ตอนที่ 7||ของแรร์ไอเทมของมึงฟื้นแล้วนะ

ตอนที่ 7||ของแรร์ไอเทมของมึงฟื้นแล้วนะ

แต่เสียงที่ออกมามีเพียงเสียงพูดไม่เป็นภาษาคน ดวงตาของผู้จัดการหนุ่มใหญ่เต็มไปด้วยความคับแค้น

มันอัดแน่นไปด้วยความหมายว่าอยากจะฆ่าหลัวเสวียนเย่ให้ตายเดี๋ยวนี้ แต่ยิ่งเห็นดังนั้นหลัวเสวียนเย่กลับแค่นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ

“หึ! แค้นกู?” รองประธานหนุ่มก้มลงเล็กน้อยให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับชายที่กำลังสั่นสะท้านไปด้วยไฟแค้นและความกลัว

“ไอ้สัส มึงขายข้อมูลของไท่หมิงกรุ๊ปก่อนนะ”

ขณะพูดหลัวเสวียนเย่เอียงศีรษะเล็กน้อย ซึ่งเป็นกิริยาที่หมอหลัวมองว่าโคตรจะกวนส้นตีนมาก

“ถ้ามึงไม่ทำร้ายกูก่อน กูจะทำร้ายมึงเหรอ” จากนั้นชายหนุ่มก็ยื่นมือไปด้านหลังโดยไม่หันมอง

“ฮ่าวเฉิน เตรียมคีมสำหรับถอนฟันมาให้กูหน่อย”

ฮ่าวเฉินที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างผนังรีบตรงไปจัดเตรียมเครื่องมือทำฟันทันที ในใจของผู้ช่วยหนุ่มก็อดคิดไม่ได้ ว่าผู้จัดการหม่าถังคนนี้ช่างใจกล้านักขโมยข้อมูลไปขายให้คู่แข่งจากโบนัสปลายปีก้อนโตเห็นทีจะเปลี่ยนเป็นถอนฟันฟรีทั้งปากแล้วเป็นแน่

คนตระกูลหลัวก็แบบนี้ หากใครจงรักภักดี พวกเขาให้สวัสดิ์การดีมาก แต่หากใครทรยศ บางครั้งความตายยังถือว่าเป็นความเมตตาด้วยซ้ำ ดังนั้นฮ่าวเฉินคิดว่าชีวิตนี้ตนไม่มีวันหักหลังไท่หมิงกรุ๊ปแน่นอน

“มึงจะทำอะไรวะ”

หลัวจ้านถามขึ้นทันที หลังเขาอัดบุหรี่เติมมะเร็งเข้าปอดจนพอใจแล้ว หมอหนุ่มขมวดคิ้วแน่นขณะทอดสายมองญาติผู้น้องที่กำลังเลือกหมุนในถาดสแตนเลตเหมือนกำลังเลือกอาวุธเหมาะมือสักชิ้น

“มึงก็รู้ กูจบทันตแพทย์มา”

หลัวเสวียนเย่ตอบเสียงนิ่ง และหลัวจ้านย่อมรู้ก่อนที่ญาติผู้น้องตนจะไปเรียนต่อปริญญาตรีใบที่สองคณะบริหารธุรกิจอีกฝ่ายจบทันตแพทย์จริงๆ

“เห็นใครฟันไม่สมบูรณ์ กูทนไม่ไหววะ”

หลัวจ้านกลอกตา คนแบบมันเนี่ยนะ สนใจสุขภาพช่องปากชาวบ้าน ที่เรียนคณะทันตแพทย์ก็แค่เรียนตามสาวหรอก

“ไอ้เหี้ย มึงเรียนทันตแพทย์ตามสาวอย่ามาทำพูดสร้างภาพกูไม่อิน”

แต่หลัวเสวียนเย่ไม่สนใจคำพูดแดกดันนั้น ถึงแม้ว่ามันจะจี้แผลเก่าในใจเขาจนเลือดไหลอีกครั้งก็ตาม มาเฟียในคราบนักธุรกิจจับคางของหม่าถังขึ้นอย่างหยาบคาย

“หานปิงมึงมาจับมันอ้าปาก”

หม่าถังพยายามส่ายหัวอย่างสุดแรง แต่แรงของคนที่เสียเลือดมากย่อมสู้ไม่ได้

หานปิงรีบสอดเครื่องมือขยายช่องปากเข้าไปให้มันอ้ากว้างที่สุด หลัวเสวียนเย่ที่รออยู่แล้วจึงสอดคีมเข้าไปที่ฟันซี่หน้าจากนั้นออกแรงบิด เสียงกระดูกฟันเสียดสีกับเหล็กดัง

“กร๊อบ!”

