้องประชุมไปในห้องเก็บของเก่าใต้บันไดตึกที่ค่อนข้างมืดและไร้ผู้คน

ความเข้มแข็งที่พยายามฝืนไว้พังทลายลงไม่มีชิ้นดี ทรายทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าพิงผนังปูนเย็นเยียบ หยาดน้ำตาที่อัดอั้นมานานทะลักไหลอาบแก้มเนียนพร้อมเสียงสะอื้นไห้

ค่ำคืนที่เขาเคยช่วยซับเลือดที่หัวเข่ามันเป็นแค่เรื่องลวงตา

ความจริงคือเขาเกลียดเธอและพร้อมจะย่ำศักดิ์ศรีของเธอต่อหน้าคนรักของเขาเสมอ

แกร่ก

“ทราย! แกมาแอบอยู่ตรงนี้จริงๆด้วย…” แพมรีบผลักประตูเข้ามาทันทีที่เดินตามหา แพมทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วดึงร่างที่สั่นเทาของทรายเข้าสวมกอดไว้แน่นพร้อมกับพูดออกไป

“ฉันเห็นหมดแล้วทราย พี่ภีมใจร้ายเกินไปแล้ว ทำไมต้องดุกันขนาดนั้นต่อหน้ายัยพี่เจ้าเอยด้วย”

“แพม…ฉันเจ็บ” ทรายซบหน้าลงกับไหล่เพื่อนสนิท ปล่อยโฮออกมาเงียบๆในอ้อมกอดที่ปลอดภัยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ยอมปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอ

“ร้องออกมาให้พอทราย ร้องออกมาเลย แต่อย่าไปยอมแพ้คนใจร้ายแบบนั้นนะ แกยังมีฉันอยู่ตรงนี้” แพมลูบหลังปลอบประโลมด้วยความสงสาร

ทรายสูดลมหายใจลึก สะกดเสียงสะอื้นและใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มอย่างเด็ดเดี่ยว แววตาสั่นระริกแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบและเข้มแข็งขึ้นในความมืด

หาดบางแสน

ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน แพมทนเห็นทรายเอาแต่วิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์จนแทบไม่ได้พักไม่ไหว จึงออกค่าตั๋วรถไฟและชวนทรายมาเที่ยวพักผ่อนที่ชายหาดบางแสนในวันหยุดงานสั้นๆ

ทรายในชุดเสื้อเชิ๊ตลายสก็อตกับกางเกงยีนส์ขาสั้นนั่งรับลมทะเลอยู่บนเสื่อผืนเล็กริมหาดเงียบๆ แววตาทอดมองผืนน้ำสีคราม พยายามปล่อยวางความเครียดในเรื่องต่างๆออกไป

ทว่าความสงบใจกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงหัวเราะใสอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากหาดส่วนตัวของรีสอร์ตที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่กี่เมตร

ทรายและแพมหันไปตามเสียง และภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของทรายเหมือนถูกบีบรัด

“ภีมคะ ทรายเข้าฟลิปฟลอบเอยหมดแล้วเนี่ย” เจ้าเอยเอ่ยเสียงออดอ้อนหยุดเดินพลางยกขาขึ้น

“มาครับ เดี๋ยวพี่เช็ดให้” ภีมที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีขาวปลดกระดุมรับลมทะเล ไม่พูดเปล่า เขาทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นทรายอย่างไม่กลัวเปื้อน

ฝ่ามือใหญ่ประคองเท้าของคนรักขึ้นมา ค่อยๆปัดเศษทรายออกให้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วช้อนอุ้มร่างบอบบางของเจ้าเอยขึ้นมาในอ้อมแขน

“ว๊าย! ภีมบ้า คนมองเต็มเลยนะ” เจ้าเอยหัวเราะร่าเริง คล้องคอเขาไว้แน่น

“มองก็ช่างเขาครับ พี่อยากอุ้มแฟนนี่นา” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แววตาคู่คมหวานซึ้งมองคนรักอย่างเทิดทูน

ทรายนั่งอยู่บนเสื่อริมหาด แววตาของเธอราบเรียบ เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ทั้งหมดไว้ในส่วนลึกที่สุด

“โหแก…มาพักผ่อนทั้งทียังต้องมาเจอภาพบาดตาบาดใจอีกเหรอวะ” แพมหันมากระซิบ สีหน้าบึ้งตึงด้วยความหมั่นไส้แทนเพื่อน

“ไปเดินฝั่งโน้นกันเถอะทราย อย่าไปสนใจคนใจร้ายเลย”

จังหวะนั้น ภีมที่กำลังอุ้มเจ้าเอยเดินเลียบชายหาดหันหน้ามาทางเสื่อของพวกเธอพอดี ดวงตาคมเลื่อนไปสบกับดวงตาเรียบเฉยของทรายที่นั่งมองอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

หัวใจของทรายกระตุกไหว แต่เธอยังคงพยายามรักษาความนิ่งสงบไว้อย่างเด็ดเดี่ยว

ทว่าแววตาของภีมที่จ้องมองมากลับนิ่งเรียบ ว่างเปล่า สีหน้าและแววตาของเขาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ราวกับมองผ่านฝุ่นละอองหรือเม็ดทรายบนชายหาดที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

ใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจากเธอไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะพาเจ้าเอยเดินเลี้ยวกลับเข้าเขตส่วนตัวของรีสอร์ตหรูที่อยู่ไม่ไกล

“ฉันไม่เป็นไรหรอกแพม ลมทะเลตรงนี้เย็นดีออก เรานั่งเล่นกันต่อเถอะ” ทรายสูดลมหายใจเข้าลึกบังคับก้อนความเสียใจในอกพลางเอ่ยกับเพื่อนสนิทด้วยท่าทีไม่ได้อะไร