ตอนที่ 3 || เก็บของเล่นได้ชิ้นหนึ่ง

ตอนที่ 3 || เก็บของเล่นได้ชิ้นหนึ่ง

ตูม!

ร่างสูงใหญ่ของหลัวเสวียนเย่พุ่งลงจากโขดหิน แรงกระแทกทำให้น้ำทะเลกระจายเป็นวงกว้าง ร่างของมาเฟียหนุ่มวัยฉกรรจ์แหวกว่ายสู่ทะเลอย่างรวดเร็วเหมือนปลาฉลาม

กล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักทำงานอย่างยอดเยี่ยม แขนกำยำแหวกว่ายอย่างทรงพลัง ร่างกายเคลื่อนที่ในทะเลได้คล่องแคล่วราวกับสัตว์นักล่าที่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้มาตั้งแต่กำเนิด

สายตาคมกริบกวาดมองท่ามกลางความมืดสลัวของน้ำทะเลลึกราวสองเมตร ไม่นานหลัวเสวียนเย่เห็นร่างเล็กในชุดเจ้าสาวสีขาวกำลังจมลงผ้าสีขาวที่เปียกน้ำแนบติดกับร่างเหมือนก้อนหินที่กำลังดึงเธอลงสู่ก้นทะเล เลือดสีเข้มไหลออกมาจากศีรษะผสมกับน้ำทะเลจนกลายเป็นสีชมพูจาง

หลัวเสวียนเย่หรี่ตาเล็กน้อย และแทบจะทันทีที่สายตานั้นจับเป้าหมายได้เขาก็พุ่งไปคว้าร่างนั้นเอาไว้

‘อย่าเพิ่งทำฉันผิดหวังสิ’

นั่นคือสิ่งรองประธานหนุ่มคิด และเขาไม่ยอมเสียเวลานาน รีบกระชากร่างนั้นขึ้นมาเหนือน้ำอย่างรวดเร็วและแรง

ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

เจิ้งซูเหยาสำลักน้ำอย่างรุนแรง เมื่อหญิงสาวเพิ่งได้สติกลับมาขณะตนถูกฉุดกระชากขึ้นมาจากใต้น้ำ เธอพยายามสูดอากาศอย่างมีความหวังอีกครั้ง แต่คงรีบร้อนเกินไปจึงสำลักทั้งน้ำและอากาศจนตัวโยน

หญิงสาวยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน ร่างของเธอก็ถูกลากขึ้นสู่ชายฝั่งอย่างไม่ปรานีเสียแล้ว

หลัวเสวียนเย่ไม่แม้แต่จะมองหน้า ‘‘ของเล่น’ ที่ตนยอมเสียเวลาและแรงลงไป ‘เก็บ’ ขึ้นมา เขาเพียงจับชุดเจ้าสาวของหญิงสาวไว้เหมือนกำลังลากวัตถุชิ้นหนึ่ง

ไม่ถึงครึ่งนาที เขาก็ว่ายกลับถึงฝั่ง จากนั้นชายหนุ่มก็ใช้แขนแข็งแรงเหวี่ยงร่างที่เปียกโชกขึ้นไปบนพื้นทรายริมทะเลที่ปริ่มน้ำก่อน

โครม!

ร่างของเจิ้งซูเหยากระแทกพื้นทรายอย่างแรง คล้ายคนโยนสิ่งของชิ้น คล้ายคนโยนไม่คิดว่าตนมีเลือดมีเนื้อคงคิดว่าเป็นสิ่งของไม่ก็ซากปลาสักตัวเท่านั้นซึ่งหญิงสาวเข้าใจถูกมาเฟียหนุ่มคิดแบบนั้นจริงๆ

พอโยนร่างบอบบางแล้วหลัวเสวียนเย่ก็ก้าวขึ้นมายืนตามหลังอย่างไม่รีบร้อนแต่มั่นคงโดยใช้เพียงหางตามองหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าอึดใจเดียว