“อื้อ!”

ฟันซี่แรกถูกถอนออกมา ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอู้อี้ เลือดไหลออกจากเหงือกเหมือนน้ำ หลัวเสวียนเย่วางฟันซี่นั้นลงบนถาดสแตนเลต

แกร๊ง

“แย่จริง กูถอนผิดซี่”

พูดเหมือนหมอที่กำลังทำงานผิดขั้นตอนจริง แต่ทุกคนในห้องผ่าตัดแห่งนี้ย่อมรู้ หลัวเสวียนเย่โคตรจะตั้งใจถอนผิดเชียวละ

จากนั้นเขาก็ถอนผิดทีละซี่ แล้วก็อีกซี่ ระหว่างที่เขาถอนฟันของหม่าถังอย่างใจเย็นนั้น ก็เป็นเวลาที่เหวินจิ้งกำลังพาลูกกับเมียของคนทรยศนั้นมาที่ห้องใต้ดินของโรงพยาบาลแอลลูเซีย เมดิคัล เซ็นเตอร์

โรงพยาบาลเอกชนระดับสูงที่ภายนอกดูสะอาดบริสุทธิ์ แต่ภายในชั้นใต้ดินกลับเป็น อาณาจักรของตระกูลหลัวที่มีเอาไว้ชำระโทษพร้อมทั้งรีดเค้นความจริงมาจนนับไม่ถ้วนและถ้าจะมีคนตายในโรงพยาบาลแห่งนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“เออจริงสิกูเกือบลืม ของแรร์ไอเทมของมึงฟื้นแล้วนะ”

หลัวจ้านพูดขึ้นมาในจังหวะหนึ่ง เพราะมัวแต่ยุ่งหมอหนุ่มเลยเพิ่งนึกได้ว่าเขายังไม่ได้รายงานเคสที่หลัวเสวียนเย่พามาให้ตนรักษาไม่ใช่ฆ่าตามปกตินิสัย

หลัวเสวียนเย่กำลังถอนฟันกรามอยู่ มือของเขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะทำงานในมือตนต่อขณะที่ปากเอ่ยถามเสียงเรียบ “ก็ฟื้นมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรือ”

“กูหมายถึงฟื้นมาแบบมีสติเต็มร้อยโว้ย” หลัวจ้านตอบเสียงดังพร้อมอีกฝ่ายตาเขียวปั๊ด

“ไม่ใช่กึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วเข้าใจผิดว่ามึงเป็นยมทูต” ก่อนจะพูดต่อหลังนึกบางอย่างออก

“สัส!”

หลัวเสวียนเย่สบถทันทีที่ญาติผู้พี่พูดกวนโทสะ หานปิงที่ยืนอยู่มุมห้องต้องรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม หากหลัวจ้านยังไม่หยุดเท่านั้นหลังเห็นตนยั่วโมโหอีกฝ่ายสำเร็จ

“แต่ความจริงเธอก็เห็นร่างทองมึงนะไอ้เย่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หมอหนุ่มมองร่างที่สวมถุงกันเปื้อนที่เต็มไปด้วยเลือดตรงหน้าแล้วพูดกลั้วหัวเราะ

“ดูสิตอนนี้มึงแม่งอย่างเหมือนน่ะ”

หลัวเสวียนเย่หรี่ตาลงก่อนถามเสียงเหี้ยม “กูเพื่อนเล่นมึงเหรอ”

“ไม่ มึงเป็นน้องชายกู” หลัวจ้านก็ตอบน้ำเสียงยี่ยวน

“งั้นอย่าลามปามไอ้สัส!”

“โอ้โห คำนั้นกูควรพูดครับมึง”

ทั้งสองจ้องหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนหลัวเสวียนเย่จะถอนฟันอีกซี่ออกมาอย่างใจเย็นไม่สนว่าหม่าถังจะเจ็บปวดจนตัวสั่น

แกร๊ง

เขาวางมันลงบนถาดแล้วนับในใจก่อนจะถามญาติผู้พี่เสียงเย็น

“พูดมาอย่าให้กูต้องรักษารากฟันให้มึงครับหมอหลัว”

“แล้วมึงจะให้กูพูดอะไรครับไอ้เวรเย่” ดูก็รู้ว่าหลัวจ้านตั้งใจกวนตีนเขา

“ยัยนั่นเป็นไงบ้าง” สุดท้ายหลัวเสวียนเย่จึงยอมถามตรงๆ

หลัวจ้านยักไหล่ก่อนตอบ “ยัยนั่นอะไรละ เธอมีชื่อ”

“แล้วชื่ออะไรละไอ้เหี้ย”

