บทที่ 5

ซูเหรานอนจมกองเลือด สายตาของเธอค่อยๆ พร่าเลือนลง

เธอมองภาพสือเยี่ยนชิงที่โอบกอดปกป้องหลินรั่วเฉี่ยนไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาในหัว

ครั้งแรกที่พบกัน สายตาหลังแว่นกรอบทองของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

ตอนที่ทั้งคู่ตั้งแง่ใส่กัน เธอแอบใส่เกลือลงในกาแฟของเขา แต่เขากลับจิบมันจนหมดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด

ครั้งแรกที่ถูกเขากดลงบนโต๊ะทำงาน เธอเจ็บจนเผลอกัดไหล่เขาจนเลือดซิบ

หลังจากนั้นเธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้น รักมากจนถึงขั้นจัดเตรียมคฤหาสน์ไว้ทั้งหลังในวันเกิดของเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นข่าวฉาวของเขากับหลินรั่วเฉี่ยน...

ยังมีครั้งนั้นที่เธอขอบตาแดงก่ำ เดินคนเดียวห้ากิโลเมตรเพื่อไปหาแม่ที่สุสาน จนรองเท้าส้นสูงกัดเท้าจนพองแดงไปหมด

เป็นสือเยี่ยนชิงที่ตามหาเธอจนเจอ เขาถอดรองเท้าส้นสูงที่เต็มไปด้วยรอยพองของเธอออกอย่างเงียบเชียบ มือข้างหนึ่งถือรองเท้า ส่วนอีกข้างแบกเธอกลับบ้าน

ตอนนั้นน้ำตาของเธอไหลรินลงบนต้นคอของเขา ในใจแอบคิดว่า ถ้าสามารถเดินเคียงคู่กันไปแบบนี้ได้ตลอดชีวิตก็คงดีไม่น้อย

หลังจากที่แม่จากไป ในที่สุดก็มีใครบางคนจูงมือพาเธอส่งกลับบ้านเสียที

แต่สุดท้ายแล้ว ภาพทรงจำทั้งหมดกลับมลายกลายเป็นภาพที่สือเยี่ยนชิงกอดหลินรั่วเฉี่ยนเอาไว้ในอ้อมอกเพียงภาพเดียว

……

“ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...”

เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดึงซูเหรากลับสู่โลกแห่งความจริง

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และได้ยินเสียงสะอื้นของหลินรั่วเฉี่ยนจากข้าง ๆ

“เป็นความผิดของฉันเอง ไม่ควรไปยืนทะเลาะกับพี่บนถนนเลย... ฉันแค่หวังดีอยากจะไปส่งพี่ที่บ้าน... พี่เยี่ยนชิงคะ ทำไมพี่ถึงเลือกช่วยฉันก่อนล่ะ? ถ้าพี่รู้เข้าต้องโกรธมากแน่ๆ เลย...”

สือเยี่ยนชิงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก”

น้ำเสียงของเขาช่างอ่อนโยน เป็นน้ำเสียงแบบที่ซูเหราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

“ถ้าให้เลือกอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังจะช่วยคุณเป็นคนแรก” เขาพูดเสียงเบา “ร่างกายคุณไม่แข็งแรง จะบาดเจ็บเพิ่มอีกไม่ได้”

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริม “อีกอย่าง เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกรธด้วย”

หน้าอกของซูเหราหดเกร็งขึ้นทันที ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจเธออย่างแรง

นั่นสินะ สำหรับสือเยี่ยนชิงแล้วเธอเป็นใครกัน? มีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา? เขาจะช่วยใครหรือไม่ช่วยใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา

“อย่าร้องเลยนะ กลับไปพักผ่อนให้ดีเถอะ” สือเยี่ยนชิงปลอบโยนเสียงเบา

เขาปลอบอยู่นานสองนานกว่าหลินรั่วเฉี่ยนจะยอมจากไป

เมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง สือเยี่ยนชิงหันกลับมา และเพิ่งพบว่าซูเหราฟื้นนานแล้ว เธอกำลังจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ

ใบหน้าของเขาไม่มีวี่แววของความรู้สึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพูดด้วยท่าทีปกติว่า “คุณบาดเจ็บแค่ภายนอก แต่เพราะรู้ว่าคุณรักสวยรักงามและกลัวเจ็บ ผมเลยตามทีมแพทย์ที่ดีที่สุดมาดูแล จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นแน่นอน”

หากเป็นเมื่อก่อน ซูเหราคงจะร้องห่มร้องไห้อาละวาด คาดคั้นถามเขาว่าทำไมถึงเลือกช่วยหลินรั่วเฉี่ยนก่อน

แต่ตอนนี้เธอเพียงตอบอย่างสงบว่า “เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ ส่วนค่ารักษา อีกครึ่งเดือนฉันจะคืนให้คุณค่ะ”

สือเยี่ยนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนจะแปลกใจที่เธอรู้จักขอบคุณ

และอีกอย่าง ทำไมเธอต้องพูดถึงคำว่า “ครึ่งเดือน” อยู่ตลอดเวลา?

แต่เขาไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก คิดเพียงว่านิสัยคุณหนูของเธอคงกำลังกำเริบ เลยพูดจาประชดประชันไปอย่างนั้นเอง

……

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา สือเยี่ยนชิงยอมวางงานทั้งหมดอย่างหาได้ยากเพื่ออยู่ดูแลเธอที่โรงพยาบาล

สิ่งที่น่าแปลกคือ ซูเหราไม่ทำตัวติดหนึบหรือก่อเรื่องวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เธอเข้ารับการรักษาอย่างสงบ กินข้าวและนอนหลับอย่างเงียบๆ เงียบเสียจนเขารู้สึกอึดอัดใจ

“ยังโกรธอยู่เหรอ?” ขณะที่อยู่เป็นเพื่อนเธอตอนฉีดยา ในที่สุดสือเยี่ยนชิงก็เปิดปากถาม

“โกรธเรื่องอะไรคะ?”

“โกรธที่วันนั้นผมไม่ได้ช่วยคุณ” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “การที่ผมช่วยรั่วเฉี่ยนมันมีเหตุผลรองรับ ผมกับเธอ...”

สือเยี่ยนชิงยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ตรงทางเดินข้างนอกก็เกิดความวุ่นวายขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” พยาบาลคนหนึ่งรีบวิ่งผ่านไป

“ได้ยินว่าลูกสาวแม่เลี้ยงของประธานซูตกบันไดลงมา” พยาบาลอีกคนพูดเสียงเบา “เพิ่งส่งเข้าห้องฉุกเฉินเมื่อกี้เอง ท่านประธานซูหน้าซีด อุ้มเธอเข้ามาด้วยตัวเองเลยล่ะ ฉันขอบอกเลยนะ การที่ทำดีกับลูกเลี้ยงได้ขนาดนี้ เป็นผู้ชายที่หาได้ยากจริงๆ...”

ซูเหราเงยหน้ามองสือเยี่ยนชิง และเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจริงๆ ด้วย

“ผมมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย” เขาลุกขึ้นยืน ท่าทางดูเร่งรีบกว่าปกติ “เดี๋ยวเย็นๆ จะกลับมาหาใหม่นะ”

ซูเหรามองแผ่นหลังของเขาที่รีบเร่งเดินจากไป โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเธอก็รู้ว่าเขาจะไปที่ไหน

เธอหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า หัวใจรู้สึกว่างเปล่าราวกับถูกควักออกไปเสียแล้ว