บทที่ 5 เข็มแทง มดกัด

"พี่เข็มเลิกเรียนแล้ว ไม่กลับบ้านหรอ จะนอนห้องพี่เขาหรือไง" เสียงภัทรตะโกนอยู่หน้าห้องวิทย์

เข็มที่นอนโอดโอยอยู่ที่โต๊ะเรียนวิทย์ "ไอ้หมาภัทร  เดี๋ยวนี้แกเอาใหญ่แล้วนะ มานี่เลย" พูดไม่เข้าหู เข็มลุกจากโต๊ะ เตรียมกระโจนใส่ แต่ตัวเธอไม่พ้นห้องวิทย์ ข้างหน้าคือ ไอ้หมาภัทร ที่ตอนนี้ทำหน้าไม่สบอารมณ์

เข็มเหมือนตัวลอยๆ ห้อยต่องแต่ง เมื่อเธอหันหน้าไปก็ต้องสบตาระยะประชิดกับ ไอ้พี่ตะวัน 

อะไรอีกเนี้ย อีกแล้วหรอ ตะวันขวางเข็มไว้ด้วยแขนข้างเดียว อันที่จริงเข็มแม้ตัวจะเล็กกว่าตะวัน แต่เธออ้วนกว่า น้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ ตะวันนั้นสูงโปร่ง ขาเล็กกว่าแขนเธอด้วยซ้ำ แต่กลับอุ้มเธอลอย หลายครั้งแล้ว

"ไปเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย คนอื่นเขาต้องใช้ห้องต่อ" ตะวันสั่ง

"แล้วอย่าโวกเวกเล่นกันตรงทางเดิน มันเสียงดังรบกวนคนอื่น และอันตราย" ตะวันว่าให้ ยิ่งกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครอง

เข็มรีบเก็บกระเป๋าแล้วใช้ตีนหมาวิ่งกลับห้องตนเองทันที

เข็มเคลียร์ข้าวของเสร็จแล้ว ก็เดินลงบันไดกลับบ้าน วันนี้มีไอ้หมาภัทรกับเพื่อนของมันไปด้วย 1 คน เฮโลสนุกสนาน แน่นอนพวกเข็มยังไม่กลับบ้าน แต่จะไปต่อที่ห้างเดิม ห้างประจำ

"เข็มฉันว่าแก วันนี้ไม่ต้องไปที่ห้างหรอก มันอันตราย" วีวรรณพูด

"จริง อยากได้อะไร ฝากพวกเราไปซื้อ" ลัดดาภรณ์บอก

"ถ้าไม่ได้มีของที่ต้องซื้อเพื่อเอาไปติดบอร์ด พวกเราคงไม่ไป" นิ่มจังพูดให้เหตุผล กลัวเพื่อนน้อยใจ

"ไม่เป็นไรหรอก แบบนี้ฉันก็ต้องหนีตลอดสิ" เข็มบ่น

"มีอะไรกันหรอพี่ "ไอ้หมาภัทรถาม

"ไม่บอก" ทุกคนพูดพร้อมกัน

ทุกคนเดินคุยกันไปอย่างสนุกสนาน มีเพียงเข็มที่นิ่งเงียบ เพื่อนๆ ไม่ได้สังเกต มัวแต่คุยเล่น 

ทุกคนแยกกัน มีเพียงเข็มที่กลับคนเดียว เพราะบ้านของภัทรกับเพื่อน ออกไปทางเดียวกับทางที่จะไปห้าง

เข็มทำทีว่าเดินไปเส้นทางที่ต้องกลับบ้าน แต่สักพักก็เดินย้อนกลับมาเพื่อตรงไปเส้นทางที่จะไปห้าง เรื่องอะไรที่เธอต้องหนี 

"จะไปไหน" เสียงคุ้นหู ที่วันนี้เข็มได้ยินทั้งวัน จะดุอะไรนักหนา เข็มก็โมโหเป็นนะ ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่