ชุดเจ้าสาวสีขาวที่ควรจะงดงามกลับเต็มไปด้วยทราย น้ำทะเล และเลือด ใบหน้าของเธอมีรอยแผลจากการกระแทกกับโขดหิน เส้นผมยุ่งเหยิง ดูจากสภาพแล้วเธอคงหนีงานแต่งมา

“อึก…ขอบ...คุณ”

เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเผือดก่อนที่ร่างเล็กจะอ่อนแรงลงอีกครั้งเธออยากขอบคุณคนที่ฉุดดึงตนกลับมาจากประตูนรกแต่ก็ทำได้เพียงพึมพำ

หลัวเสวียนเย่เพียงยืนมองอีกเล็กน้อย สายตาเย็นเฉียบเหมือนกำลังประเมินของเล่นชิ้นใหม่

เจิ้งซูเหยาพยายามฝืนลืมตา สติของเธอหลงเหลืออยู่เพียงเศษเสี้ยว ภาพตรงหน้าพร่าเลือน

หญิงสาวมองเห็นเพียงเงาร่างสูงของใครบางคน และเท้าปลายเปลือยเปล่าของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่โลกทั้งใบจะดับวูบลงอีกครั้งทั้งที่เธออยากเห็นหน้าผู้มีพระคุณมาก

“นายท่านรอง เกิดอะไรขึ้นครับ!”

เสียงร้องถามดังมาก่อนเสียงฝีเท้ารีบวิ่งเข้ามาจากถนนเลียบชายหาดที่รถหรูหลายคันจอดรอท่านรองประธานหลัวอยู่ไม่ไกล

เป็น เหวินจิ้ง ลูกน้องคนสนิทของหลัวเสวียนเย่นั่นเอง เมื่อเห็นเจ้านายของตนลากบางอย่างขึ้นมาจากทะเลเขาจึงรีบวิ่งมาดูให้ชัดเจน

แต่เมื่อเห็นชัด ๆ ว่าเป็นร่างผู้หญิงในชุดเจ้าสาวมอมแมมทั้งร่างมีแต่เลือดและบาดแผล เขาก็หยุดชะงัก

“เธอเป็นใคร?”

คราวนี้คนถามคือหานปิงมือซ้ายของหลัวเสวียนเย่ที่ตามหลังเหวินจิ้งมาหยุดยืนข้างเพื่อนสนิท พร้อมกับมองสภาพหญิงสาวบนพื้นแล้วขมวดคิ้วแน่น

“มาพร้อมกันแล้วมึงยังจะถามกูทำไมครับไอ้ห่า” เหวินจิ้งตอบเสียงเรียบแต่จิกกัดหานปิงแสบสัน

“ปากหมานะครับมึงกูถามดีๆ เสือกตอบกวนส้นตีน” หานปิงเหลือบตามองเพื่อนรักเพื่อนแค้นของตัวเองก่อนด่ากลับทันที

“กับมึงนี่เรียกพูดดีสุดแล้วครับไอ้ควาย”

หลัวเสวียนเย่ถอนหายใจเต็มแรงพวกมันสองคนมีครับทุกคำแต่ด่ากันฉ่ำ เวลาทำงานจริงก็มีประสิทธิภาพดี แต่พอไม่มีเรื่องให้ยิงกันหรือฆ่ากับคนอื่นพวกมันก็ชอบกัดกันเองไม่เลิก

คิดแล้วก็ชวนให้เหนื่อยใจ

“กูเองไม่รู้ว่ายัยนี่เป็นใคร” ผู้เป็นนายพูดขึ้นเสียงเรียบตัดปัญหาก่อนพวกมันจะด่ากันอีกยก สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด

“รู้แค่ว่ายัยนี่น่าสนใจดี กูเลยลงไปเก็บขึ้นมา”

อา…

เหวินจิ้งกับหานปิงสบตากัน ประโยคของเจ้านายทำให้ทั้งคู่แทบอยากถอนหายใจ ‘เก็บขึ้นมา’ มันใช้กับของ ไม่ใช่กับคนครับนายท่านรอง…

แต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าพูดออกมา ส่วนหลัวเสวียนเย่ไม่สนใจสายตาของลูกน้อง

