บทที่ 1 เข็มจ๊ะ

ปี2537 โรงเรียนสตรี... ดังย่านฝั่งธนฯ

วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ถึงวันนี้จะไม่ตื่นเต้นเท่ากับตอนเข้ามัธยมศึกษาปีที่ 1 แต่ก็รู้สึกตื่นตัวอยู่ดี เพื่อนบางคนก็มาใหม่ แต่เพื่อนส่วนใหญ่ก็มาจาก มัธยมฯต้นด้วยกัน 

รุจิรา ชื่อเล่น เข็ม อายุ 16 เธอเกิดก่อนเพื่อนๆ 1 ปี แต่เกิดปลายปี รูปร่างไม่อ้วน ไม่ผอม จัดว่าเป็นคนกระดูกใหญ่ ผิวขาว เธอมีนิสัยกล้าแสดงออก เข้ากับคนง่าย แต่ความจริงเธอก็แอบขี้กลัวคน และ เป็นคนเงียบๆ เล็กน้อย แถมขี้หงุดหงิด

นิ่มจัง อายุ 16 เท่าเข็ม แต่เกิดกลางปี สาวร่างใหญ่แต่สมส่วน เพราะออกกำลังกาย สาวร่าเริงสดใส กล้าแสดงออกสุดๆ เธอชอบบุรุษเป็นอย่างมาก เธอเฮฮารักเพื่อนสุดๆ เธอเก่งภาษาอังกฤษมากๆ 

ระวีวรรณ อายุ 15 เกิดต้นปี สาวตัวกลมร่างเล็กสมส่วน นิสัยคิกขุอาโนเนะ ผิวขาว หน้ากลม ปากเล็ก ชอบหยิบ ลิปมันมาทาปากตลอดเวลา 

ลัดดาภรณ์ อายุ 15 เกิดต้นปี เพื่อนใหม่จากโรงเรียนอื่น เธอเพิ่งย้ายมาตอน ม.4 เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ชอบเบรคเพื่อน บ้างครั้งใช้คำว่า กวนทรีน ได้เลย 

สุธิดา อายุ15 เกิดปลายปี เพื่อนใหม่จากห้องอื่น สาวอวบร่างเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง เธอเป็นเทพธิดาพยากรณ์ เธอชอบดูดวง สื่อสารกับไพ่ยิปซี แต่เธอแม่นมากนะ

อรวี อายุ 15 เกิดปลายปี สาวปักษ์ใต้ เกิดตลาดพลู ชอบเล่นกีฬา เป็นคนมีเหตุผล พูดจาตรงๆ นิสัยแบบครู ข้าราชการเรียกศิษย์น้อง หุ่นเธอสูงโปร่งเหมือนลัดดาภรณ์ แต่คงสีผิวแบบสาวปักษ์ใต้

กลุ่มพวกเรามี 6 คน วันนี้พวกเรานัดกันที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าโรงเรียน 

"ไอ้เข็ม ทางนี้ ทางนี้ แกช้าตลอด ช้าอีกแล้วนะ" นิ่มจังบ่น รอเข็มตลอด ตั้งแต่ ม.ต้น ยัน ม.ปลาย 

"ไม่สายนะ นัด 7.30 นี่ 7.25 ดูสิ" เข็มชี้ให้ดูนาฬิกาที่ข้อมือตน

"เออ ไม่สาย แต่แกก็มาให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้หรอ" ระวีวรรณดุ

"แกมากันกี่โมง" เข็มถาม

"หกโมงครึ่ง" อรวีบอก

"โห!!! โดนไล่ออกจากบ้านหรือไง" เข็มโวยวาย

"มาจองโต๊ะให้ไง ร้านป้าเขา นักเรียนเต็มร้าน มาช้าจะมีที่นั่งหรอ" อรวีบอกเหตุผล

"โห!! คนมีน้ำใจ แม่นางสาวไทยของเพื่อน รีบเข้าโรงเรียนกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะสาย" เข็มรีบหันอย่างไว ด้วยความที่ร้านป้าคนเยอะ ร้านก็ไม่ใหญ่มาก ที่นั่งใกล้กัน เข็มที่นั่งด้านในสุด ด้วยความไม่ระวังตอนลุก จึงหันไปชนกับเพื่อนนักเรียนด้วยกัน 