"บ้านอยู่ทางนี้ไม่ใช่หรอ" พี่ตะวันถาม

"ทางนี้ก็ไปได้" เข็มบอก

"แล้วเมื่อกี้ ทำไมไม่ไปกับเพื่อนๆ" พี่ตะวันซักไซ้

"ก็เปลี่ยนใจ อยากจะเปลี่ยนใจจะทำไม" เข็มเถียงข้างๆ คูๆ

"ไม่ทำไม งั้นไปด้วยกัน" พี่ตะวันบอก

"ทำไมต้องไปกับพี่ พี่ไม่กลับกับพี่ลี่หรอ" เข็มถาม

"ลี่มันก็กลับของมันเอง เกี่ยวไรกับพี่" ตะวันตอบอย่างชัดเจน

"เป็นแฟนกันต้องกลับด้วยกันสิ" เข็มยังถามอยู่

ตะวันเอากระเป๋าเป้ ทุ่มลงหัวเบาๆ คนโง่งม 

"พี่ตะวันอะไรเนี้ย แกล้งอีกแล้วนะ" เข็มโวยวาย

"ตะวัน วันนี้กลับเร็วหรอ เดินกลับด้วยกันนะ" พี่ม.5 สายวิทย์ ห้อง 2 เอ่ยทัก ชื่ออะไรเข็มจำไม่ได้ 

"อืม" พี่ตะวันเอ่ยสั้นๆ 

ตะวันดึงกระเป๋านักเรียนในมือเข็มไปถือให้ 

เดี๋ยว เดี๋ยวสิพี่ ทำแบบนี้ เดี๋ยวยัยพี่คนนี้ได้เอาไปเม้าท์แน่ๆ พี่คนนี้ยิ่งเป็นขาประจำ ร้านอาหารป้าที่สามแยกปากหมา เม้าท์จุดเดียว รู้กันทั้งโรงเรียน

เข็มเดินไปใกล้ๆ พี่ตะวัน ทำเสียงกระซิบ "กระเป๋าเข็ม เอามา จะเอาไปทำไม" แต่พี่ตะวันทำเป็นไม่ได้ยิน เข็มได้แต่แหงนมอง อยากจะเอามือไปดึงหูให้ก้มลงมาจริงๆ 

"ตะวัน เรามีโจทย์วิทย์เคมี เราไม่เข้าใจ พรุ่งนี้ติวให้เราหน่อยได้ไหม" คุณพี่ ม.5 คนสวยถาม

วิทย์เคมี ขนาดเด็กวิทย์ยังไม่เข้าใจแล้วเด็กศิลป์แบบเธอจะรอดหรอ ที่สำคัญให้เรียนทำไม นึกแล้วก็ถอนหายใจ

"มีอะไร" พี่ตะวันยังไม่ได้ตอบพี่คนสวย แต่ดันมาถามเธอ เธอจะซวยซะล่ะมั้ง

เข็มส่ายหน้าอย่างแรง พร้อมชี้นิ้วไปข้างหลัง หน้าพี่คนสวยดูไม่จอยเลย

พี่ตะวันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คนอะไรเนี้ย

"ตะวัน ถ้าคิดว่าเรารบกวน เราขอโทษ" ว่าแล้วพี่ม5  คนสวยก็เดินหน้าเชิดคอตรงหน้าตรง เดินนำหน้าสับขาอย่างไว แผล็บเดียวมองไม่เห็นหลังแล้ว

เอาวะ เพื่อความอยู่รอดของชีวิต และวัยเรียน

"พี่ตะวัน ติวเคมีให้เข็มหน่อย" เข็มตัดสินใจขอร้องออกไป ก็มันยากอ่านยังไงก็ไม่เข้าใจ ถามเพื่อนก็โง่พอกัน

พี่ตะวันดูจะอึ้งกิมกี่ไปแป๊บนึง 

"เออ เข็มพูดเล่นไม่ .." เข็มแก้เขินบอกว่าพูดเล่น 

"ก็ได้ พรุ่งนี้มีชั่วโมงว่างหลังกินข้าว 1 ชั่วโมง กินข้าวเสร็จแล้วจะเรียนเลยไหม ก็ต้องรีบกินข้าวนะ" พี่ตะวันสั่งการตามระเบียบ

