ตอนที่ 8 ||ยืนไม่เปลี่ยนชื่อนั่งก็ไม่เปลี่ยนแซ่

ตอนที่ 8 ||ยืนไม่เปลี่ยนชื่อนั่งก็ไม่เปลี่ยนแซ่

อีกหลายวันหลังจากอาการของเจิ้งซูเหยาเริ่มคงที่ หญิงสาวจึงได้พบหน้าคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างเป็นทางการ และในวินาทีนั้นเองเธอก็เข้าใจทันทีว่าทำไมวันแรกที่ลืมตาขึ้น เธอถึงสับสนว่าผู้ชายคนนั้นเป็นมนุษย์หรือยมทูตจากขุมนรก

หลัวเสวียนเย่ดูหล่อเหลามมากก็จริงแต่เคร่งขรึม เขาเพียงก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยด้วยท่าทางเรียบเฉย แต่แรงกดดันกลับถาโถมตามเข้ามา ราวกับอากาศทั้งห้องถูกบีบอัดจนหายใจลำบาก

ผู้ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องทำอะไร เพียงยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายของอำนาจและความรุนแรงก็กดทับบรรยากาศทั้งห้องแล้ว

เจิ้งซูเหยาไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือไม่ แต่ในจังหวะที่หลัวเสวียนเย่ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง เธอกลับรู้สึกราวกับมีเงาของคนตายนับไม่ถ้วนยืนเงียบอยู่ด้านหลังเขา เงาที่มองไม่เห็น แต่เย็นเฉียบจนขนลุกทั้งกาย

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะกดความหวาดหวั่นไว้ใต้สีหน้าสงบ

“ไง ดูดีขึ้นนะ”

หลัวเสวียนเย่เอ่ยทัก คนป่วยที่ใบหน้าครึ่งหนึ่งยังถูกผ้าก๊อซปิดไว้ อีกด้านซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบคุณรองประธานหลัวที่ช่วยชีวิตฉันไว้ค่ะ” นี่คือประโยคแรกที่เธอพูดออกมาอย่างมีสติเต็มที่

ชายหนุ่มเพียงยกมุมปากเล็กน้อย “ไม่ได้ลำบากอะไร”

เขาพูดเหมือนไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแล้วถามอีกประโยค “แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าช่วยใครไว้ แนะนำตัวหน่อยสิ”

หญิงสาวเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบเรียบ ๆ “ฉันสวีซูเยี่ยนค่ะ”

หลัวเสวียนเย่เลิกคิ้วน้อย ๆ ดวงตาคมมองเธออย่างพิจารณา แล้วเอ่ยทวนชื่อที่เธอบอกเขา “สวีซูเยี่ยน…”

หลัวเสวียนเย่หยุดไปเล็กน้อยก่อนพูดถึงความหมายของชื่อสีหน้าไม่บอกอารมณ์ “แปลว่าไฟที่ฟื้นคืนสินะ”

หญิงสาวฟังคำถามของเขาจบก็พยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ค่ะ ฉันแซ่สวี ชื่อซูเยี่ยน”

หลังผ่านพ้นความตายครั้งนั้น เจิ้งซูเหยาก็ไม่คิดจะกลับไปใช้แซ่เจิ้งอีก เธอเลือกใช้แซ่เดิมของแม่และตา แซ่ที่เป็นคนสร้างหงเย่กรุ๊ปมาอย่างแท้จริงไม่ใช่คนแซ่เจิ้ง

หลัวเสวียนเย่มองหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยไม่วางตาก่อนริมฝีปากสีแดงสดราวสีของกุหลาบจะขยับพูดออกมา “คุณไม่ใช้แซ่เจิ้งแล้วหรือ”

เพียงคำถามเดียว หัวใจของสวีซูเยี่ยนก็กระตุกวูบคิดว่าเขารู้แล้วอย่างนั้นหรือ…

แต่พอคิดให้ดีคนอย่างหลัวเสวียนเย่จะรู้เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหญิงสาวเงียบไปเพียงชั่วขณะ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างมั่นคง

“เจิ้งซูเหยาตายไปแล้วค่ะ”

หญิงสาวตอบอย่างมั่นคง ห้องพักผู้ป่วยเงียบงันลงทันที หลัวเสวียนเย่ไม่พูดขัดเขารอให้เธออธิบายอย่างใจเย็น

“ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจขับรถพุ่งตกทะเล ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้ารองประธานหลัวตอนนี้ คือ สวีซูเยี่ยน”

หญิงสาวหยุดเล็กน้อย แล้วทิ้งประโยคสุดท้ายลงอย่างหนักแน่น “เดินไม่เปลี่ยนชื่อ นั่งไม่เปลี่ยนแซ่ค่ะ”

หลัวเสวียนเย่ยังคงมองหญิงสาวนิ่งอีกครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจสายตาคมวาววับเหมือนคนที่เพิ่งเจอของเล่นที่ตนตามหามานาน

“ดี”

เขาหลุดคำพูดแสนสั้นก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายลงอีกสองส่วนอัดใจต่อมาชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดทิ้งท้ายว่า...