"โอ้ย!! ขอโทษค่ะ" เข็มเอ่ยปากขอโทษ แต่หน้าตาคือ อารมณ์เสีย เพราะเจ็บ 

เป็นรุ่นพี่หรอ เข็มคิดในใจ เพราะเห็นจุดกลมที่ปัก 2 จุด รุ่นพี่มองเธออย่างเอาเรื่อง ก็ขอโทษแล้วไง เธอก็เจ็บนะ 

สาวหน้าตาน่ารัก ผิวขาวร่างเล็ก "ตะวัน น้องเขาขอโทษแล้ว ไม่เป็นไรจ้ะน้อง" บอกเพื่อนของเธอ และบอกเข็ม 

คนชื่อตะวันจึงก้มไปเอากระเป๋าที่วางไว้ เก้าอี้ข้างๆ เข็มเห็นแบบนั้นจึงรีบเดินออก แต่ช้ากว่าคนที่ก้มไปเอากระเป๋า จึงจ๊ะเอ๋กันอีกรอบ เข็มตกใจยืนตัวแข็ง

"ชื่ออะไร" คนชื่อตะวัันถามชื่อเธอ

นิสัยขี้กลัวคนของเธอจึงเริ่มปะทุ เพราะคนชื่อตะวันแผ่รังสีคุกคาม จนคนขี้กลัวต้องสร้างความโกรธมาเป็นกำแพง

"ชะ.. ชื่อ.. ขะ.. เข็ม จะทำไม!!" เข็มตอบตะกุกตะกัก

"เปล่าจะจำไว้" คนชื่อตะวันตอบ

นิ่มที่ยืนใกล้เธอที่สุด รีบดึงเธอออกมา พร้อมยิ้ม ยกมือไหว้ขอโทษ พวกเธอทั้ง 6 คน จึงสับตีนหมารีบวิ่งเข้าโรงเรียน

"ใครอ่ะ โคตรดุเลย" ระวีวรรณทั้งถาม ทั้งโอดครวญ เมื่อมายืนรอเข้าเสาธงร้องเพลงชาติ

"พี่ตะวัน พี่ห้อง 1 สายวิทย์-คณิต พี่เขาเป็นทอมแหละแก" นิ่มจังที่รู้ทุกสิ่งในโรงเรียนหรือในโลกก็ว่าได้ แต่ต้องเป็นเรื่องไร้สาระเท่านั้นนะ สมองรับได้เป็นเรื่องๆ 

"เป็นทอมหรอ ว้าว!!! แต่พี่เขาก็หล่อดีนะ" ระวีวรรณกรี๊ดกร๊าด

"เอ๊า เรียงแถวได้แล้ว วันนี้เข้าเสาธงเสร็จอย่าเพิ่งขึ้นห้องนะ ครูจะตรวจเล็บก่อน" เสียงแม่อุไร ปีนี้แม่มาเป็นครูประจำชั้นห้องเรา

กิจกรรมปฐมนิเทศช่วงเช้าก็รายงานตัว ว่าใครเป็นใครแล้วก็กิจกรรมสันทนาการ 

"วันพุธนี้จะมีปฐมนิเทศน้อง ม.1 มีใครจะมาเป็นพี่เลี้ยงไหม" แม่อุไรถาม

ก็ยกมือกันเกือบทั้งห้อง มาโรงเรียนโดยไม่ได้มาเรียนหนังสือ ชอบจะตาย ทำไมไม่มาหล่ะ!! กลุ่มเธอก็มาทั้งกลุ่ม

กิจกรรมปฐมนิเทศมีแค่ช่วงเช้า ช่วงบ่ายจึงกลับบ้าน ทุกคนจึงไปรอที่หน้าประตูพร้อมกันตอนเที่ยง

"ไม่เคยเห็นประตูหรือไงอ่ะ ไปยืนออดูอยู่ได้" เข็มบ่น

"ไอ้เข็ม แกนี่ปากหาทรีนอีกแล้วนะ"ลัดดาภรณ์ว่า

"ดูแกหงุดหงิดตั้งแต่เช้า แกโชคดีนะ ได้เดินชนพี่ตะวัน ใครๆ เขาก็อยากจะได้ชนแบบแกบ้างทั้งนั้นแหละ" นิ่มจังแซว

"หรอ ตะวันทับทรีนอยู่เนี้ย" เข็มเอ่ย อย่างเคืองๆ 

นิ่มจังเอามือปิดปากเข็ม "แก!!เดี๋ยวพี่เขาได้ยิน" 

