ตอนที่ 4 ||พ้นวิกฤต

ตอนที่ 4 ||พ้นวิกฤต

หลัวจ้าน นายแพทย์ประจำตระกูลหลัว และเป็นญาติห่าง ๆ ของทั้งนายใหญ่หลัวเสวียนหยางกับนายท่านรองหลัวเสวียนเย่ ถูกเรียกมารับเคสนี้ด้วยตัวเองทันทีที่เปลเข็นพาร่างคนไข้เข้ามาในห้องฉุกเฉิน

ชายหนุ่มเพียงมองร่างบนเปลครั้งเดียว ก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่อาการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุธรรมดา

เขาประเมินจากเสื้อผ้าเปียกชุ่มจากน้ำทะเล รอยเลือด และรอยบาดแผลที่กระจัดกระจายไปทั่วร่าง ล้วนบอกชัดว่าหญิงสาวคนนี้ผ่านอะไรบางอย่างที่รุนแรงมากกว่าคนตกน้ำทั่วไป

“นำคนไข้ไปเอ็กซ์เรย์”

เคสแบบนี้หลัวจ้านรีบสั่งให้นำคนไข้ไปเอ็กซ์เรย์เพื่อเช็กก่อนว่าหญิงสาวมีกระดูกหรืออวัยวะภายในส่วนไหนแตกหักเสียหายบ้าง จากนั้นจึงเป็นขั้นตอนเจาะเลือดเพื่อดูผลค่าเลือดกับหมู่โลหิตตามลำดับ

“คุณหมอหลัวค่ะเคสนี้ดูแปลกๆ...”

เสียงของหลินจื่ออิง หัวหน้าพยาบาลวิชาชีพผู้ช่วยของนายแพทย์หลัวจ้านที่ถูกเรียกตัวมาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าและประเมินบาดแผลเอ่ยถามหมอหนุ่มเสียงเบา

ขณะที่เธอช่วยกันถอดเสื้อคลุมของหานปิงออกจากตัวคนไข้ ภาพที่ปรากฏทำให้เธอชะงักไปทันที หญิงสาวไม่ได้สวมชุดราตรีธรรมดาแต่มันคือชุดเจ้าสาวแต่กลับไม่มีเจ้าบ่าว แต่กลับเป็นท่านรองประธานหลัวที่พามาส่งโรงพยาบาลทำเอาเธอคิดดีไม่ได้เลย

ไม่ใช่ว่าท่านรองไปปล้นเจ้าสาวคนอื่นมาหรอกนะ!

และดูด้วยสายตาพยาบาลสาวก็รู้ว่าชุดนี้ราคาไม่ธรรมดาผ้าไหมอิตาลีสีขาวปักลายยังเปียกน้ำหมาดแต่นั่นไม่น่าตกใจเท่ากับรอยเลือดสีเข้มซึมผ่านเนื้อผ้าเป็นคราบแดงคล้ำจนแทบมองไม่เห็นสีเดิมของชุด

หลัวจ้านยังคงก้มหน้าดูบาดแผลบนใบหน้าของคนไข้สาวแล้วประเมินด้วยสายตาแพทย์คิดว่าแผลนี้คงทำหญิงสาวเป็นแผลเป็นไปตลอดชีวิตแน่หากไม่ศัลยกรรมตกแต่งใหม่

“ไม่ต้องสงสัยมาก พยาบาลหลิน” หลินจื่ออิงเงียบไปทันที

“ทำงานกับหลัวเสวียนเย่ จำไม่ได้หรือว่าห้ามเป็นคนช่างสงสัย” พูดเตือนไปด้วยมือของคุณหมอหนุ่มก็ตรวจตรงศีรษะของคนไข้กิตติมศักดิ์ไปด้วย

พยาบาลสาวเม้มริมฝีปากเพราะถูกคุณหมอตำหนิ แต่ความสงสัยมันจุกอกเธอนี่นา

“แต่ว่า...”

“หุบปาก!”

