5 สิ่งที่น่ารำคาญ

วันวาเลนไทน์

ทรายในชุดนักศึกษายืนหลบอยู่ตรงมุมบันไดหนีไฟ ในมือเรียวกระชับกล่องช็อกโกแลตแฮนด์เมดกล่องเล็กๆ เธอไม่ได้หวังจะยื่นมันให้เขาต่อหน้าคนอื่น เพียงแค่อยากหาจังหวะที่ภีมอยู่คนเดียวเพื่อมอบให้ในฐานะรุ่นน้องร่วมคณะ

ทว่าเมื่อประตูบันไดหนีไฟเปิดออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเธอต้องชะงักนิ่ง

“ชอบไหมครับเอย พี่สั่งตรงมาจากนอกเพื่อเอยคนเดียวเลยนะ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล เรียวปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มอ่อนๆ

“ชอบที่สุดเลยค่ะ ภีมน่ารักกับเอยแบบนี้ตลอดเลย…” เจ้าเอยยิ้มหวาน พลางยกแขนขึ้นคล้องคอเขาเข้าไปกระซิบชิดใบหู

“แล้วคนอื่นที่เอาของขวัญมาให้ภีมล่ะคะ เอยเห็นกองเต็มโต๊ะสโมสรเลย”

“พี่ไม่เคยสนใจของพวกนั้นอยู่แล้ว ของพวกนั้นมันน่ารำคาญ รกโต๊ะทำงานเปล่าๆ เอยก็รู้ว่าพี่รับไว้ตามมารยาท สุดท้ายก็ให้คนอื่นเอาไปทิ้ง”

ทรายยืนนิ่ง แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังปูนเย็นเฉียบ เธอถอนหายใจอย่างทดท้อใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับ เดินไปยังถังขยะใบใหญ่หลังตึกคณะ

เธอหย่อนกล่องช็อกโกแลตที่ตั้งใจทำลงไปในนั้นเงียบๆโดยไม่คิดจะส่งถึงมือของเขาอีกต่อไป

สองเท้าเล็กก้าวเดินออกไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อด้วยความหมดสิ้นกำลังใจเมื่อย้อนนึกไปถึงคำพูดที่คนตัวสูงพูดกับแฟนสาวของเขาเมื่อครู่

‘พี่ไม่เคยสนใจของพวกนั้นอยู่แล้ว ของพวกนั้นมันน่ารำคาญ รกโต๊ะทำงานเปล่าๆ เอยก็รู้ว่าพี่รับไว้ตามมารยาท สุดท้ายก็ให้คนอื่นเอาไปทิ้ง’

ร้านคาเฟ่ใต้ตึกบริหารธุรกิจ

ช่วงบ่ายวันถัดมาทรายต้องรับจ้างทำงานพาร์ทไทม์เป็นพนักงานชงกาแฟอยู่ที่ร้านคาเฟ่เล็กๆใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจเพื่อจ่ายค่าชีทเรียน

เธอก้มหน้าก้มตาเช็ดเคาน์เตอร์และจัดเตรียมแก้วอย่างตั้งใจ แววตาไร้ร่องรอยความหวั่นไหวจากเหตุการณ์วันวาเลนไทน์เมื่อวาน

เมื่อประตูร้านถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของภีมและเจ้าเอยที่พากันเดินเข้ามาในร้าน

ร่างสูงสวมเสื้อช็อปคณะดูลุยๆ แต่แววตาคู่คมที่เคยมองคนอื่นอย่างเย็นชา ตอนนี้กลับฉายแววอบอุ่นขณะประคองคนรักให้เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะมุมในสุด

“เอยดื่มอะไรดีครับ เดี๋ยวพี่สั่งให้”

“เอยอยากดื่มลาเต้ร้อนใส่น้ำเชื่อมวานิลลาครึ่งปั๊มค่ะภีม” เธอส่งยิ้มหวานอ้อน

ภีมพยักหน้ารับรอยยิ้มนั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงมาที่หน้าเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่ม

สายตาคมกริบตวัดมองเข้ากับดวงตากลมโตของทรายที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่ แววตาของภีมกลับคืนสู่ความเรียบนิ่งในพริบตา ราวกับเขากำลังมองพนักงานพาร์ทไทม์แปลกหน้าคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

“ลาเต้ร้อน วานิลลาครึ่งปั๊มแก้วหนึ่ง” เขาสั่งเสียงเรียบสนิท ห่างเหินระคนเย็นชา ก่อนจะคีบธนบัตรใบละร้อยส่งให้เธอโดยไม่แม้แต่จะเฉียดปลายนิ้วโดนมือบาง

“รับทราบค่ะ รอเครื่องดื่มสักครู่นะคะ” ทรายรับเงินมาทอนด้วยท่าทีปกติ จากนั้นจึงหันหลังกลับไปทำกาแฟอย่างตั้งใจ

