تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 17
أحدث فصل
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 22
ซูเหราเริ่มเรียนรู้ที่จะยอมตาม ในวันที่ยี่สิบเจ็ดหลังจากถูกกักขังเธอไม่ขัดขืนอีกต่อไป ไม่ประท้วงด้วยการอดอาหาร และบางครั้งถึงกับยิ้มให้สือเยี่ยนชิงบ้างเล็กน้อยในช่วงแรกสือเยี่ยนชิงยังคงระแวดระวัง แต่ในที่สุดเขาก็เริ่มเชื่อว่าบางทีเธออาจจะยอมรับในโชคชะตาแล้วจริงๆ“เช้านี้อยากทานอะไรครับ?” เช้าตรู่วันหนึ่ง สือเยี่ยนชิงถามเธอขณะที่กำลังผูกเนกไทอยู่ข้างเตียงซูเหราเอนกายพิงหัวเตียง ผมยาวสยายบนไหล่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอย่างสงบ “อะไรก็ได้ที่คุณทำค่ะ”นิ้วมือของสือเยี่ยนชิงชะงักไป แววตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มออกมา “ได้ครับ”เขาหันตัวเดินไปที่ห้องครัว แผ่นหลังดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยเห็นซูเหรามองตามเงาหลังของเขาจนหายลับไปที่ประตู เธอรีบเลิกผ้าห่มขึ้นทันที แล้วหยิบโน๊ตบุ๊คเครื่องหนึ่งออกมาจากใต้ฟูกที่นอน นี่คือสิ่งที่เธอขโมยมาจากห้องทำงานของสือเยี่ยนชิงเมื่อสัปดาห์ก่อนเธอรีบป้อนรหัสอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วรัวลงบนแป้นพิมพ์ระบบรักษาความปลอดภัยของเกาะถูกเธอเจาะเข้าไปอย่างเงียบเชียบ และสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ถูกเข้ารหัสไว้ก็ถูกส่งออกไปกลางดึก สามวันต่อมา ซูเหรายืนอยู่ตรงริมหน้าผา
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 21
เนื่องจากงานของบริษัทตระกูลสือสุมกองอยู่มาก สือเยี่ยนชิงจึงจำเป็นต้องกลับไปจัดการยามเย็น ณ เกาะส่วนตัววันที่สามหลังจากสือเยี่ยนชิงจากไป ซูเหรายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูแสงอาทิตย์สุดท้ายบนเส้นขอบฟ้าที่ถูกกลืนกินไปคนรับใช้เดินเข้ามาอย่างเบาๆ แล้ววางแก้วลมนมอุ่นๆ ลง “คุณผู้หญิงคะ ดื่มสักนิดเถอะค่ะ”ซูเหราไม่ขยับ ได้แต่ถามว่า “เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”“ท่านประธานสือเยี่ยนชิงบอกว่าจัดการธุระที่บริษัทเสร็จก็…”“เพล้ง!”แก้วน้ำถูกปาใส่กำแพง เศษแก้วกระเด็นกระจาย นมหกเลอะเทอะเต็มพื้น“ฉันไม่ใช่คุณผู้หญิงอะไรทั้งนั้น” ซูเหราหัวเราะออกมา “ออกไปซะ”คนรับใช้ตกใจจนรีบถอยออกไปซูเหราก้มตัวลง หยิบเศษแก้วที่คมที่สุดขึ้นมาหนึ่งชิ้นในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทตระกูลสือเมืองเป่ยเฉิงในห้องประชุม สือเยี่ยนชิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ฟังการรายงานจากเหล่าผู้บริหารระดับสูง นิ้วมือลูบหน้าจอโทรศัพท์ไปมาโดยไม่รู้ตัวบนหน้าจอคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาได้รับเมื่อคืน ซูเหรายืนอยู่บนหาดทราย มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ห่างไกล แผ่นหลังของเธอดูบอบบางราวกับจะถูกลมทะเลพัดหายไปได้ทุกเมื่อ“ท่านประธานสือเยี
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 20
ยามเช้า ณ เกาะส่วนตัว เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนลานจอดใจกลางเกาะ เสียงของใบพัดค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาโขดหินซูเหราถูกสือเยี่ยนชิงอุ้มลงจากเครื่องบิน ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ผลักเขาออกอย่างแรง“กักขังหน่วงเหนี่ยวผิดกฎหมายนะ?” เธอหัวเราะออกมา ชายกระโปรงชุดแต่งงานถูกลมทะเลพัดจนเสียงดังพึ่บพั่บ “ท่านประธานสือเยี่ยนชิงเริ่มทำงานต่ำช้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”สือเยี่ยนชิงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอ่อนๆ “แล้วจะทำไมล่ะ?”