บทที่ 9 ว่าที่คู่หมั้นบอส

สุรชาติถอนหายใจลุกไปเปิดตู้หยิบแฟ้มเอกสารบางส่วนไปวางที่โต๊ะของทั้ง 2 สาว “ดูเอกสารพวกนี้คร่าว ๆ มีอะไรสงสัยก็ถาม ส่วนหน้าที่ผู้ช่วยก็เหมือนเลขาทุกส่วน เอกสารที่จะเสนอเซ็นถ้าเป็นภาษาไทยให้แปลเป็นอังกฤษแนบด้วย บอสเป็นคนที่ละเอียดมาก ฉะนั้นต้องตรวจทานให้ดีก่อนยื่น ถ้าท่านเข้าออฟฟิศเอกสารต้องพร้อมเสนอหลังจากที่ท่านนั่งเก้าอี้ไม่เกิน 5 นาที โดยเฉพาะบอสหรือรองประธานจาติรัชห้องข้างหลังนี่ ถ้าเข้ามาให้ถือเอกสารตามเข้าไปเลย ต้องรายงานทุกหน้าอย่างละเอียด จะให้เซ็นตรงไหนต้องมาร์คให้เรียบร้อย ส่วนตารางนัดต่าง ๆ วันที่ เวลาและสถานที่ต้องห้ามพลาดเด็ดขาดอัพเดตทุกเช้า ถ้าเป็นนัดเย็นต้องแจ้งสายสุดไม่เกิน 10 โมง จดด้วยนะ” ร่ายยาวพลางถอนหายใจเมื่อเหลือบเห็นสาวสวยด้านในกำลังนั่งแต่งหน้าไม่ได้สนใจที่ตนพูดนัก “บอสมีงานที่ไทย 2 บริษัทต้องดูแลและบริษัทส่วนตัวที่ฝรั่งเศสอีก 1 ฉะนั้นเรื่องเวลาสำคัญมากที่สุดนะ เอ้อ...อันนี้สำคัญ บอสเราไม่รับนัดภายในวัน ไม่รับนัดทานข้าวเย็นเป็นการส่วนตัวทุกกรณี ส่วนท่านประธานจะรับนัดเฉพาะที่มีบัตรเชิญเท่านั้น เอ้อ...คนเข้าพบต้องนัดล่วงหน้า ห้ามให้มานั่งรอเด็ดขาดเพราะบางครั้งพวกท่านก็ไม่ได้อยู่ไทยหรือไม่สะดวกมา และวันที่นายทั้ง 2 เข้าออฟฟิศห้ามกลับก่อนทุกกรณี นายจะอยู่ตี 3 ตี 4 ก็ต้องกลับทีหลัง เข้าใจตามนี้นะครับ” เลขาคนเดียวของบริษัทร่ายยาวไม่ได้มองว่าใครสนใจหรือไม่ คนแค่ฟังก็นั่งแต่งหน้า เปิดมือถือถ่ายรูปอัปโซเซียลไป ส่วนคนตั้งใจก็จดตามแทบจะทุกคำพูดด้วยสีหน้าจริงจังเป็นที่สุด

“มีใครจะถามอะไรไหม?”

“วันนี้พี่จากัวร์จะเข้ากี่โมงคะ ริชจะได้สั่งกาแฟมาให้” สาวสวยด้านในสุดถามขึ้นในขณะที่กำลังถ่ายรูปตัวเองเหมือนกับว่านั่งทำงานอยู่พร้อมกาแฟแก้วโปรดของเธอ

“วันนี้บอสไม่เข้าและอาจไม่เข้าอีกเกือบเดือน งานทุกอย่างเราจะรายงานผ่านอีเมลเท่านั้น เอกสารรอเซ็นก็วางไว้ก่อนเรียงวันที่ให้เรียบร้อย ถ้าท่านแวะเข้ามาก็จะจัดการเองหรือถ้าท่านประธานเข้ามาก็เอาไปให้ท่านเซ็นให้ก่อนได้แต่ต้องเป็นเอกสารด่วนภายในเท่านั้น” สุรชาติหันไปตอบเสียงดังฟังชัดพลางชี้ไปที่โต๊ะวางเอกสารหน้าห้องท่านรองประธานที่ตอนนี้ไม่มีอะไรวางอยู่

“แล้วทำไม?!”

