บทที่ 4

ภายในห้องวีไอพีเต็มไปด้วยเสียงชนแก้วและเสียงพูดคุยอึกทึกครึกโครม

ซูเหรานั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง เธอมองดูสือเยี่ยนชิงที่ถูกผู้คนรุมล้อมอยู่ตรงกลาง แต่ว่าสายตาของเขากลับคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหลินรั่วเฉี่ยนอยู่ตลอดเวลา

เขาจะรีบเปิดฝาขวดให้ก่อนที่หลินรั่วเฉี่ยนจะเอื้อมมือไปหยิบเครื่องดื่ม พอเห็นชายกระโปรงของเธอเปื้อนคราบเหล้าเพียงนิด เขาก็จะรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้ทันที หรือแม้กระทั่งตอนที่เธอไอเบาๆ เขาก็จะแอบเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้สูงขึ้น

การกระทำที่แสนอ่อนโยนและใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ คือสิ่งที่ซูเหราไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง

เธอกระดกเหล้าเข้าปากลงไปอย่างชา ๆ หัวใจเหมือนถูกมีดทู่ๆ ค่อยๆ เฉือนเนื้อออกทีละชิ้น มันเจ็บจนสั่นสะท้านไปทั้งทรวง

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ระหว่างเธอกับสือเยี่ยนชิงนอกจากเรื่องบนเตียงแล้วก็ไม่มีกิจกรรมอย่างอื่นเลย แม้แต่ในช่วงที่ทั้งคู่หวานชื่นที่สุด เธอก็ไม่เคยเห็นเขาแสดงอาการหลุดการควบคุมออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

“ขวดเหล้าหมุนมาหยุดที่ท่านประธานสือเยี่ยนชิงแล้ว!” จู่ๆ ก็มีคนส่งเสียงเชียร์ขึ้นมา “ต้องยอมรับบทลงโทษแล้ว!”

ผู้คนต่างหัวเราะเฮฮาพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตให้ “ใครๆ ก็บอกว่าท่านประธานสือเยี่ยนชิงเป็นคนตายด้านไร้กิเลสที่สุดในวงการ พวกเราก็ไม่อยากจะแกล้งท่านประธานหรอกนะ งั้นมาเล่นเกมเลือกหนึ่งจากสอง แค่ตอบชื่อคนที่ทำให้ท่านประธานหวั่นไหวที่สุดออกมาให้เร็วที่สุดก็พอ”

รูปภาพคู่แรกคือดาราสาวชื่อดังกับหลินรั่วเฉี่ยน

สือเยี่ยนชิงกวาดสายตามองแวบเดียวแล้วตอบโดยไม่ลังเล “รั่วเฉี่ยน”

เสียงโห่ร้องแซวดังขึ้นทันทีภายในห้อง หลินรั่วเฉี่ยนก้มหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับปิดไม่มิด

ปลายนิ้วของซูเหราจิกลงในฝ่ามือตัวเอง

รูปภาพชุดแล้วชุดเล่าผ่านไป สือเยี่ยนชิงเลือกหลินรั่วเฉี่ยนทุกครั้งโดยไม่เสียเวลาคิด

ซูเหราทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอจึงลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ

เดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ ด้านหลังก็เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม เธอหันกลับไป ก็เห็นว่าบนแท็บเล็ตเป็นรูปของเธอกับหลินรั่วเฉี่ยน

“ว้าววว!” ทุกคนดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “รอบนี้แหละน่าสนุก คุณซูเหราคือสาวงามอันดับหนึ่งของวงการ พวกดาราผู้หญิงเทียบเธอไม่ติดเลยสักนิด! ถ้าท่านประธานสือเยี่ยนชิงยังเลือกคุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนอยู่ล่ะก็ นั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด...”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สือเยี่ยนชิงเป็นตาเดียว

แต่สือเยี่ยนชิงกลับนิ่งเงียบไปอย่างหาได้ยาก

ซูเหรายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก

สามวินาทีต่อมา เธอก็ได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำของสือเยี่ยนชิง “รั่วเฉี่ยน”

โลกของซูเหราพังทลายในชั่วขณะนั้น

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องสนั่นของคนในห้องเลี้ยง เธอก็วิ่งหนีเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำแล้วล้างหน้าด้วยน้ำเย็น แต่มันกลับดับความเจ็บแสบในใจไม่ได้เลย

เนิ่นนานผ่านไป ซูเหราเงยหน้ามองตัวเองในกระจก เด็กสาวในนั้นงดงามจนน่าทึ่ง แต่เธอกลับพ่ายแพ้จนไม่เหลือชิ้นดี

