ตอนที่ 2 || หนีเสือเพื่อเจอปีศาจ

ตอนที่ 2 || หนีเสือเพื่อเจอปีศาจ

บนหน้าผาสูงชัน เสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของเสิ่นอวี้หรงกับพี่น้องตระกูลเจิ้งดังลั่น เพราะแผนการทุกอย่างพังทลายต่อหน้าต่อตา

เพราะเจ้าสาวที่ควรถูกควบคุมไว้ กลับเลือกขับรถพุ่งตกหน้าผาไปเบื้องล่างเสียแล้ว รถสปอร์ตสีขาวกำลังร่วงผ่านอากาศ พร้อมหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย

ลมทะเลกระแทกตัวรถจนเกิดเสียงหวีดแหลม หมุนคว้างอยู่เบื้องบน จากนั้นก็ดิ่งสู่ผืนน้ำสีครามด้านล่างเพียงเสี้ยวนาที เจิ้งซูเหยาไม่กรีดร้อง

เพราะหญิงสาวไม่มีความกลัว ในอกตอนนี้เหลือเพียงหัวใจที่แตกสลาย จากคนที่เธอรักกับที่เรียกว่าครอบครัวที่ไว้ใจที่สุดหักหลัง

พวกเขาทุกคนล้วนร่วมมือกันหลอกลวงเธอ แม้แต่พ่อแท้ ๆ ของตัวเองก็ไม่มียกเว้น ภาพเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังติดตาเจิ้งซูเหยา

ในห้องแต่งตัวของโรงแรมหรู เธอถูกกดลงกับเก้าอี้ เจิ้งฉู่หรั่นพี่สาวต่างแม่จับแขนเธอ และแม่เลี้ยงเช่นถังอี้ซินกดไหล่เธอแน่น

คนรับใช้สองคนล็อกขา อีกคนบีบปากเธอ พยายามกรอกยากล่อมประสาทให้เธอกินให้สำเร็จ

“กลืนมันลงไป!”

เสียงของถังอี้ซินเย็นเหมือนเฉียบเหมือนงูพิษ ส่วนเจิ้งฉู่จ้าน พ่อผู้กำเนิดของเธอทำเพียงยืนดู ไม่ห้ามและช่วยเหลือ แม้แต่สายตาห่วงใยก็ไม่มี

ตอนนั้นเอง เจิ้งซูเหยาก็เข้าใจ คำว่าครอบครัว บางครั้งก็เป็นเพียงคำสวยหรู ที่ใช้ปกปิดฝูงหมาป่าซึ่งกำลังรอฉีกเนื้อเหยื่อไร้เดียงสาเช่นตนเองเท่านั้น

ตูม!

รถสปอร์ตสีขาวกระแทกผิวน้ำทะเลอย่างรุนแรง คลื่นแตกกระจายเป็นวงกว้าง แรงกระแทกทำให้ร่างของเธอฟาดเข้ากับพวงมาลัย ลมหายใจถูกบีบออกจากปอดทันที

ความเจ็บแล่นผ่านทั้งร่าง ก่อนที่น้ำทะเลเย็นจัดจะทะลักเข้ามาในรถ กระจกทั้งสองด้านถูกเปิดไว้ตั้งแต่ก่อนชนแบริเออร์

น้ำจึงไหลบ่าเข้ามาอย่างรวดเร็ว รถสปอร์ตมูลค่าห้าสิบล้านหยวนกำลังจมลงสู่ทะเลลึก น้ำเค็มไหลเข้าปากและจมูก ปอดแสบเหมือนไฟเผา

ไม่…

หญิงสาวเตือนสติตนเองว่าจะตายตอนนี้ไม่ได้ มือสั่นเทาพยายามผลักประตูรถ แต่แรงดันน้ำมหาศาลทำให้มันไม่ขยับ โชคดีที่กระจกด้านข้างยังเปิดอยู่

เจิ้งซูเหยาปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างยากลำบาก ก่อนตะเกียกตะกายออกจากรถที่กำลังจม

ทันทีที่หลุดออกมา น้ำทะเลเย็นจัดก็โอบรัดร่างของเธอ ชุดเจ้าสาวสีขาวที่ควรงดงามกลับกลายเป็นภาระหนักอึ้ง ผ้าไหมดูดน้ำจนหนักเหมือนหิน มันดึงเธอให้จมลง

เป็นอีกครั้งที่เธอย้ำกับตนเองว่าห้ามยอมแพ้!