“สวีซูเยี่ยน”

หลัวเสวียนเย่ฟังแล้วถึงกับแค่นเสียงในลำคอ

“หึ”

“แค่นเสียงทำไม”

“มึงกูรู้นี่”

หลัวจ้านยิ้มเจ้าเล่ห์

“ใช่ กูรู้ว่าเธอคือคุณหนูสามเจิ้ง เจิ้งซูเหยา ทายาทสายหลักเพียงคนเดียวของอดีตเจ้าของหงเย่กรุ๊ป”

หลัวเสวียนเย่ไม่ตอบ เขาเพียงขยับคีมถอนฟันซี่ใหม่ขึ้นมาดูเหมือนกำลังพิจารณาเครื่องประดับ

“มึงรู้มาจากกูเถอะ”

“เออ แต่ถึงมึงไม่บอก กูก็ไม่โง่ครับไอ้น้อง” หลัวจ้านตอบเสียงดังฟังชัด

“ทายาทหงเย่กรุ๊ปขับรถพุ่งตกหน้าผาที่เย่เฉิง บ่ายวันเดียวกับที่มึงพาเคสพิเศษมาให้กูรักษาหากกูเดาไม่ได้นี่ควายเลยเหอะ”

หลัวเสวียนเย่ยักไหล่

“แต่ก็ดี ทำให้กูรู้ว่ายัยนั่นคงมีปัญหากับคนทางบ้านแล้วก็ผัวแน่”

“ยังไง”

“ก็หากเป็นคนปกติฟื้นแล้วย่อมต้องบอกว่าตัวเองเป็นใครเรียกร้องพบคนในครอบครัวสิไอ้ควาย”

หลัวเสวียนเย่ตอบหลัวจ้านแล้วเขาก็โยนคีบลงบนถาด

“เพราะนั่นแสดงว่าครั้งนี้กูไม่ได้เก็บขยะมา” พูดจบชายหนุ่มจึงหัวเราะปิดท้ายอย่างอารมณ์ดีเล็กน้อย

“เพราะดูยังไงอุบัติเหตุคราวนี้คงมีปัญหาใหญ่แน่ยัยนั่นถึงขนาดเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่แบบนี้”

หลัวจ้านกับหานปิงและฮ่าวเฉินคิดตามแล้วก็เห็นด้วยกับหลัวเสวียนเย่ ดูท่าเจิ้งซูเหยาคงต้องการให้ทุกคนในครอบครัวตนกับสามีเข้าใจว่าตนตายไปแล้ว ไม่สิดูเหมือนสองคนนั้นยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันแค่กำลังจะแต่งงานเท่านั้น

“งานแต่งจัดที่ลั่วหยาง แต่เจ้าสาวขับรถมาไกลถึงเย่เฉิงมึงคิดว่าไงละหมอ”

หลัวจ้านหรี่ตาลง

“เอาจริงนะ มึงรู้อะไรมาก่อนใช่ไหมกับอุบัติเหตุของคุณหนูเจิ้ง”

หลัวเสวียนเย่ตวัดสายตามองญาติผู้พี่คล้ายมีโทสะอ่อนๆ หลังถูกอีกฝ่ายกล่าวหาว่าตนอาจอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุคราวนี้หรือไม่ก็อาจเป็นคนไปฉุดเจ้าสาวมา

“กูไม่ได้ว่างขนาดจะไปสนใจเรื่องชาวบ้าน ที่สำคัญคือกูหล่อและรวยมาก ไม่จำเป็นต้องไปแย่งเมียใคร”

“ใครจะไปรู้”

“งั้นก็อย่าเดามั่ว แต่ถ้าเมียชาวบ้านอยากมาอยู่กับกูนั่นก็อีกเรื่อง”

บทสนทนาของสองหนุ่มตระกูลหลัวจบลงตรงนั้น เพราะประตูเหล็กของผ่าตัดเคสพิเศษห้องใต้ดินถูกเปิดออก

เหวินจิ้งพาลูกกับเมียของหม่าถังเข้ามาพอดี และในขณะที่เสียงกรีดร้องกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง

พร้อมกับเสียงโทรศัพท์ของหลัวเสวียนเย่ก็ดังขึ้น เป็นสายจากลั่วหยาง ประธานหลัว หลัวเสวียนหยางที่ชายแท้ๆ คนเดียวของเขานั่นเอง

และทุกครั้งที่หลัวเสวียนหยางโทรเข้ามามีเพียงสิ่งเดียวที่ประธานไท่หมิงกรุ๊ปวัย สามสิบสองต้องการฟังก็คือ...

ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการขายข้อมูลลับของไท่หมิงกรุ๊ปคราวนี้!