ตอนที่ซูเหราออกมาจากห้องน้ำ แสงไฟในทางเดินสลัวหม่น

ทันทีที่เธอเลี้ยวตรงหัวมุมถนน ก็ถูกชายขี้เมาสามสี่คนดักหน้าปิดทางเอาไว้

“คนสวย ขอไอดีไลน์หน่อยได้ไหมจ๊ะ?” ชายที่ยืนหน้าสุดกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ยื่นมือจะมาลูบหน้าเธอ

“ไสหัวไป!” ซูเหราถอยหนีอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังพิงกับผนังที่เย็นเยียบ

“จะทำหยิ่งอะไรนักหนา?” ชายอีกคนกระชากข้อมือเธอไว้ “แต่งตัวยั่วขนาดนี้ก็กะมาให้ผู้ชายเล่นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ในจังหวะที่ยื้อยุดฉุดกระชาก สายตาของซูเหรามองข้ามกลุ่มคนเหล่านั้นไปสบตากับสือเยี่ยนชิงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องวีไอพีพอดี

เธอเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำท่าจะก้าวเท้าเดินมาหา แต่จู่ๆ ด้านหลังเขาก็มีเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหลินรั่วเฉี่ยนดังขึ้น “โอ๊ย!”

“เกิดอะไรขึ้น?” สือเยี่ยนชิงรีบหันกลับไปทันที

“เหมือนข้อเท้าจะพลิกน่ะค่ะ...” หลินรั่วเฉี่ยนน้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่เป็นไรหรอก คุณรีบไปช่วยพี่ซูเหราก่อนเถอะค่ะ”

สือเยี่ยนชิงคุกเข่าลงตรวจดูข้อเท้าของเธอ “ไม่ต้องไปสนใจ ยัยนั่นจัดการตัวเองได้”

ประโยคนี้เหมือนมีดเล่มใหญ่ที่แทงพรวดเข้ากลางหัวใจของซูเหรา

มือของพวกอันธพาลเริ่มลูบไล้มาที่เอวของเธอ กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งพ่นใส่หน้าเธอ “ไปสนุกกับพี่หน่อยน่า...”

ซูเหราคว้าขวดเหล้าที่วางประดับบนชั้นทางเดิน แล้วฟาดเข้ากับผนังจนแตกดัง “เพล้ง!”

“ไม่อยากตายก็ไสหัวไป!”

เศษกระจกบาดลึกเข้าไปในมือของเธอ เลือดสดๆ ไหลรินตามปลายนิ้วหยดลงพื้น

เธออาศัยจังหวะที่พวกขี้เมาอึ้งไป รีบสาวเท้าเดินหนีออกมาทันที

เมื่อจบงานเลี้ยง ซูเหราไม่อยากขึ้นรถของสือเยี่ยนชิง เธอจึงมายืนรอแท็กซี่อยู่ที่ริมถนนคนเดียว

หลินรั่วเฉี่ยนกางร่มเดินเข้ามา รองเท้าส้นสูงเหยียบลงในแอ่งน้ำ “พี่คะ ไม่มีรถกลับเหรอคะ? ให้ฉันไปส่งพี่ไหม?”

ซูเหรามองดูกุญแจรถสปอร์ตรุ่นล่าสุดในมือของเธอ แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา

พ่อของเธอช่างใจกว้างจริงๆ ถึงขนาดซื้อรถดีๆ แบบนี้ให้ลูกสาวเมียน้อย

“ไม่ต้อง” ซูเหรายกยิ้มริมฝีปากแดงฉาน หัวเราะออกมาอย่างสดใส “นั่งรถของลูกสาวเมียน้อย ฉันรู้สึกขยะแขยงน่ะ”

ใบหน้าของหลินรั่วเฉี่ยนหม่นลงทันที เธอสลัดภาพลักษณ์หน้ากากที่ใสซื่อทิ้ง แล้วกระชากข้อมือของซูเหราไว้ทันที “ซูเหรา! เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?”

“ให้พูดอีกรอบ มันจะเปลี่ยนความจริงที่ว่าแกเป็นลูกชู้ได้งั้นเหรอ? ปล่อย!”

ในระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น แสงไฟสูงจากรถยนต์ที่พุ่งเข้ามาก็สาดส่องเข้าตาจนพร่ามัว!

ซูเหราหันไปมอง และเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่เสียหลักพุ่งตรงมาที่พวกเธอ

ในชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตายนั้น เธอเห็นสือเยี่ยนชิงพุ่งเข้ามา แล้วคว้าร่างของหลินรั่วเฉี่ยนเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก

ส่วนตัวเธอ ก็ถูกชนลอยกระเด็นจนร่างกระแทกกับพื้นดัง “ปัง”