คราวนี้หลัวจ้านตวาดด้วยเสียงเด็ดขาด ก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้นมองพยาบาลสาวด้วยสายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

“หน้าที่ของคุณคือผู้ช่วยของผมไม่ใช่ตั้งคำถามเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการรักษาหากคุณยังอยากมีชีวิตอยู่”

หลินจื่ออิงสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ กรรไกรผ่าตัดตัดผ้าชุดเจ้าสาวออกทีละส่วน

และในวินาทีที่ผ้าชั้นสุดท้ายถูกเปิดออก มือของเธอก็ยกขึ้นปิดปากตัวเองทันที

“พระเจ้า…”

บาดแผลบนร่างหญิงสาวหนักกว่าที่คิดไว้มาก ศีรษะด้านขวาแตกเป็นแผลลึก นอกจากเลือดแห้งเกาะเส้นผมจนจับตัวเป็นก้อน ใบหน้าด้านซ้ายมีรอยฟาดจากโขดหินจนผิวหนังเปิดเป็นแผลฉกรรจ์แล้ว

ยังมีรอยช้ำกระจายไปทั่วลำตัว ตรงหน้าท้อง ตรงหน้าอกล้วนเป็นรอยช้ำจากการถูกกระแทก

แขนและขามีรอยขีดข่วนจากหินและทราย แม้หลินจื่ออิงจะทำงานฉุกเฉินมาหลายปี เคยเห็นคนบาดเจ็บสาหัสนับไม่ถ้วน

แต่ภาพของผู้หญิงในชุดเจ้าสาวที่เต็มไปด้วยเลือดบอบช้ำแบบนี้ ก็ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวขึ้นมาได้เหมือน

“เธอไปเจออะไรมากันแน่…”

หลัวจ้านไม่ได้ตอบ สายตาของเขาเลื่อนดูค่าชีพจรบนจอมอนิเตอร์ เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะ

ไม่นานผลตรวจเบื้องต้นก็ออกมา หลัวจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย กระดูกแขนขาไม่แตก

แต่ซี่โครงด้านซ้ายหักสามซี่ หนึ่งในนั้นแทงเข้าไปในปอด เลือดกำลังคั่งอยู่ในช่องปอดเป็นจำนวนมาก

หากมาถึงช้ากว่านี้อีกไม่กี่นาที ผู้หญิงคนนี้คงตายไปแล้ว หลัวจ้านถอนหายใจเบา ๆ

เขาจึงสั่งทำการรักษาตามขั้นตอน จนผ่านไป 24 ชั่วโมงหญิงสาวจึงผ่านช่วงวิกฤต และย้ายออกจากห้องไอ.ซี.ยูไปอยู่ห้องพักพิเศษได้

“ใจสู้ไม่เบาเลยคนไข้รายนี้ของมึงคนนี้น่ะ”

หลัวจ้านพูดขึ้นเสียงเรียบแยกไม่ออกว่าเขาชื่นชมหรือประชดประชันตามนิสัย หลังคุณหมอหนุ่มแวะมาตรวจเยี่ยมอาการคนป่วยที่ยังไม่ฟื้นช่วงสายของอีกหนึ่งวันถัดมา มือของเขาเลื่อนดูรายงานอาการที่ปลายเตียง ก่อนจะเหลือบมองตัวเลขบนจอมอนิเตอร์ที่ยังเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

หลัวเสวียนเย่ที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาอยู่ไม่ไกล ทอดสายตาคมกริบมองไปยังร่างหญิงสาวบนเตียงคนไข้เหมือนกำลังประเมินของชิ้นหนึ่ง แขนข้างหนึ่งพาดพนักโซฟาอย่างสบาย ท่าทางของเขาดูเหมือนคนที่กำลังนั่งคุยเรื่องธุรกิจมากกว่าจะอยู่ในห้องพักฟื้นของคนบาดเจ็บสาหัส

“ของที่กูเปลืองแรงเก็บมาต้องพิเศษอยู่แล้ว” ก่อนเสียงมาเฟียหนุ่มดังขึ้น เขาเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน สายตายังคงจับจ้องหญิงสาวบนเตียงเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคุณค่าของเธอในหัว

หลัวจ้านหัวเราะในลำคอแล้วหันไปมองญาติผู้น้องที่อายุน้อยกว่าตนถึงสี่ปีแต่พูดกับเขาอย่างกับคนรุ่นเดียวกัน ก่อนจะด่าออกไปเต็มปากเต็มคำ “ไอ้เหี้ย! เธอเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของ”

หมอหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ อย่างคนที่ทั้งเอือมทั้งคุ้นเคยกับนิสัยใจร้าย ของอีกฝ่าย

หลัวเสวียนเย่ยกไหล่ ทั้งที่ถูกด่าแต่เขากลับตอบโต้ญาติผู้พี่หน้าตาเฉย “สำหรับกูยัยนั่นก็แค่ของสะสมชิ้นหนึ่ง”

เขาพูดพลางยกมือขึ้นลูบคางตัวเองเล็กน้อย สีหน้าเรียบสนิทราวกับสิ่งที่พูดออกมาเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลกแต่มันไม่ปกติสำหรับหลัวจ้านไง

