ตอนที่ 7 ขัดจังหวะ

พยัคฆ์ร้ายอย่างเขาไม่มีวันปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ง่ายๆ วายุใช้ช่วงเวลาที่บอกว่าจะพักกลายเป็นการเล้าโลมที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม จนสุดท้ายพิมพ์วดีก็ต้องยอมศิโรราบ ปล่อยให้ชายหนุ่มเผด็จการรังสรรค์บทรักในห้องน้ำที่ร้อนแรงจนลืมสิ้นความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้นตลอดทั้งราตรี

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวยังคงไหลรินชะล้างคราบกามารมณ์ที่เกาะเกี่ยวอยู่บนเรือนร่างของคนทั้งคู่ วายุประคองร่างบางที่แทบจะยืนไม่อยู่ให้หันกลับมาชำระล้างร่างกายอย่างลวกๆ ทว่าดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมอดดับ

“ล้างตัวเถอะ... พี่ยังไม่อยากแตกในห้องน้ำตอนนี้” เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางบีบเน้นสะโพกมนอย่างมันเคี้ยว

“อุ้มสิคะ... พิมพ์ไม่มีแรงจะก้าวขาแล้วจริงๆ” พิมพ์วดีออดอ้อนพลางซบหน้าผากลงกับแผงอกเปียกชื้นของเขา

วายุหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขากระชับวงแขนตวัดร่างนุ่มนิ่มขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายประหนึ่งอุ้มตุ๊กตา ความใกล้ชิดที่เนื้อแนบเนื้อท่ามกลางหยาดน้ำทำให้พิมพ์วดีรู้สึกวูบวาบจนต้องหลับตาพริ้ม

“เหมือนมีพี่วายุสักสิบคนกำลังรุมสวิงพิมพ์เลยค่ะ... ทั้งดุ ทั้งหนักขนาดนี้” เธอพึมพำเสียงสั่นสะท้านพลางกระชับวงแขนรอบคอหนา

“ขนาดนั้นเลยเหรอ...” วายุเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือ

“ถามจริงๆ เหอะ... แล้วพิมเคยโดนสวิงมาบ้างมั้ย?”

“จะบ้าเหรอคะ!” หญิงสาวอุทานออกมาทันควัน พลางตีอกแกร่งเบาๆ อย่างประท้วง

“พิมพ์ไม่ได้สำส่อนขนาดนั้นนะคะ”

คำตอบที่ดูจริงจังและสายตาที่แสดงความบริสุทธิ์ใจของเธอทำให้วายุพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก เขาอุ้มเธอเดินออกจากห้องน้ำมายังเตียงกว้างที่ยังคงรกรุงรังด้วยร่องรอยแห่งบทรักก่อนหน้า เขาค่อยๆ วางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมผิดกับความดิบเถื่อนเมื่อครู่

“ดีแล้ว... ต่อจากนี้พี่จะให้พิมพ์เดือนละสามแสน แต่มีข้อแม้ว่าห้ามนอนกับใครเด็ดขาด... ยกเว้นพี่คนเดียว” วายุประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเผด็จการที่บ่งบอกถึงความต้องการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ

พิมพ์วดีตาโตด้วยความคาดไม่ถึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะทำให้เธออยู่อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องวิ่งรอกรับงานมอเตอร์โชว์หรือยอมนอนกับเสี่ยแก่ ๆ อีกต่อไป เธอยิ้มหวานหยดย้อยพลางลูบไล้ไปตามแนวกรามของชายหนุ่ม

“พี่วายุใจดีจังเลยค่ะ...”

“แต่พิมพ์ต้องบริการพี่ให้ถึงใจเหมือนคืนนี้นะ ถ้าพี่ต้องการเมื่อไหร่ พิมพ์ต้องพร้อมเสมอ” เขาก้มลงกระซิบขู่ชิดริมฝีปากอิ่ม

“ค่ะ... พิมพ์รับรองเลยว่าจะปรนนิบัติพี่จนพี่ไม่อยากมองผู้หญิงคนไหนอีกเลย” สิ้นคำสัญญาหวานหู วายุก็โน้มลงไปมอบจุมพิตที่ลึกซึ้งและแสนหวานเป็นการประทับตราพันธสัญญาทางกาย ค่ำคืนที่แสนยาวนานจบลงด้วยความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย เมื่อบริษัทมีนัดประชุมสำคัญกับกลุ่มผู้ร่วมลงทุนยักษ์ใหญ่จากประเทศญี่ปุ่น ทว่าตัวเอกของงานอย่างรองประธานหนุ่มกลับยังไร้วี่แวว ตรีอัปสรในฐานะเลขานุการส่วนตัวป้ายแดง จึงถูกท่านประธานวาทิตมอบหมายภารกิจด่วนให้ไปลากตัวลูกชายจอมแสบออกมาจากคอนโด

“อันนี้กุญแจรถ ลุงให้หนูใช้คันนี้เลยนะ ถือว่าเป็นรถประจำตำแหน่ง แล้วนี่ก็คีย์การ์ดคอนโดของเจ้าวายุมัน”