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ เธอยังต้องกลับไปเอาคืน และต้องรู้ให้ได้ว่าแม่กับคุณตาของเธอตายเพราะอะไร

หรือว่า…

คนที่อยู่เบื้องหลัง ก็คือเจิ้งฉู่จ้านกับพวกมัน ความแค้นในอกผลักดันให้แขนขาขยับต่อ

เจิ้งซูเหยาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ ทั้งที่ร่างกายปวดระบม เลือดไหลลงมาจากขมับ คลื่นซัดเธอเหมือนของเล่น

บางครั้งกดเธอจม บางครั้งเหวี่ยงเธอขึ้นมา น้ำเค็มไหลเข้าปากทุกครั้งที่หายใจ  แขนเริ่มหนักขึ้นทุกวินาที แต่เธอยังว่ายไปข้างหน้า

หญิงสาวบอกให้ตนว่ายต่อไป เพราะความแค้นยังไม่ยอมให้เธอตาย เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที แต่มันยาวนานราวกับชั่วกัป ก่อนที่คลื่นลูกหนึ่งจะซัดเธอเข้าหาโขดหิน

ปึง!

ศีรษะของเธอฟาดเข้ากับหินอย่างแรง ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แต่เคราะห์ร้ายยังไม่จบ

ปึง!

คลื่นอีกลูกซัดร่างเธอเข้าหาหินอีกก้อน คราวนี้ใบหน้าฟาดลงเต็มแรง ความเจ็บแล่นผ่านครึ่งหน้า แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ ความมืดกลืนสติของเธอทันที…

ขณะที่เจิ้งซูเหยากำลังต่อสู้กับความตาย เธอไม่รู้เลยว่าไม่ไกลจากจุดนั้น มีใครบางคนกำลังมองทุกการดิ้นรนของเธออยู่เงียบ ๆ

ชายหนุ่มร่างสูงเอนหลังพิงโขดหินริมทะเล คลื่นกระแทกหินดังซัดสาดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งของหน้าผากำลังวุ่นวายค้นหาทายาทเพียงคนเดียวของหงเย่กรุ๊ป

หลัวเสวียนเย่

รองประธานไท่หมิงกรุ๊ป ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาเพิ่งออกมาจากการประชุมสาขาเมืองเย่เฉิง การประชุมที่เต็มไปด้วยรายงานน่าเบื่อและคำพูดสวยหรูของพวกถือหุ้นอาวุโสทั้งหลาย

มันน่าเบื่อจนชายหนุ่มแทบอาเจียน ดังนั้นเขาจึงมาหาความเงียบอยู่ริมทะเล ชายหาดแถบนี้ถูกคนของเขาปิดพื้นที่ไว้หมด ภายในรัศมีสามกิโลเมตรไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้

วันนี้เขาเบื่อพวกประจบสอพลอมากพอแล้ว หลัวเสวียนเย่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและไร้หัวใจ จนมาเฟียรุ่นพ่อหลายคนยังต้องระวังตัว

ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีผู้นี้คือบุตรชายคนรองของตระกูลหลัว ตระกูลมาเฟียเก่าแก่ที่กุมทั้งธุรกิจสีเทาและสีดำของประเทศเว่ย

พี่ชายของเขาคือ หลัวเสวียนหยาง คือผู้กุมอำนาจสูงสุดของไท่หมิงกรุ๊ป อาณาจักรธุรกิจมหึมาที่แผ่เครือข่ายตั้งแต่โรงงานยานยนต์ บริษัทเทคโนโลยี ไปจนถึงโรงพยาบาลเอกชนและโรงแรมระดับเจ็ดดาวทั้งที่อายุเพิ่ง สามสิบสองปี

แต่คนในวงการต่างไม่แน่ใจ ว่าระหว่างพี่น้องคู่นี้ ใครกันแน่ที่โหดเหี้ยมและอำมหิตกว่า

หลัวเสวียนเย่มีรูปร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ไหล่กว้าง แผ่นหลังตรงเหมือนเสาเหล็ก กล้ามเนื้อใต้ผิวแน่นจากการฝึกจริง

ไม่ใช่กล้ามของนักเพาะกาย แต่เป็นร่างของคนที่เคยผ่านการต่อสู้ เส้นผมสีดำตัดสั้นเรียบง่าย ใบหน้าคมคายราวกับแกะสลัก

ดวงตาสีดำเข้มเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งกลางฤดูหนาว สายตาของนักล่าเป็นสายตาที่ทำให้คนจำนวนมากในวงการธุรกิจหวาดหวั่น เพราะบางคนล่มจมบางคนสูญสายลึกลับหรือไม่ก็หมดลมหายใจด้วยสาเหตุคลุมเคลือ

วันนี้รองประธานหลัวสวมเพียงกางเกงว่ายน้ำสีดำ หยดน้ำทะเลเกาะอยู่บนผิวภายใต้แสงแดดแม้อยู่ในสภาพสบาย ๆ แบบนั้น เขาก็ยังดูเหมือนสัตว์นักล่าที่พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

ในโลกธุรกิจ เขาคือรองประธานผู้กุมโครงการสำคัญของไท่หมิงกรุ๊ป แต่ในโลกมาเฟีย

ชื่อของหลัวเสวียนเย่หมายถึงตัวปัญหาที่ไม่ควรเข้าไปยุ่ง เพราะคนที่เคยลองทดสอบเส้นแบ่งของเขา

ส่วนใหญ่ไม่ได้มีโอกาสเล่าเรื่องนั้นอีก หลัวเสวียนเย่ไม่ใช่คนชอบแสดงอำนาจ แต่เขาเพียงทำให้คนอื่นรู้ว่า ถ้าเขาอยากได้อะไร

เขาจะได้มัน!