เขายกมือขึ้นลูบไล้แก้มของเธอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่แววตากลับร้อนแรงจนน่ากลัว “เหราเหรา คุณเป็นของผม”“ชาตินี้ อย่าได้หวังว่าจะได้แต่งงานกับคนอื่น”ภายในคฤหาสน์หลังหลักสือเยี่ยนชิงพาเธอเดินดูรอบทั้งเกาะ“ทุกอย่างที่นี่เป็นของคุณ” เขาผลักประตูหน้าต่างบานใหญ่ออก ลมทะเลหอบเอาไอกลิ่นเค็มชื้นพัดเข้ามา “สวน สระว่ายน้ำ ห้องสมุด... หรือแม้แต่ทะเลผืนนั้น”ซูเหราไม่สะทกสะท้าน “ฉันจะกลับ”“เหราเหรา ลืมเรื่องไม่สบายใจที่ผ่านมาซะ” สือเยี่ยนชิงกอดเธอจากด้านหลัง คางเกยบนศีรษะเธอ เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “เรามาเริ่มต้นใหม่”“ทำเหมือนว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น”ซูเหราดิ้น
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 19
หนึ่งวันก่อนงานแต่งงาน ณ คฤหาสน์ส่วนตัวตระกูลเสิ่นซูเหรานั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งในห้องเจ้าสาว ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนเม็ดเพชรเล็กๆ บนชุดแต่งงานอย่างแผ่วเบาแสงแดดนอกหน้าต่างกำลังดี คนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่งานแต่งงานของวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไปหมดเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น“พี่ครับ?”เสิ่นทิงหลานผลักประตูเข้ามา ในมือถือถ้วยชาดอกกุหลาบอุ่นๆ ส่วนอีกมือถือกล่องของขวัญกำมะหยี่สุดประณีตเขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่รีดจนเรียบกริบ ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาสีทองนั้นอ่อนโยนจนเกินบรรยาย“มื้อเช้าพี่แทบจะไม่แตะเลยนะครับ” เขาวางถ้วยชาลงข้างมือเธอ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนใจ “ทางห้องครัวบอกว่าพี่ดื่มนมไปแค่ครึ่งแก้วเอง”ซูเหราเงยหน้ามองเขา แล้วยิ้มเล็กน้อย “ท่านประธานเสิ่นทิงหลานนี่จะมาดุฉันด้วยตัวเองเลยเหรอคะ?”“ไม่กล้าหรอกครับ” เขาโน้มตัวลงยื่นกล่องของขวัญให้เธอ “แค่กลัวว่าพี่จะหิว”ซูเหราเปิดกล่องออก ข้างในคือช็อกโกแลตสุดประณีตไม่กี่ชิ้น“ได้ยินว่าเมื่อก่อนพี่ชอบช็อกโกแลตร้านนี้มาก” เสิ่นทิงหลานพูดเสียงเบา “ผมให้คนส่งมาจากสวิตเซอร์แล
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 18
“ตระกูลเสิ่นแห่งหนานเฉิงกับตระกูลสือแห่งไป๋เฉิง ปกติก็เหมือนเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้อยู่แล้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นท่านประธานสือเยี่ยนชิง... เขามาที่นี่ได้ยังไง?”เสียงกระซิบซุบซิบของแขกเริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้องจัดเลี้ยงสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งตรงประตูสือเยี่ยนชิงยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทเนี้ยบกริบ แต่แววตากลับมืดมนจนน่ากลัว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่มือของซูเหราและเสิ่นทิงหลานที่ประสานกันแน่น ราวกับจะเผามือคู่นั้นให้ทะลุ“ท่านประธานสือเยี่ยนชิงทำไมถึงจ้องคุณหนูซูเหราตาเขม็งขนาดนั้นล่ะ หรือว่าจะมาแย่งตัว?”เสิ่นทิงหลานดึงซูเหราเข้ามาปกป้องในอ้อมแขนทันที แขนของเขาขวางอยู่ข้างหน้าเธอ ราวกับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นขึ้นมาแต่ซูเหรากลับสงบนิ่งอย่างคาดไม่ถึงเธอมองสือเยี่ยนชิง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา “ท่านประธานสือเยี่ยนชิงมาได้ยังไงคะ? มาร่วมส่งของขวัญแต่งแต่งเหรอคะ?”ประโยคนี้เหมือนมีดที่แทงเข้ากลางอกของสือเยี่ยนชิงกรามของเขาเกร็ง เส้นเลือดปูด เสียงแหบจนแทบไม่เป็นเสียง “เหราเหรา กลับไปกับผม”ซูเหรายิ้มกว้างขึ้น “กลับไปทำไมคะ? กลับไปดูว่าคุณรักหลินรั่วเฉี่ยนต่อเหรอคะ
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 17