“เวรเอ๊ย ใจคอมึงแม่งอย่างอำมหิต ว่าแต่คนแบบมึงรู้จักช่วยคนเป็นด้วยหรือ?” หลัวจ้านถามต่อพร้อมเท้าสะเอว สายตาของเขาเหลือบไปมองหญิงสาวบนเตียงอีกครั้งเหมือนพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมคนอย่างหลัวเสวียนเย่ถึงยอมลงแรงช่วยใครสักคน

“กูเห็นว่ายัยนั่นไม่ยอมตายง่าย ๆ สู้กับพยายมอยู่ตั้งนานเลยเก็บมาให้มึงรักษา” หลัวเสวียนเย่ตอบช้า ๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังย้อนนึกไปถึงภาพในทะเลเมื่อวันก่อน

“เฮ้ย!นี่มึงกำลังจะบอกกูว่า มึงเหี้ยนจัดขนาดยืนดูเธอเกือบตายเหรอวะไอ้สัตว์!” หลัวจ้านหันขวับกลับไปมองญาติผู้น้องทันที คิ้วขมวดแน่นอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ใช่” หลัวเสวียนเย่ตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนท่าทาง เขายังคงนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาเหมือนบทสนทนานี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา

“ไอ้...” หลัวจ้านนึกคำด่าญาติผู้น้องไม่ออกขึ้นมาเสียกะทันหัน เขาอ้าปากงับอากาศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ อย่างคนที่กำลังสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่

“กูแค่ยืนดูยัยนั่นพยายามมีชีวิตอยู่ราวสิบนาทีได้” หลัวเสวียนเย่เล่าไปถึงเหตุการณ์ก่อนช่วยหญิงสาวขึ้นมาจากทะเลให้หลัวจ้านฟังเสียงเอื่อยเฉื่อย

“สิบนาที!” คราวนี้คุณหมอหนุ่มผู้สุขุมถึงกับ ตะโกนเสียงดังลั่น เพราะเขาเป็นหมอ ทุกวินาทีมีค่ากับชีวิตคนมาก โดยเฉพาะคนบาดเจ็บสาหัสในทะเล มือของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว

เสียงตะโกนนั้นดังจนพยาบาลหลินที่ยืนจัดยาสำหรับฉีดให้คนไข้อยู่มุมห้องชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไป

“กูพูดชัดเจนนะ หูมึงมีปัญหาเหรอเลยเหรอครับ หมอหลัว” หลัวเสวียนเย่เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตากวนประสาทปรายมองญาติผู้พี่มากจนหลัวจ้านอยากถีบแม่งให้ตกโซฟา

“สัด! นั่นชีวิตคนนะ” หลัวจ้านพูดเสียงผ่านไรฟัน สีหน้าของหมอหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“แล้วไง?” หลัวเสวียนเย่ตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหันสายตากลับไปมองหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง เหมือนคำพูดเมื่อครู่ไม่สำคัญเท่าคนที่ยังนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า

“มึงแม่งโคตรเหี้ยวะ” หลัวจ้านส่ายหัวช้า ๆ อย่างคนจนใจ

“ของที่กูจะเก็บมาสะสมหากธรรมดาๆ กูจะเก็บมาเพื่อ?” หลัวเสวียนเย่ถามหลัวจ้านด้วยท่าทางราวกับอีกฝ่ายโง่เหลือเกิน

 “สำหรับก็มันต้องเป็นของแรร์ไอเทม เป็นตัวซีเคร็ทครับหมอหลัว” หลัวเสวียนเย่พูดขึ้นพร้อมยกมุมปากเล็กน้อย สายตาคมยังคงจับจ้องหญิงสาวบนเตียงเหมือนกำลังรอดูว่า

ของที่เขาเก็บขึ้นมาจากทะเล จะเป็นเพียงก้อนหินธรรมดาหนึ่งก้อนหรืออำพันทะเลกันแน่

“สัด! จะพูดกูพูดมึงขนาดนี้ไม่ต้องมีครับลงท้ายก็ได้กูขนลุก”

“อ้าว มึงเป็นพี่ไงก็เคารพมึงนะครับ”

“ปลอมฉิบหาย”

พูดจบหลัวจ้านก็หันไปสั่งการพยาบาลหลินอีกสองสามประโยคจากนั้นเขาจึงไปตรวจคนไข้ห้องอื่นต่อไป ปล่อยให้หลัวเสวียนเย่นั่งชื่นชมของแรร์ไอเทมบนเตียงคนไข้ไปเพียงลำพัง