“งั้นฉันจะจำชื่อนี้ไว้ สวีซูเยี่ยน ส่วนเจิ้งซูเหยาคนนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน แล้วฉันหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันเสียดายที่ช่วยชีวิตเธอล่ะ”

การพบกันครั้งแรกของเธอกับผู้มีพระคุณจบลงเพียงเท่านั้น ทั้งที่สวีซูเยี่ยนยังมีคำถามมากมายอยากถามรองประธานหลัว แต่เธอฉลาดพอจะห้ามปากตัวเองไว้

คนอย่างหลัวเสวียนเย่ไม่มีทางช่วยใครฟรี สัญชาตญาณของเธอบอกเช่นนั้น และสวีซูเยี่ยนก็ไม่ใช่คนที่จะเปิดไพ่ของตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า หมากกระดานนี้เพิ่งเริ่มต้นและเธอ...

...ไม่รีบร้อน

การรักษายังคงดำเนินต่อไป ร่างกายของสวีซูเยี่ยนฟื้นตัวขึ้นทีละน้อย บาดแผลภายในเริ่มสมาน ปอดที่เคยถูกซี่โครงหักทิ่มจนเลือดออกดีขึ้นตามลำดับ แม้เวลาหายใจลึกหญิงสาวยังรู้สึกตึงเจ็บอยู่บ้าง แต่ความทรมานในช่วงแรกได้ผ่านไปแล้ว

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่มีใครในโรงพยาบาลถามเรื่องชื่อแซ่ของเธออีกเลย

ไม่ว่าจะเป็นหลัวจ้านแพทย์เจ้าของไข้ หรือแม้แต่หลัวเสวียนเย่ที่ช่วยชีวิตเธอ ราวกับทั้งสองเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่าเธอเลือกแล้วที่จะเกิดใหม่ในร่างเดิม

ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าคนไข้ของรองประธานหลัวคือ ‘เคสพิเศษ’ ที่ไม่ควรถามเกินจำเป็น ดังนั้นชื่อของผู้ป่วยในโรงพยาบาลเอกชนระดับนี้ บางครั้งก็เป็นเพียงตัวอักษรบนเอกสารให้ทุกคนรู้เท่านั้น

สวีซูเยี่ยนไม่ได้กังวลเรื่องนั้นอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือบาดแผลบนใบหน้าตน

แผลฉกรรจ์ที่ลากจากขมับซ้ายลงมาถึงโหนกแก้มยังถูกปิดด้วยผ้าก๊อซสีขาว แพทย์ศัลยกรรมมาตรวจแล้วสองครั้ง และแนะนำให้รอจนร่างกายแข็งแรงกว่านี้ก่อนจึงจะเริ่มรักษาใบหน้าได้อย่างจริงจัง

เช้าวันนี้เธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หลังพยาบาลเวรดึกเข้ามาตรวจชีพจร วัดความดัน และซักถามอาการตามขั้นตอน

หญิงสาวใช้เวลาในห้องน้ำพักหนึ่ง ถอดชุดคนไข้ออกอย่างระมัดระวังไม่ให้ผ้าก๊อซเปียกน้ำทั้งสองที่ ก่อนอาบน้ำเงียบ ๆ

สายน้ำอุ่นไหลผ่านผิวที่ยังมีรอยฟกช้ำ ความเจ็บแล่นผ่านแผ่นหลังและสีข้างเป็นระยะ แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่ง

เมื่อออกมา หญิงสาวสวมชุดคนไข้ใหม่แล้วกลับมานั่งบนเตียง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้อง

ห้องพักพิเศษเงียบสนิทราวกับโลกภายนอกไม่เคยมีอยู่ สวีซูเยี่ยนจึงเปิดโทรทัศน์ให้ส่งเสียงเป็นเพื่อน

“ขณะนี้ก็ผ่านมาสิบเจ็ดวันแล้ว แต่ยังไม่พบร่างของคุณหนูสามเจิ้ง…”

เสียงผู้ประกาศข่าวดังขึ้น มือที่กำลังหยิบแก้วน้ำของเธอหยุดชะงักทันที ภาพบนหน้าจอคือหน้าผาริมทะเล จุดที่เธอถูกไล่ต้อนจนต้องขับรถพุ่งตกลงไป