วาทิตยัดเยียดอุปกรณ์ใส่มือหญิงสาวพลางยิ้มกริ่มอย่างมีแผนการ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงส่งมือขวาอย่างทรงกลตไปจัดการ แต่คราวนี้เขาต้องการทางลัดที่จะทำให้ลูกชายจอมพยศได้ใกล้ชิดกับแม่สาวเจ้าระเบียบคนนี้ให้มากที่สุด เผื่อว่าความจืดชืดแต่จริงใจของเธอจะช่วยขัดเกลานิสัยเพลย์บอยของลูกชายได้บ้าง

เมื่อมาถึงหน้าห้องเพนท์เฮ้าส์สุดหรู ตรีอัปสรยืนกดออดตามมารยาทอยู่ครู่ใหญ่ แต่ความเงียบกลับเป็นคำตอบเดียวที่ได้รับ หญิงสาวถอนหายใจภายใต้แว่นสายตาหนาเตอะ ก่อนจะตัดสินใจใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปตามคำสั่งสำทับของท่านประธาน

ภายในห้องเงียบสงัดทว่ากลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่า ตรีอัปสรเดินสำรวจจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนใหญ่ เธอเคาะเรียกอยู่นานจนมั่นใจว่าคงไม่มีใครอยู่ข้างใน จึงถือวิสาสะผลักบานประตูเข้าไป...

“กรี๊ดดดดด!”

เสียงกรีดร้องของตรีอัปสรดังลั่นห้องเมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างเปลือยเปล่าของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังร่วมรักกันอย่างโจ่งครึ่มบนเตียงกว้าง รสรักที่พึ่งพาพาความรัญจวนถึงขีดสุดถูกขัดจังหวะลงอย่างฉับพลัน

“เฮ้ย!” วายุสบถลั่นพลางผละออกจากร่างของพิมพ์วดีทันที ตรีอัปสรรีบยกมือขึ้นปิดตาแต่ใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก วายุคว้ากางเกงมาสวมอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินอาดๆ เข้ามาคว้าข้อมือเลขาสาวแล้วกระชากออกไปนอกห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวถึงขีดสุด

“เงียบเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาไม่ทราบ!” วายุตวาดเสียงแข็ง ใบหน้าคมสันบึ้งตึงจนน่ากลัว

“คุณลุง... คุณลุงให้มาตามพี่วายุ เอ๊ย! ท่านรองค่ะ มีประชุมด่วนกับคนญี่ปุ่น” ตรีอัปสรพยายามคุมเสียงสั่นๆ อธิบาย ขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังนวลเนียนของสาวสวยคู่ขาของเขาที่รีบหอบเสื้อผ้าหนีเข้าห้องน้ำด้วยความอับอาย

“เธอนี่มัน... ทำฉันแสบมาก!”

วายุคำรามในลำคอ อารมณ์ที่ยังค้างเติ่งทำให้เขาหงุดหงิดจนอยากจะฟาดงวงฟาดงาใส่ยัยเด็กเนิร์ดตรงหน้า เขาฉุดกระชากร่างบางมายังห้องรับแขกทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่พลางจ้องเขม็งไปยังเลขาฯ ที่ยืนตัวสั่น

“รอฉันอยู่ในห้องนี้ อย่าไปไหนเด็ดขาด! เสร็จธุระเมื่อไหร่ ฉันจะมาลงโทษเธอให้เข็ด!”

ตรีอัปสรขยับแว่นหนาขึ้นเล็กน้อยพลางถอนหายใจหนักๆ เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแววเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่น

“ถ้าท่านรองหมายถึง... จะเข้าไปทำเรื่องอย่างว่าต่อ ดิฉันเห็นเธอคนนั้นหอบของเดินออกประตูหลังไปได้สักพักแล้วล่ะค่ะ คงอายจนทนอยู่ต่อไม่ไหว”

“อย่ามาทำเป็นรู้ดี!”

วายุหันไปมองตรงประตูห้อง เห็นเพียงความว่างเปล่าและรองเท้าส้นสูงของพิมพ์วดีที่หายไปแล้วจริงๆ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน รู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มพยายามตีหน้าเข้มขรึมหวังจะจัดการลงโทษแม่เลขาจอมสอดรู้คนนี้ให้สาสม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากพ่นคำบริภาษออกมา ตรีอัปสรก็ชิงแก้ตัวขึ้นมาเสียก่อน

“ที่ดิฉันต้องเข้ามา เพราะมันเป็นคำสั่งขาดจากคุณลุงวาทิตค่ะ ท่านสั่งว่าถ้าเรียกแล้วไม่ตอบ ให้เข้าไปลากตัวออกมาได้เลย เพราะมูลค่าโครงการร่วมทุนครั้งนี้... มันสูงกว่าค่าตัวผู้หญิงคนเมื่อกี้หลายเท่าตัวนัก!”

วายุจ้องหน้าเลขาฯ สาวอย่างอึ้งๆ นี่เธอกล้าเหน็บแนมเขาอย่างนั้นเหรอ? ความจืดชืดที่เขาเคยสบประมาทไว้ดูเหมือนจะซ่อนหนามแหลมคมเอาไว้เสียแล้ว!