พี่เทมส์-2

“ว้าย! เทมส์!”

“พี่เทมส์แหละแก หล่อโคตร!”

“แก๊! น้องเทมส์!”

“เบ้าหน้าฟ้าประทานเว่อร์ หล่อเผื่อผู้ชายทั้ง ม.รึไงนะ อ๊าย!”

เสียงวีดว้ายจากสาวๆ แทบทุกโต๊ะราวกับเกิดอุปทานหมู่ทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครคือเทมส์? ทำไมเขาถึงได้รับการต้อนรับดีขนาดนี้

“พวกมึงสามคนรู้จักเกรงใจคนอื่นมั่ง ร้านมีเยอะแยะจะเบียดคนไม่รู้จักทำไม กลับ!” น้ำเสียงติดนิ่งปนหงุดหงิดของคนพูดทำเอาฉันใจเต้นตึกตัก

ขวับ! พอหันมองด้านหลังก็พบผู้ชายหล่อเหลาดาเมจรุนแรงทั้งในโลกแห่งความจริงและความฝันยืนห่างไม่ถึงห้าก้าว

“มึงแหกตามองดีๆ ไอ้เทมส์ คนไม่รู้จักที่ไหน นี่น้องฝันกับน้องพีชไงวะ” พี่คนนึงพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

วินาทีนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะลืมหายใจเมื่อเจ้าของสายตาคู่คมกริบมองตรงมาที่ฉันอย่างมั่นคง มองจนฉันแพ้สายตาคู่นั้น ต้องหลบโดยพลัน...

ไลน์~ เสียงข้อความไลน์ของฉัน ฝัน เอมและแก้มยุ้ยดังพร้อมกันทำให้พวกเราหยิบมือถือขึ้นมาเช็ค แล้วพบว่า...

“เอาไงดี ข้าวก็สั่งไปแล้ว” เอมถามอย่างปรึกษา

“นาทีนี้คงต้องใช้วิธีใส่กล่องหิ้วเข้า ม. ละแหละ” แก้มยุ้ยบอกพลางถอนหายใจ

“แต่ถ้ามัวรอข้าว อาจไม่ทันก็ได้นะ” ฉันพูดเสียงอ่อย

“มีไรกันรึเปล่าครับน้องๆ ทำหน้าเหมือนคิดไม่ตกงั้นล่ะ”

เสียงพี่ผู้ชายที่ยืนหัวโต๊ะทำเราสี่คนรู้สึกตัวว่าไม่ได้อยู่กันเอง เออ! ลืมไปเลยว่าพวกพี่เค้าจะมานั่งด้วยนี่นา

“พี่ในเอกน่ะค่ะ ไลน์มาบอกว่าอาจารย์ประจำภาคอยากเจอปี 1 ภายในครึ่งชั่วโมง แต่ว่า... พวกเราสี่คนเพิ่งสั่งข้าวไป” ฝันบอกพลางยิ้มเจื่อน

“งั้นไม่ต้องคิดมากครับ ไปหาอาจารย์เหอะ ถ้าข้าวมาเดี๋ยวพวกพี่กินแทน” พี่คนนึงบอกอย่างง่ายๆ แถมยังยิ้มให้พวกเราอย่างใจดี

“จะดีหรือคะ เมนูที่พวกหนูเลือก พี่ๆ อาจจะไม่ชอบ” ฉันถามอย่างเกรงใจ คือเจอกันแค่เมื่อวานหนเดียว แม้แต่ชื่อพวกพี่เค้ายังไม่รู้ รู้แค่ว่าเรียนวิศวะแค่นั้น แต่นี่กลับอาสายื่นมือเข้ามาช่วย... โคตรดีเลยอ่ะ!

“พวกพี่กินง่ายอยู่ง่ายครับ น้องๆ รีบไปเถอะ ชักช้าระวังโดนลงโทษเอานะ” พี่อีกคนพูดยิ้มๆ

“เอาไงดี” ฉันถามเพื่อนอย่างหวั่นใจ แน่นอนว่าพอได้ยินคำว่าลงโทษ พวกเราตาลุกวาวอย่างเกรงๆ

“ฉันว่าทำตามที่พี่เค้าบอกเหอะ นี่ยังไม่อยากโดนทำโทษตั้งแต่วันแรก” แก้มยุ้มพูดอย่างแหยงๆ

เราสามคนที่เหลือต่างพยักหน้าเห็นด้วย ก็มันไม่น่าพิสมัยเท่าไหร่ที่ต้องโดนลงโทษตั้งแต่วันปฐมนิเทศนี่นา

“งั้นพวกหนูฝากทานข้าวแทนด้วยนะคะ” เอมเป็นคนบอก ก่อนที่พวกเราสี่คนจะพร้อมใจกันขอบคุณอย่างเด็กมารยาทดี จากนั้นก็ล้วงกระเป๋าตังค์ออกมาเตรียมจ่ายเงินแต่ดันโดนห้ามทัพเอาไว้ซะงั้น

“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพวกพี่จัดการเอง” พี่คนแรกยกมือห้ามไว้

“แต่ว่า...” ฉันจะแย้งเพราะไม่ได้มีแค่อาหารอย่างเดียวไง มันยังมีเครื่องดื่มที่พวกเราดื่มไปแล้วด้วย

“ไม่มีแต่ครับ ถือว่าพวกพี่เลี้ยงน้องใหม่ต่างคณะ ห้ามปฏิเสธความต้องการของรุ่นพี่สิครับ” ในเมื่อพี่เค้าพูดมาซะขนาดนี้ จะขัดก็ใช่ที่ อาจถูกมองว่าเรื่องเยอะก็ได้ใช่ม้า เพราะงั้นพวกเราจึงได้แต่ไหว้ขอบคุณก่อนจะหมุนตัวออกจากโต๊ะ

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินสวนกับผู้ชายหล่อเกินต้านอย่างพี่เทมส์ซึ่งไม่ได้อยู่ในวงสนทนาตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เห็นว่าเขามองมานิ่งๆ ... นิ่งจนฉันทำตัวแทบไม่ถูก ท้องไส้งี้ปั่นป่วนไปหมด พอไม่รู้จะทำไงเลยส่งยิ้มให้ ก่อนจะก้าวขาจากมาให้เร็วที่สุด

ผู้ชายอะไร... สายตาโคตรมีพลังเลย!!

พอออกจากคาเฟ่ เอมกับแก้มยุ้ยโพล่งถามฉันกับฝันทันทีว่าไปรู้จักพวกรุ่นพี่กลุ่มนี้ได้ไง พวกเขาเป็นคนดังของมหาลัยเลยนะ โดยเฉพาะพี่เทมส์ เป็นขวัญใจสาวๆ ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ก็ว่าได้ (ที่ทั้งสองรู้เพราะพี่เอเม้าท์เรื่องหนุ่มฮ็อตใน ม.ให้ฟังล่ะมั้ง) พอฝันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง ทั้งเอมและแก้มยุ้ยถึงกับกรี๊ดแตกแถมยังบอกว่าฉันโชคดีมาก ได้ใกล้ชิดหนุ่มหล่อเกินต้านโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย...

เออเนอะ! ทั้งที่ฉันอายมากเมื่อปลายผมเจ้ากรรมดันไปติดแหง่กกับกระดุมเสื้อของผู้ชายเข้า เพื่อนกลับมองว่าโชคดีซะได้ เป็นงั้นไปเนอะโลกมนุษย์ =_=;