ตอนที่ 6 เทคแคร์เกินลิมิต

“เมื่อกี้สุดยอดไปเลย... คนสวย เครื่องฟิตมาก!” วายุคำรามเสียงแหบพร่าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะออกแรงรั้งร่างเปลือยเปล่าที่ยังชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกำยำของเขาอีกครั้ง ความร้อนจากผิวกายที่เสียดสีกันปลุกเร้ากระแสไฟบางอย่างให้ไหลพล่านขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

“อย่าเพิ่งรีบเบื่อพิมพ์นะคะพี่วายุ...” พิมพ์วดีออดอ้อนพลางซุกใบหน้าลงกับไหล่แกร่ง

“ไม่มีวันเบื่อหรอก... ที่รัก” เขาตอบพร้อมกับกดจมูกลงบนขมับเนียน

“เชื่อได้จริงๆ เหรอคะ?”

“เชื่อเถอะ... สวยๆ แซ่บๆ อย่างพิมพ์ พี่ไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก” วายุยืนยันด้วยสายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง จนคนฟังถึงกับหน้าร้อนผ่าว

“พี่... พิมพ์ขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ ไม่ไหวแล้ว ตัวมีแต่เหงื่อเหนียวไปหมดแล้วเนี่ย” หญิงสาวพยายามดันอกแกร่งออกเบาๆ หวังจะชำระล้างร่างกายที่กรำศึกหนักมาหลายยก

“งั้นถูหลังให้พี่ด้วยได้มั้ย? พี่อยากนอนแช่น้ำอุ่นสักหน่อย” วายุเสนอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

“ก็ได้ค่ะ... แต่ห้ามปล้ำพิมพ์ในห้องน้ำอีกนะ พิมพ์เพลียจะแย่อยู่แล้ว” เธอรีบดักคอพลางชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ

“หึๆ... มันก็อยู่ที่ว่า พิมพ์จะยั่วพี่หรือเปล่าไงจ๊ะ”

“คนหื่น! คืนหนึ่งกะจะเอาไม่พักเหรอรึไง” พิมพ์วดีค้อนให้วงใหญ่ แต่ในแววตากลับมีความภูมิใจเล็กๆ ที่สามารถมัดใจชายหนุ่มตรงหน้าได้อยู่หมัด

“เปลี่ยนใจกลับห้องตอนนี้ก็ยังทันนะพี่ว่า... ถ้าคิดว่ารับมือพี่ไม่ไหว” วายุแกล้งท้าทาย

“ไม่เอาค่ะ! พิมพ์ไหว!” พูดจบเธอก็รีบพลิกตัวเตรียมจะลุกวิ่งหนีเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางปราดเปรียวทว่ากลับช้ากว่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่เอวบางกิ่วแล้วรั้งร่างนุ่มนิ่มกลับมาจมลงในอ้อมกอดทันทีจนหน้าอกอวบหยุ่นบดเบียดเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง

“จะรีบไปไหนล่ะหืม์!!!....ไหนบอกไหวไง!!!”

“อือยยย!!! ขอพิมอาบน้ำนอนก่อนได้มั้ยคะสักชั่วโมงก็ยังดี”

“ก็ใครใช้ให้มาทำตัวยั่วพี่ก่อนล่ะ... หืม์?” วายุคำรามถามเสียงพร่าชิดผิวแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดจนพิมพ์วดีขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

“พิมพ์ไม่ได้ยั่วสักหน่อย พี่วายุต่างหากที่หาเรื่อง...” หญิงสาวท้วงเสียงอ้อมแอ้มพยายามขยับกายหนี แต่กลับกลายเป็นการบดเบียดสัดส่วนอวบอัดเข้าหาแผงอกแกร่งหนักยิ่งขึ้นไปอีก

“แบบนี้ไงเขาเรียกยั่ว...!” วายุไม่พูดเปล่า เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่ผสมปนเปไปด้วยกลิ่นเหงื่อและความใคร่อย่างมันเขี้ยว มือหนาฟอนเฟ้นไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์

“อื้อ! พี่วายุ... พี่วายุขา ปล่อยพิมพ์ก่อน ให้พิมพ์ไปล้างตัวก่อนได้มั้ยคะ!”