เมื่อทำเสร็จ ทรายก็เดินนำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟที่โต๊ะเงียบๆ ภีมรับกาแฟมาวางตรงหน้าเจ้าเอยทันทีพลางเอ่ย

“ระวังร้อนนะครับเอย พี่ให้เขาทำวานิลลาครึ่งปั๊มตามที่เอยชอบเลย”

“ขอบคุณค่ะภีม น่ารักที่สุดเลย” เจ้าเอยยิ้มสดใสพลางจับมือแกร่งของเขาไว้

ทรายยืนนิ่งค้อมหัวให้ตามหน้าที่ เธอสะกดกั้นก้อนความขมขื่นในอกให้ดิ่งลึกในส่วนที่ลึกที่สุด ก่อนจะหมุนตัวก้าวเท้ากลับไปหลังเคาน์เตอร์และทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

บ่ายวันหนึ่ง

บริเวณโถงทางเดินหน้าห้องสโมสร

ทรายเดินหอบกล่องเอกสารกองกลางใบหนาที่เพิ่งขนมาจากตึกอธิการบดีด้วยความเร่งรีบ

สภาพร่างกายที่อ่อนเพลียจากการไม่ได้นอนเพราะติดกะงานพาร์ทไทม์ล้างจานทำให้เธอเกิดอาการหน้ามืดวูบหนึ่ง ขาเรียวก้าวพลาดสะดุดขอบประตูจนร่างทั้งร่างเสียหลักล้มพุ่งไปข้างหน้า

ก็เป็นจังหวะที่ภีมเดินเปิดประตูออกมาจากห้องสโมสรพอดี ร่างของทรายจึงปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง

ปึก!

“อ๊ะ!”

กล่องเอกสารในมือร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นปูน ตัวเธอเผลอใช้มือทั้งสองข้างคว้าสาบเสื้อช็อปคณะของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว

กลิ่นน้ำหอมแนวไม้ที่แสนคุ้นเคยในระยะประชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุน ภีมชะงักไปเล็กน้อย มือหนาเอื้อมมาจับต้นแขนของเธอไว้ไม่ให้ล้มลงไป

ทว่า เมื่อเสียงส้นสูงแบรนด์เนมดังกระทบพื้นพร้อมกับเสียงของเจ้าเอยที่ดังขึ้น

“ภีมคะ ทำอะไรกันอยู่เหรอ” เจ้าเอยหยุดชะงัก แววตาคู่สวยไหววูบและฉายความไม่พอใจออกมาทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงคนอื่นเกาะกุมเสื้อแฟนหนุ่มอยู่

ภีมที่เห็นคนรักเดินเข้ามา แววตาคู่คมที่เคยนิ่งสงบกลับเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะออกแรงผลักร่างของทรายออกห่างจากตัวทันที

ปึก!

“โอ๊ย!”

ทำให้ร่างของเด็กทุนสู้ชีวิตทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียง บาดแผลถลอกที่ฝ่ามือและเข่าซ้ายมีเลือดซึมออกมาทันที

ร่างสูงรีบก้าวเดินผ่านกองเอกสารเข้าไปหาเจ้าเอยพลางดึงมือคนรักมากุมไว้แน่น

“ไม่มีอะไรครับเอย พอดีรุ่นน้องเขาซุ่มซ่ามเดินสะดุดล้มมาโดนพี่เฉยๆ เอยอย่าคิดมากเลยนะ พี่ไม่ได้มีอะไรจริงๆครับ” ภีมเอ่ยอธิบายด้วยท่าทีพะเน้าพะนอ แววตาเต็มไปด้วยความแคร์และกลัวแฟนสาวจะโกรธ

“จริงเหรอคะ วันหลังก็เดินระวังๆหน่อยนะทราย ของคณะเสียหายหมด” เจ้าเอยปรายสายตามองข้ามหัวทรายด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันไปควงแขนแฟนหนุ่ม

“เอยหิวแล้วค่ะภีม ไปหาอะไรทานกันเถอะ”

“ครับ ไปกันเลย พี่ตามใจเอยอยู่แล้ว” ภีมเอ่ยพลางส่งยิ้มอบอุ่นให้คนรัก ชายหนุ่มโอบเอวเจ้าเอยเดินพ้นโถงทางเดินไปทันทีอย่างไม่ใยดี ทิ้งคราบเลือดและหยาดน้ำตาที่เกือบจะไหลของคนข้างหลังไว้อย่างเลือดเย็น

ทรายที่นั่งนิ่งอยู่บนพื้นค่อยๆดึงมือที่บาดเจ็บมากำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่น แววตากลับคืนสู่ความเด็ดเดี่ยว

เธอฝืนร่างกายลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง พลางย้ำเตือนตัวเองด้วยความเจ็บปวดหน่วงกลางอก ชัดเจนแล้วว่าเธอเป็นแค่สิ่งที่น่ารำคาญที่เขาพร้อมจะปัดทิ้งเพื่อรักษาความสุขของผู้หญิงที่เขารัก