“คุณริชชี่ เมื่อกี๊พี่ชาติก็บอกอยู่ว่าบอสทำงานที่ไทย 2 บริษัทแล้วก็ที่ฝรั่งเศสอีก 1 เขาก็อาจไปอีกที่นึงไงคะ” มัดหมี่ชะโงกหน้าตอบแทนแล้วกลับมานั่งมองบนกับคนที่ไม่เข้าใจภาษาไทยง่าย ๆ ที่เลขารองประธานสื่อ

“ฉันรู้ แต่บริษัทนั้นคุณย่าบอกว่าคุณพ่อพี่จากัวร์จะให้น้องชายพี่จากัวร์บริหารนี่” ริชชี่ว่าพรางขมวดคิ้ว

“คุณหมอเจติพัฒน์เพิ่งกลับจากอเมริกาได้ 3 เดือน เพิ่งเข้าทำงานที่โรงพยาบาลได้เดือนกว่า ช่วงนี้งานคุณหมอยังไม่ลงตัวก็เป็นพี่ชายวิ่งควบไปก่อน” สุรชาติให้เหตุผลว่าทำไมจาติรัชถึงทำงาน 2 ที่ (แต่จริง ๆ บริษัทนั้นก็แค่ช่วยพ่อเป็นครั้งคราวแค่นั้น ส่วนมากจะเป็นการติดต่อหรือคุยงานที่ต่างประเทศแทนท่าน แต่คุณสรัญยังบริหารงานเองอยู่)

“อืม...แสดงว่านาน ๆ มาที” สาวสวยหน้าประตูพึมพำในขณะที่ตากำลังไล่อ่านเอกสารที่สุรชาติเอามาวางให้และเริ่มพิมพ์อะไรลงในคอมพิวเตอร์เพื่อความเข้าใจของตัวเอง

 “บอสนาน ๆ มาทีแต่ไม่เคยขาดประชุมหรือนัดลูกค้า ฉะนั้นเวลานัดต่าง ๆ ต้องส่งให้ตลอดและต้องคอนเฟิร์มเวลาอีกครั้งในตอนเช้าทุกวันถ้ามี ส่งเป็นไฟล์ทางอีเมลห้ามโทรเด็ดขาดถ้ามีอะไรท่านจะโทรเข้ามาเอง ส่วนท่านประธานจะเข้าแทบทุกวันถ้าอยู่ในกรุงเทพ แต่ส่วนมากก็ไม่ได้อยู่อีกนั่นแหละ” ว่าพลางเปิดเอกสารทำงานของตัวเองไปพลางแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบไร้บทสนทนายาวนานเมื่อคนหนึ่งกำลังเคร่งเครียดกับการเรียนรู้งานที่เลขายื่นให้ อีกคนทำงานของตัวเองตามปกติ ส่วนอีกคนถ่ายรูปอัปโซเซียลสั่งกาแฟมานั่งกินอีกแก้วอย่างสบายใจจนใกล้เวลาเที่ยง

“น้อง ๆ ครับ ที่นี่มีโรงอาหารทางด้านหลังเราจะใช้ร่วมกันทั้งฝั่งโรงทอและออฟฟิศ อาหารจะราคาถูกกว่าข้างนอก พวกเราส่วนมากก็ทานกันที่นั่น ถ้าเดินก็ไกลหน่อยเราเลยมีจักรยานให้ปั่นไปได้ หรือถ้าสั่งข้างนอกมาส่งจะต้องลงไปรับที่ด้านล่างเอง แม่บ้านที่นี่มีไว้สำหรับทำความสะอาดเท่านั้น” สุรชาติพูดขึ้นซึ่งคำพูดของเขานั้นทำให้คนนั่งในสุดหน้าบึ้งเพราะเธอเพิ่งสั่งกาแฟแก้วใหม่เมื่อชั่วโมงก่อนและให้แม่บ้านเอาขึ้นมาให้ที่ห้อง

“แต่กฎที่นี่ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าห้ามใช้แม่บ้าน” ริชชี่ว่าขึ้นเหมือนไม่พอใจกับคำพูดของเลขา