เสียงหวานประท้วงปนเสียงหัวเราะคิกคัก เมื่อถูกชายหนุ่มรุกรานด้วยจมูกและริมฝีปากไปตามผิวเนื้ออ่อนละมุน ความนัวเนียพัวพันที่เกิดขึ้นกลางเตียงกว้างเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วประดุจกองเพลิงที่ถูกสาดด้วยน้ำมัน วายุไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อสาวให้เป็นอิสระ แต่เขากลับตวัดอ้อมแขนรัดใต้ข้อพับขาและแผ่นหลัง อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย

ร่างสูงสง่าเดินอาดๆ มุ่งตรงไปยังห้องน้ำหรูที่เปิดไฟดาวน์ไลท์สลัวรางรออยู่ แสงสีนวลสะท้อนกับผนังหินอ่อนสร้างบรรยากาศที่น่าหลงใหล พิมพ์วดีกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น ใบหน้าซบลงกับไหล่กว้างอย่างหมดทางสู้

“พี่บอกแล้วไง... ว่าคืนนี้พี่จะกินพิมพ์ให้อิ่มจนไปไหนไม่ได้”

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตแดนของสายน้ำ วายุก็วางร่างนุ่มนิ่มลงบนขอบอ่างอาบน้ำใบใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นรินรดลงมา สายน้ำที่ไหลผ่านผิวเนื้อเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่ยิ่งเพิ่มความวาบหวามเป็นเท่าตัว วายุไม่รอช้าที่จะเบียดกายเข้าหาพริตตี้สาวอีกครั้ง โดยมีเสียงสายน้ำเป็นพยานในบทรักบทใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดไม่แพ้ครั้งก่อนหน้า

ไออุ่นจากหยาดน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากฝักบัวสีทองเหลืองอร่าม กระทบลงบนผิวเนื้อเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่จนเกิดเป็นละอองไอน้ำปกคลุมไปทั่วห้องน้ำหรู วายุประคองร่างที่อ่อนระทวยของพิมพ์วดีให้พิงกับผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ ตัดกับความร้อนระอุของร่างกายที่ยังไม่คลายจากไฟสวาท

“พี่วายุ... อาบน้ำอย่างเดียวได้มั้ยคะ พิมพ์ไม่มีแรงให้พี่เอาแล้วจริงๆ” พิมพ์วดีเอ่ยประท้วงเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาฉ่ำปรือจ้องมองชายหนุ่มอย่างเว้าวอน แต่ความกระหายที่วาวโรจน์อยู่ในดวงตาของวายุกลับทำให้เธอต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกขนลุกซู่

“ระหว่างที่พี่อาบน้ำให้... พี่จะให้พิมพ์ได้พักก็แล้วกัน”

คำพูดของเขาฟังดูเหมือนจะเมตตา แต่ฝ่ามือหนาที่ลูบไล้สบู่เหลวกลิ่นหอมฟุ้งไปตามผิวเนียนละเอียดกลับไม่ได้บ่งบอกเช่นนั้น วายุใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวลากไล้ฟองสบู่นุ่มละมุนจากลำคอระหง ผ่านเนินอกอวบอิ่มที่เด้งสู้มือ เขาบีบเฟ้นมันอย่างมันเขี้ยวจนยอดถันแข็งชันท้าทายสายตา

“อื้อ... พี่วายุ ไหนบอกว่าจะให้พักไงคะ” หญิงสาวครางประท้วงเมื่อปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มรุกรานจุดอ่อนไหวของเธอท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่าน

“ก็พักอยู่นี่ไง... พิมพ์ไม่ต้องทำอะไร แค่ยืนนิ่งๆ ให้พี่ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมก็พอ”

“อะ อร๊ายยย พี่ก็อย่าล้วงสิคะ อื้ยยยย”

“ทำไมเสียวหราาา!!!” เขากระซิบชิดใบหูพลางขบเม้มเบาๆ จนคนฟังแทบทรุดลงไปกองกับพื้น วายุลากไล้ฝ่ามือลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวนเวียนอยู่รอบใจกลางความเป็นสาวที่กำลังสั่นระริก สายน้ำที่ไหลรินรดลงมาไม่อาจดับไฟปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้นมาใหม่ได้เลย

เขาย่อตัวลงใช้ฝักบัวรดรินไปตามเรียวขาเสลา ก่อนจะค่อยๆ ปรนเปรอเธอด้วยชิวหาร้อนระอุสลับกับสัมผัสจากปลายนิ้วที่เป็นงาน พิมพ์วดีกอดศีรษะของเขาไว้แน่น แหงนหน้ารับความเสียวซ่านที่จู่โจมเข้ามาอีกครั้งท่ามกลางไอน้ำที่อบอวล

“พี่วายุ... อ๊ะ... อื้อ!”