หน้าสุธิดาซีด เมื่อจะหันไปร่วมวงกับเพื่อน  แต่เหลือบไปเห็นคนที่อยู่ข้างหลังเพื่อน 

สุธิดาทำท่าชี้ไปข้างหลัง และทำท่าบอกให้เงียบ แล้วก็ยกมือไหว้

"เข็มจ๊ะ" เสียงทุ้มๆ เย็นๆ อยู่ข้างหลัง

นิ่มจังหันไปก่อน แล้วร้องกรี๊ด ยกมือไหว้

เข็มรู้ทันทีว่าใคร อาการกลัวจึงแทบขึ้นสมอง แต่นิสัยไม่ยอมใครก็มีมากกว่า จึงหันไปเผชิญหน้า

"ทะ..ทำไม" เข็มยังพูดไม่จบ ไอ้พี่ตะวันก็ก้าวมายืนประชิดตัวเธอ

เข็มตกใจ จนก้าวถอยหลังขาอ่อนทรุดลงที่พื้น 

ไอ้พี่ตะวันยืนสองขากางออกเล็กน้อย มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์ม อีกมือจับสายกระเป๋าเป้ไว้ ทำมายิ้มมุมปาก 

"อย่ามา จ๊ะ มาเจ๊อะ นะ" เข็มยังไม่ยอมทั้งที่กลัว ลุกขึ้นมาก็ปัดกระโปรง เตรียมจะใส่ 

อรวีรีบมาพาเพื่อนของตน "แกรีบไปเถอะ แกนัดพี่สองไว้ที่ห้างนี่" 

อรวีรีบเอาผู้ชายมาเตือนสติเพื่อน เพื่อรั้งเพื่อนออกมา พร้อมกับขอโทษรุ่นพี่ 

สุธิดาก็มาช่วย เพราะคนเริ่มหันมามอง วันนี้ไอ้เข็มมันก้าวเท้าไหนออกจากบ้านวะเนี้ย!

เมื่อทั้ง 6 สาว ขึ้นรถเมล์ ก็ถอนหายใจโล่งอก โรงเรียนเธออยู่ใกล้กับอู่รถเมล์ พวกเธอทั้ง 6 คน จึงได้ที่นั่งกันทุกคน แค่รอเวลารถเมล์ออก 

นิ่มจัง ระวีวรรณ ลัดดาภรณ์ สุธิดา อรวี ต้องตกใจ อ้าปากหวอ เมื่อกลุ่มคนที่ขึ้นมาสุดท้าย ก่อนที่รถเมล์จะออก แถมมายืนตรงที่พวกเธอนั่ง คือ กลุ่มพี่ตะวัน 

"พี่ลี่ หนูช่วยถือกระเป๋านะคะ" นิ่มจังอาสา เมื่อพี่ลี่มายืนตรงเธอ 

"พะ.. พี่ตะวันหนูช่วยถือกระเป๋าไหมคะ" ระวีวรรณยิ้มหวานตามสไตล์สาวน่ารัก

"ไม่เป็นไร ขอบใจ" คำตอบสั้นๆ ของพี่ตะวัน

กิตติศักดิ์ สมคำล่ำลือ พี่ตะวันแบดบอยตัวร้าย ประจำโรงเรียน ความน่ารักสดใส น่าหยิก น่ากอด ของไอ้วีวรรณ ยังทำไรไม่ได้เลย แล้ววันนี้ไอ้เข็มมันไปกวนทรีนพี่เขาตั้งมาก จะรอดถึง ม.6 ไหมวะ!!

"เข็ม เข็ม" นิ่มจะเรียกเพื่อน มาดูสถานการณ์ความน่ากลัว แต่อยู่ๆเพื่อนก็ชิงหลับเฉย

อรวีเอามือข้ามมาตีเพื่อน "ไอ้นิ่ม แกจะปลุกมันทำไม ให้มันหลับดีแล้ว"

"แต่มันคุยโทรศัพท์กับพี่สองเมื่อกี้ก็หลับเลย มีไรหรือเปล่า" สุธิดาถามเพื่อนๆ 

ห้าสาวมองหน้ากัน หน้าตาไม่สู้ดี เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติเพื่อน 

แต่มีหนึ่งคนที่เห็นชัด และเห็นตั้งแต่ขึ้นรถมา ปลายจมูกที่แดงๆ เหมือนคนร้องไห้ กับมือที่กำโทรศัพท์พีซีทีไว้แน่น