“กฎจากรองประธานจาติรัช เราจ้างเขาวันละ 8 ชั่วโมงเพื่อมาทำความสะอาดก็คือแค่ทำความสะอาดภายในบริษัท ส่วนใครที่ให้เขาทำอย่างอื่นนอกเหนือหน้าที่ก็ต้องจ่ายเงินให้เขาเองไม่ใช่จะใช้เขาฟรี ๆ” คำพูดแบบไม่พอใจดังขึ้นอีกทีทำเอาริชชี่ถึงกับสงบปากสงบคำ กดโทรศัพท์ออกหาเพื่อนนัดกินข้าวที่ห้างดังเหมือนกับว่าจะไม่เข้ามาอีกแล้วคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปทันที

พักเที่ยงสุรชาติได้พาผู้ช่วยคนใหม่เดินไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยกันเพื่อแนะนำให้เธอรู้จักกับพนักงานคนอื่น ๆ ซึ่งหญิงสาวก็ทำความรู้จักและแนะนำตัวอย่างน่ารักและแอบคิดว่าเธอคิดถูกมากที่มาทำงานที่นี่ เพราะพนักงานที่นี่ค่อนข้างน่ารักและเป็นกันเองขนาดระดับหัวหน้ายังพากันมากินข้าวที่โรงอาหารของบริษัท ซึ่งสุรชาติบอกว่าไม่เพียงแค่พวกเขาแต่ท่านประธานและบอสต่างก็มาทานข้าวที่นี่ถ้าไม่ได้ออกไปพบกับลูกค้าด้านนอก

..........//..........

ประเทศจีน

ครืด...ครืด...

เสียงมือถือเครื่องบางดังขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มกำลังกลับเข้าที่พักเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงต้อนรับที่บริษัทจัดขึ้นเพื่อเขาและเลขาของผู้เป็นพ่อในคืนนี้

“ว่าไงชาตินี้” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางถอดเสื้อผ้าเพื่อจะเปลี่ยนเป็นอีกชุด

‘เลิกงานแล้วครับบอส บอสครับวันนี้คุณริชชี่ ว่าที่คู่หมั้นของบอสที่คุณย่าให้มาเป็นเลขาส่วนตัวบอสมาเริ่มงานแล้วนะครับ ผู้ช่วยคนใหม่ของผมก็มาแล้วเหมือนกัน’ สุรชาติรายงานผู้เป็นนายพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“กูว่าแล้วไง” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

‘แต่ผมยังไม่ให้ณปรางทำสัญญาจ้างให้นะครับ บอกว่ารอบอสสั่งมาก่อน’

“อืม... แล้วคนเลี้ยงควายล่ะ”

‘น้องชื่อมัดหมี่ครับ เซ็นสัญญาจ้างแล้วเรียบร้อย ดูเป็นคนสบาย ๆ ไม่น่าจะยุ่งยากอะไร’

“ชื่อมัดหมี่เหรอ” ชายหนุ่มทวนคำเหมือนไม่ได้ฟังประโยคหลัง

‘ครับ น้องชื่อมัดหมี่ หรือเรียกหมี่ก็ได้ เห็นบอกว่าอยู่กับเพื่อนเลิกงานเลยรีบกลับไปช่วยเพื่อนขายของ’

“อืม...” ครางในลำคอแล้วกดวางสายทำเอาคนที่กำลังจะถามเรื่องงานถึงกับถอนหายใจมองหน้าจอ

“เอ้อ...พรุ่งนี้ค่อยถามท่านประธานแล้วกัน คำว่าอืมมันเป็นคำลาที่ไหนกันวะ” สุรชาติพึมพำเซ็ง ๆ

ตลอดทั้งสัปดาห์สุรชาติต้องปวดหัวกับสงครามรายวันของผู้ช่วยเลขาทั้ง 2 ที่คนหนึ่งพยายามเรียนรู้งาน แต่อีกคนพยายามเอาเปรียบโดยอ้างตำแหน่งว่าที่คู่หมั้นของบอสหนุ่มและที่สำคัญท่านดอกเตอร์รวัชที่กลับมาจากต่างประเทศก็มีเหตุให้ต้องกลับบ้านภรรยาด่วนเพราะแม่ยายไม่สบายและยังไม่กลับเข้ากรุงเทพ ทำให้เขาถึงกับหัวหมุนในแต่ละวันกว่าจะผ่านไปได้

..........//..........

สงสารคุณเลขาเลย...