“เมื่อสิบปีก่อน ในงานเลี้ยงบนเรือยอร์ชที่ไป๋เฉิง...”“พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ช่วยใครไว้?”ซูเหราชะงักไป ความทรงจำถูกดึงกลับไปเมื่อสิบปีก่อนทันทีในงานเลี้ยงวันนั้น เธอยืนรับลมอยู่ตรงขอบดาดฟ้าเรือ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ตู้ม!”เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งตกลงไปในน้ำคนรอบข้างยังไม่ทันได้ปฏิกิริยาอะไร เธอก็กระโดดลงไปเสียแล้วน้ำทะเลเย็นบาดลึกถึงกระดูก เธอว่ายน้ำสุดแรงไปยังคนที่กำลังจะจม หลังจากสำลักน้ำไปหลายอึก ในที่สุดเธอก็ลากเขาขึ้นฝั่งได้สำเร็จ“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธอเปียกโชกไปทั้งตัว แต่กลับไม่สนใจตัวเองเลย เธอก้มลงคุกเข่าบนพื้นเพื่อปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้เด็กชายคนนั้นเด็กชายไอเอาน้ำออกมาหลายอึก เมื่อลืมตาขึ้น บนขนตาก็ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เธอถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาห่มให้ร่างที่กำลังสั่นของเขา“ไอ้เด็กแสบ คราวหลังระวังหน่อย อย่าวิ่งออกมาที่ดาดฟ้าเรือแบบนี้อีกล่ะ”เด็กชายคนนั้นกำชายเสื้อเธอไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายเหมือนดาว……ซูเหราได้สติกลับมาในทันที เธอมองเสิ่นทิงหลานอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เด็กที่ตกน้ำคนนั้น... คือคุณเหรอ?!”เสิ่นทิงหลานใบหูแดงและตอบว่า “ครับ”“ผมตามหาพี่มาสิบปีแล้ว”ซู
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 10
ซูเหรามือสั่นขณะกดโทรศัพท์หาพ่อของเธอ“ไหนบอกว่าจะไม่ติดต่อมาอีกไง?” น้ำเสียงของพ่อเธอนั้นเย็นชา “ฉันส่งหนังสือสัญญาตัดขาดความเป็นพ่อลูกไปให้แกแล้วนะ นี่ก็จะสิ้นเดือนแล้ว วันสองวันนี้แกต้องรีบไปที่หนานเฉิงซะ!”“หนูขอถามแค่คำถามเดียว” น้ำเสียงของซูเหราแหบพร่า “ตอนนั้น เป็นพ่อที่ส่งตัวหนูไปให้สือเยี
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 9
ซูเหราจ้องมองเพดานอย่างเงียบเชียบ โดยไม่พูดอะไรสักคำสือเยี่ยนชิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในอกอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด พยาบาลก็รีบวิ่งเข้ามา "คุณสือเยี่ยนชิงคะ คุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนบ่นปวดแผลอีกแล้วค่ะ...""คุณสำนึกผิดให้ดีก็แล้วกัน" สือเยี่ยนชิงหมุนตัวเดินจากไป "อย่าก่อเรื่องอีก"ในช่วง
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 2
ซูเหราคิดไม่ถึงเลยว่า ลูกสาวของแม่เลี้ยงที่ "ไปรักษาตัว" อยู่ต่างประเทศมาหลายปี แท้จริงแล้วจะเป็นรักแรกของสือเยี่ยนชิงสวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธอครั้งใหญ่จริงๆวินาทีต่อมา หลินรั่วเฉี่ยนก็เดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มแสนหวาน "พี่คะ ขอโทษทีนะที่เสียงดังรบกวนพี่..."ยังพูดไม่ทันจบ ซูเหราก็ปิดประตูกระ
เขานิทราในราตรีนิรันดร์ บทที่ 1
สือเยี่ยนชิงฟังไม่ชัด “อะไรนะ?”“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” เธอลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า ฝ่าเท้าขาวเหยียบลงบนพรมที่นุ่มแววตาของชายหนุ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ “ทำตัวดีๆ อย่าก่อเรื่องล่ะ”ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหราก็เลือนหายไปในพริบตาเธอเรียกแท็ก
قد تعجبك أيضًا
แม่บ้านไลฟ์สดเปลี่ยนแปลงคุณผู้หญิงคนสวยจนโด่งดัง
ลูกพลับไม่แดง4.4K وجهات النظرเจ็ดปีที่เคียงข้าง สุดท้ายก็สูญเปล่า
ซานซาน11.0K وجهات النظرหลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย
Anonymous12.2K وجهات النظرจากไปหนึ่ง พรากถึงสาม
ปลาน้อย6.2K وجهات النظرรักสลักลึก
คุณกระดูก2.1K وجهات النظرหนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น
ร่ำรวยโชคลาภ4.0K وجهات النظرฉันถูกสามีเอามาทำเป็นหุ่นจำลอง
อูเหมยปิงเหม่ยซื่อ3.4K وجهات النظرรักแรกที่พ้นผ่าน
เสือดาวน้อย3.0K وجهات النظر