เขาหันหลังเดินไปที่รถเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนุ่มกลับมาอีกครั้งในชุดสูทสีดำเรียบหรู สายตาคมกวาดมองร่างเล็กที่ยังไม่รู้สึกตัว

“พายัยนี่ไปรักษาด้วย”

เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินกลับไปที่รถคันเอสยูวีสีดำซึ่งเป็นรถประจำตำแหน่งตน

เหวินจิ้งกับหานปิงสบตากันอีกครั้ง ทั้งสองไม่ต้องพูดอะไร ก็เข้าใจตรงกันทันทีหานปิงถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาคลุมร่างของหญิงสาว ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง

ร่างของเธอเบาจนน่าตกใจ เหวินจิ้งช่วยยกชายชุดเจ้าสาวที่เปียกน้ำไม่ให้ลากพื้น ทั้งสองรีบพาเธอขึ้นรถเอสยูวีสีดำที่จอดต่อจากคันของผู้เป็นนาย

“เราจะพาเธอไปโรงพยาบาลไหนครับ นายท่านรอง”

เหวินจิ้งถามเมื่อเปิดประตูรถ เมืองเย่เฉิงมีโรงพยาบาลหลายแห่ง แต่คนระดับหลัวเสวียนเย่ ไม่ใช่คนที่ชอบความวุ่นวายและดูแล้ว ‘ของเล่น’ชิ้นที่ตนเก็บได้คงมีปัญหาแน่

“ไปแอลลูเซีย เมดิคัล เซ็นเตอร์”

หลัวเสวียนเย่ตอบสั้น ๆ หลังนิ่งคิดเพียงอึดใจ ไม่รู้ทำไม แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่ายัยนี่ไม่ใช่ขยะชิ้นหนึ่ง

แต่เธออาจมีประโยชน์ในอนาคตกับเขามากกว่าจะเป็นของเล่นตามท้องตลาดเขาเลยกล้าจะเสี่ยงพาเธอไปรักษาในอาณาจักรของตระกูลหลัว

“กำชับทุกคน” เขาพูดต่อโดยไม่หันกลับมาคนสนิทมือขวาและมือซ้าย

“เรื่อง ‘เก็บของเล่น’ของกูในวันนี้ ห้ามหลุดออกไปเด็ดขาด”

คำสั่งนั้นไม่ต้องอธิบาย ลูกน้องทุกคนเข้าใจดี ถ้าเรื่องที่รองประธานหลัวช่วยเจ้าสาวขึ้นมาจากทะเลหลุดออกไป เพราะคนที่ขัดคำสั่งหลัวเสวียนเย่ มักไม่มีชีวิตอยู่พอจะทำมันเป็นครั้งที่สอง

ขบวนรถห้าคันเคลื่อนตัวออกจากชายหาด มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองเย่เฉิง ปลายทางคือแอลลูเซีย เมดิคัล เซ็นเตอร์

โรงพยาบาลเอกชนระดับเจ็ดดาวหนึ่งในกิจการของเครือไท่หมิงกรุ๊ป สถานที่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อรับมือ ‘เคสพิเศษ’ ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจระดับสูง

ผู้นำองค์กรใต้ดิน หรือบุคคลที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในบันทึกของรัฐ ตราบใดที่นายท่านใหญ่หรือรองประธานหลัวต้องการ ที่นี่ก็พร้อมรักษาโดยไม่ถามคำถามใด ๆ

ทันทีที่รถเอสยูวีจอดสนิท ทีมแพทย์และพยาบาลที่ถูกเรียกตัวล่วงหน้าก็เข้าประจำตำแหน่งทันที

เปลเข็นถูกผลักออกมาอย่างรวดเร็ว ร่างของเจิ้งซูเหยาถูกนำเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

การแข่งขันกับเวลาเริ่มต้นขึ้นทันที และการแข่งขันนั้น คือการแย่งชิงชีวิตของเธอกลับมาจากความตาย ‘ของเล่น’ที่นายท่านรองหลัวเก็บมาเสียด้วยนะ ใครจะกล้าให้เธอไม่รอดกัน!