"ทำไมตกลงง่ายจัง" เข็มยังแปลกใจ 

"ชวนเพื่อนไปติวด้วยได้ไหม พวกนั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" เข็มขอให้เพื่อนไปเรียนด้วย เพราะถ้าให้เอากลับไปสอนเพื่อน น่าจะยาก

"ได้สิ" พี่ตะวันรับปาก อย่างว่าง่าย

"พรุ่งนี้หลังพักเที่ยง เป็นชั่วโมงกิจกรรมว่างพอดี เช็คชื่อแล้วออกมาได้" เข็มบอก

"ชอบทำนิสัยที่ไม่ดี" ตะวันดุอีกตามเคย 

เข็มหยุดตรงหน้าสะพานลอย 

"บ้านพี่ตะวันขึ้นป้ายนี้นี่ ไม่ต้องข้ามสะพานไปอีกฝั่งไม่ใช่หรอ" เข็มถามเมื่อตะวันจะเดินข้ามสะพานลอย 

"พอดีพี่จะไปซื้อดอกไม้ให้แม่แถวปากคลอง ไปสิ ทางเดียวกันไม่ใช่หรอ" พี่ตะวันบอก 

อะไรกัน! เข็มกะว่า ถ้าพี่ตะวันขึ้นรถกลับบ้านเธอจะแอบนั่งรถไปห้าง แต่นี่อะไรกัน เข็มไม่ยอม ยังไงวันนี้เข็มก็จะไปห้างไปเคลียร์ให้จบๆ 

"เข็มจะไปห้าง" เข็มประกาศชัดแล้วหันหลังตรงไปที่ป้ายรถเมล์ เข็มคนดื้อ วันนี้ยังไงก็จะลุย

เข็มมานั่งที่ป้ายรถเมล์อย่างอารมณ์เสีย ทำไมเธอต้องหนี 

"อ้าว พี่ไม่ไปตลาดปากคลองแล้วหรอ" เข็มถามเมื่อตะวันมานั่งข้างๆ 

"ไปทำไม แถวบ้านมีเยอะแยะ แม่พี่เขาหาซื้อเองนั่นแหละ" พี่ตะวันกล่าวหน้าตาเฉย อ้าวแล้วที่เมื่อกี้

"ที่ห้างมีอะไร เกิดอะไรขึ้น" ตะวันถาม

เข็มปิดปากเงียบสนิท 

"โอเค ถ้าเธอไม่บอก พี่ก็ไม่ติวให้ แล้วจะบอกอาจารย์กิจกรรมว่าพวกเธอพอเช็คชื่อเสร็จก็โดดเรียน" ตะวันข่มขู่

"ไม่มีอะไร แค่ไปเที่ยวห้างคราวที่แล้ว โดนแฟนเก่าลากไปคุย พอไม่ไปเขาก็เดินตามเหมือนจะทำร้าย" เข็มบอก

"นี่นะ ไม่มีอะไร ต้องรอให้มันทำเธอขนาดไหนถึงจะบอกว่ามี" ตะวันบ่นปนตกใจ

"แล้ววันนี้จะไปทำอะไร" ตะวันถาม

"ก็ถ้าเจอเขาจะได้คุยให้จบๆไป มันดีกว่าหนีนี่" เข็มบอก 

ตะวันเอามือมาจับปอยผมที่เกะกะดวงหน้าของเข็ม จับมันทัดหูให้ เข็มหน้าแดงเขิน แก้เขินด้วยการเอียงหัวออก แล้วเอามือมาจับปอยผมนั้น ทัดหูเองอีกครั้งหนึ่ง

"เจ็บไหม" พี่ตะวันถามสั้นๆ

เข็มงงกับคำถาม จึง คะ? กลับไป พี่ตะวันถามว่า อกหักเจ็บไหม

"แค่มดกัด จิ๊บๆ เจ็บนิดเดียว ไม่ร้องไห้สักหยด" เข็มบอกอย่างภาคภูมิใจ

"งั้นหรอ อย่างนี้เข็มแทง ก็เจ็บกว่าเยอะเลยสิ" พี่ตะวันบอก แต่ยังไม่ทันจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่พี่ตะวันพูด รถเมล์ก็มา แล้วพี่ตะวันก็จับมือเข็มพาขึ้นรถเมล์