ภาพโดรนเผยให้เห็นถนนเลียบหน้าผาแคบ ๆ ก่อนตัดไปยังทะเลสีมรกตด้านล่าง คลื่นกระแทกโขดหินอย่างรุนแรง ผู้สื่อข่าวกำลังรายงานอยู่ตรงจุดเกิดเหตุ

ไม่นานภาพก็เปลี่ยน เป็นครอบครัวเจิ้ง

เจิ้งฉู่จ้าน บิดาของเธอ ยืนอยู่หน้ากล้องด้วยสีหน้าหม่นหมอง ดวงตาแดงก่ำเหมือนอดหลับอดนอนมาหลายคืน ด้านหลังคือเจิ้งฉู่เจี๋ย พี่ชายบุญธรรม และถังอี้ซิน แม่เลี้ยงผู้แสนทุกข์ใจ

ภาพครอบครัวที่โศกเศร้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ขาดเพียงเจิ้งฉู่หรั่น ดูสมจริง จนหญิงสาวคาดว่าไม่มีใครสงสัย

ถ้าเธอไม่ใช่คนที่ถูกพวกเขาทำลายเอง ก็คงเชื่อสนิทใจเหมือนกันมุมปากของสวีซูเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย

“จอมปลอมดีนี่…”

เสียงพึมพำเบาราวกับลมหายใจ บนหน้าจอ ผู้สื่อข่าวยื่นไมโครโฟนให้เจิ้งฉู่จ้านชายวัยกลางคนถอนหายใจยาวก่อนพูดด้วยเสียงสะท้าน

“ผมร้อนใจมากครับ เราพยายามค้นหาลูกสาวของผมทุกวิถีทาง ซูเหยาเป็นเด็กดีมาตลอด เธอไม่มีทางคิดสั้นแน่นอนครั้งนี้คืออุบัติเหตุแน่นอนครับ และผมเชื่อว่าเธอต้องยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง…”

ฟังที่บิดาให้สัมภาษณ์แล้วสวีซูเยี่ยนหัวเราะในลำคอเสียงขมขื่น หากเป็นก่อนหน้านี้เธอคงเจ็บปวดและเสียใจ

แต่น่าเสียดายตอนนี้หัวใจของเธอผ่านจุดที่จะเจ็บปวดที่สุดไปนานแล้ว มันเหลือเพียงความสมเพชและขยะแขยงที่ตนมีให้กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด

ก่อนกล้องในข่าวจะตัดไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม เป็นเสิ่นอวี้หรง ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอนั่นเอง

ใบหน้าที่ทำท่าทุกข์ใจนั้นจอมปลอมเสียจนเธอแทบอยากอาเจียน แต่ที่ทำให้เกลียดที่สุดคือความจริงที่ว่า

เขาคือหนึ่งในคนที่ร่วมมือกับครอบครัวเจิ้งวางแผนฆ่าเธอ หรือบางทีก็อาจเป็นเขาด้วยซ้ำที่เป็นคนวางแผนทั้งหมดตั้งแต่ต้น

สวีซูเยี่ยนจ้องหน้าจอไม่กะพริบ แววตาของเธอค่อย ๆ เปลี่ยน จากขยะแขยงเป็นเคียดแค้น ดวงตาคู่หวานกลายเป็นสีแดงก่ำเปี่ยมไปด้วยไฟแค้นอัดแน่น

หญิงสาวกำผ้าปูเตียงแน่น นิ้วซีดขาวสั่นเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน

“ดี…”

เธอพึมพำเสียงเย็น สายตายังจับจ้องเสิ่นอวี้หรงบนหน้าจอแน่วแน่ “อยากให้ฉันตายมานานแล้วไม่ใช่หรือ…”

ก่อนมุมปากสีดอกเหมยจะมีรอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่ถูกผ้าก๊อซปิดไว้ครึ่งซีก รอยยิ้มที่ไร้ความอ่อนโยนโดยสิ้นเชิง

“แต่ขอโทษนะ…ที่การตายของฉันมันทำให้แกผิดหวังไอ้คนแซ่เสิ่น!”

หลังฤทธิ์ยาแก้ปวดจางลงและสติกลับมาเต็มที่ สวีซูเยี่ยนจึงทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น

และในที่สุดก็เข้าใจความจริง หากบิดาของเธอร้าย แม่เลี้ยงกับพี่น้องชั่ว เสิ่นอวี้หรงคนนั้นที่ตนเคยรักจนหน้ามืดตามัว ก็เป็นคนสารเลวกว่าสัตว์เสียอีก