ตอนแรกเขาเพียงตั้งใจจะว่ายน้ำฆ่าเวลา ก่อนกลับไปหาพี่ชายเพื่อรายงานการประชุมผู้ถือหุ้นที่น่ารำคาญคราวนี้

แต่แล้วสายตาคมกริบของเขาก็หยุดลง บางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในทะเล สังเกตชั่วขณะเขาจึงแน่ใจว่าเป็นเงาผมสีดำ กับผ้าสีขาวที่ดูเหมือนชุดเจ้าสาว

ลอบผลุบโผล่ขึ้นมา ก่อนถูกคลื่นกดจมหายไปครั้งแล้วครั้งเล่า เดี๋ยวจมสู่ใต้น้ำไม่นานก็โผล่ขึ้นมาอีก เงาร่างนั้นดิ้นรน เหมือนยังไม่ยอมแพ้ต่อความตาย

หลัวเสวียนเย่ไม่ขยับในทันทีอย่างคนปกติทั่วไปที่เห็นคนจะตายต่อหน้ามาเฟียหนุ่มแห่งไท่หมิงกรุ๊ปเพียงยืนมองนิ่งๆ

ในโลกที่เขาเติบโตมา การเห็นคนตายต่อหน้าไม่ใช่เรื่องแปลก ศพที่ถูกโยนลงทะเล คนที่หายตัวไปอย่างเงียบงันหรือการปิดบัญชีใครสักคน

เรื่องพวกนั้นเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญดังนั้นเมื่อเห็นใครบางคนกำลังจมน้ำ ความรู้สึกแรกของเขาไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นการมองดูอย่างเย็นชา

คลื่นซัดร่างนั้นขึ้นมาซ้ำซาก ผู้หญิงในชุดเจ้าสาวกำลังดิ้นรนเข้าหาฝั่ง  แขนของเธอว่ายน้ำอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะจมหายไปอีกครั้ง

แล้วโผล่ขึ้นมาใหม่ อยู่ร่วมสิบนาที หลัวเสวียนเย่ยังคงยืนดู สีหน้าไม่เปลี่ยน ถ้าเธอตายตอนนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องของเขา แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ดูจากสภาพแล้ว เธอน่าจะหมดแรงไปตั้งนาน

“หืม…”

หลัวเสวียนเย่หรี่ตาลงเล็กน้อยเขาเริ่มสนใจร่างนั้นขึ้นมาแล้ว สายตาของนักล่าที่เฉยชามาตลอดเริ่มมีประกายบางอย่าง น้ำทะเลรอบตัวหญิงสาวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้ม จากเลือด

แต่เธอยังว่าย ว่ายมาได้ไกลกว่าที่คนใกล้ตายควรจะทำได้ นั่นบอกกับมาเฟียหนุ่มว่าเธอไม่ธรรมดา แต่ทันใดนั้นคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดร่างเธอเข้าหาโขดหิน

ปึง!

ศีรษะของหญิงสาวกระแทกหินอย่างแรง ร่างนั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หลัวเสวียนเย่คิดว่าเธอคงจบแล้ว แต่แล้วมือของเธอก็ยังขยับ

หญิงสาวคนนั้นนังคงพยายามดันตัวขึ้นจากน้ำ ทั้งที่ทะเลรอบตัวแดงเข้มขึ้นอีกเฉดสี ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ “ยังไม่ยอมตายอีกเหรอ…”

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่ความเวทนา แต่มันคือความสนใจที่เพิ่มขึ้นทุกขณะของนักล่าที่เจอเหยื่อแปลกประหลาด ผู้หญิงที่ดื้อด้านถูกใจหลัวเสวียนเย่มาก

เรียกได้ว่าเขา ‘ทัชใจ’มากถึงมากที่สุดอย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ผู้หญิงคนนี้ถ้ารอด เขาอาจใช้งานได้ หลัวเสวียนเย่เอียงศีรษะเล็กน้อย

“คงมีเรื่องค้างคาในใจเยอะสินะ…”

เขาพึมพำอย่างเฉยชา “น่าสนใจ” แต่ในวินาทีนั้น คลื่นอีกลูกก็ซัดร่างเธอเข้ากับโขดหิน

ปึง!

ร่างในชุดเจ้าสาวที่ย้อมด้วยเลือดแน่นิ่งและเริ่มหยุดเคลื่อนไหว ก่อนจะค่อย ๆ จมลง ลมทะเลพัดผ่านโขดหิน และในวินาทีต่อมา ร่างสูงของปีศาจแห่งไท่หมิงกรุ๊ปก็ขยับ หลัวเสวียนเย่ก้าวลงจากโขดหินอย่างช้า ๆ