LOGINเข็มกลับบ้านกับเพื่อนๆ อย่างงวยงง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองลอยๆ "เป็นไรหรอเข็ม" นิ่มเห็นเข็มแปลกๆจึงถาม"เป็นแฟนพี่ตะวัน" เข็มบอกเหมือนต้องมนต์"อะไรนะ" ทั้งห้าสาวอุทานเสียงดังพร้อมกัน"แกเป็นแฟนพี่ตะวันหรอ" อรวีถามย้ำเข็มพยักหน้า สาวทั้งห้ากรี๊ดกันสนุกสนาน"แต่ฉันทำตัวไม่ถูก ฉันต้องทำอย่างไร" เข็มถามเพื่อนๆ เกิดมาก็ไม่เคยเป็นแฟนใครจริงจัง ประสบการณ์เท่ากับศูนย์"จะยากอะไร แกเป็นแฟนกับตาสองอย่างไรหล่ะ ไปดูหนัง กินข้าว กินไอติม โทรหากันทุกวัน" ลัดดาภรณ์บอก"ไม่เคยเลย ฉันไม่เคยทำแบบนั้นเลยกับพี่สอง" เข็มบอก"อะไรนะ แกไม่เคยทำอะไรร่วมกันกับตาสองเลยหรอ" รวีวรรณถาม"ไม่เลย จะไปแต่มีเหตุให้ต้องไปไม่ได้ทุกครั้ง" เข็มบอก"โชคชะตาไม่เข้าข้าง งั้นหรอ" สุธิดาบอก "มิน่าตอนเลิกกัน ถึงเฉยๆ ไม่เห็นรู้สึกอะไร"อรวีสรุป "แล้วแกไปเป็นแฟนพี่เขาได้ไง" นิ่มถาม"ไม่รู้อ่ะ พี่เขาถามแล้วเขาก็ตอบ สรุปให้ทั้งหมดเลย" เข็มบอก"แกก็เกิดอาการใสซื่อขึ้นมาสินะ" นิ่มจังแซวทั้ง 6 สาวก็แกล้งเย้าแหย่กันไปตลอดทาง เป็นที่สนุกสนาน ดั่งคำว่ามิตรภาพวัยเรียนสนุกที่สุดเช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้วันศุกร์ วิชาในวันนี้มีแต่ภาษาต่างปร
"เชอะ ทำไมรีบหนีล่ะ ไม่แน่จริงนี่" เข็มทำอวดเก่ง"ใครใช้ให้เข้าไปร้องคาราโอเกะในห้องคนเดียว ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย" ตะวันหันมาเล่นงานเข็มทันที เมื่ออยู่กันแค่สองคน"ใครๆ เขาก็เข้าไปร้องกัน ไม่เห็นเป็นไร" เข็มเถียง"ยังมาเถียง มันน่าให้ช่วยไหม" ตะวันต่อว่า"โอ้ย!ล้มกองไปแบบนั้น สบายเข็มอยู่แล้ว" เข็มยังคุยโว"เก่งจริงแม่คุณ" ตะวันขี้เกียจมายืนเถียงกับคนช่างมึน จึงจะกลับ"เดี๋ยวสิ พี่ตะวัน เข็มขอโทษ" เข็มรั้งพี่ตะวันไว้แล้วเอ่ยขอโทษ"ขอโทษเรื่องอะไร" ตะวันถามนั่นสิขอโทษอะไร เข็มที่รู้แต่ว่า เธออยากขอโทษ อยากขอบคุณ เธอจะบอกพี่ตะวันหรอ เหตุผลไม่มี แค่อยากขอโทษ อยากขอบคุณ พี่ตะวันคงตลกเธอแย่"ไม่รู้ ลืมๆ มันไปเหอะ!! นึกว่าเข็มไม่เคยพูดละกัน" เข็มพูดตัดบท"น่ารำคาญ" ตะวันพูดดุใส่เข็มเมื่อเข็มได้ยิน ความน้อยใจที่ยังไม่หายจากเหตุการณ์หน้าห้าง มันก็กลับมาอีก เข็มเลยงอน สะบัดหน้าเดินหนีพี่ตะวัน เข็มเดินไปไม่ถึงสิบก้าว ก็ต้องเซออกจากเส้นทางเดิน เมื่อถูกดึงเข้ามาในตู้สติ๊กเกอร์ "โอ้ย! อะไรเนี้ย พี่ตะวัน รำคาญไม่ใช่หรอ รำคาญแล้วมาดึงทำไม" เข็มต่อว่าด้วยความน้อยใจ"ขอโทษนะ" ตะวันเอ่ยขอโทษ เ
รถเมล์มาจอดที่ป้ายหน้าห้าง คนลงจากรถเมล์เกือบหมดคัน ส่วนใหญ่ผู้โดยสารจะเป็นนักเรียนเสียส่วนใหญ่เข็มกับตะวันเดินเข้าห้าง โดยมีสายตาของนักเรียนโรงเรียนเดียวกันมองตาม เข็มนึกในใจพรุ่งนี้ต้องเป็น ทอร์ค ออฟ เดอะ สคูล แน่เลย "พี่ตะวัน เข็มว่าเราเดินแยกกันตรงนี้ดีไหม" เข็มชักเริ่มกลัว ความจริงเข็มควรจะต้องกลัวอดีตแฟนเก่า ที่ตามรังควาญมากกว่ากลัวเป็นข่าวกับพี่ตะวัน แต่เข็มกลับกลัวอย่างหลังมากกว่า"ทำไม กลัวแฟนเก่าเข้าใจผิดหรอ" ตะวันตีหน้าตึงถาม"โอ้ย!! ใครจะไปสนใจ ว่าอีตานั่นจะรู้สึกอย่างไร" เข็มโวยวายขนลุก"พี่ดูสิ เด็กโรงเรียนเรามองตามกันมาเป็นตาเดียวเลย" เข็มบอกตะวัน"ทำไม?เข็มมีปัญหา!!กลัวไอ้ภัทรเข้าใจผิดหรอ" ตะวันตีรวน"เจ้าภัทร มันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะพี่ เข็มกลัวพี่ลี่เข้าใจผิด เดี๋ยวพี่กับพี่ลี่จะมาทะเลาะกันเปล่าๆ" เข็มพยายามอธิบาย"ถึงพี่จะทะเลาะกับลี่ แต่ไม่ต้องห่วงยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเข็ม" ตะวันบอกเสียงเข้มคำพูดของพี่ตะวัน มันทำให้เข็มจุกที่คอ เจ็บแน่นหน้าอก "อยู่นอกสายตา ของเธอตั้งไกลฉันนั้นก็ทำได้ แค่มองเธอจากตรงนี้"นึกถึงเพลง เพลงก็มา ร้องไห้ตรงนี้ซะดีไหม"ก็บอกว่า แยกกันเดิน
"พี่เข็มเลิกเรียนแล้ว ไม่กลับบ้านหรอ จะนอนห้องพี่เขาหรือไง" เสียงภัทรตะโกนอยู่หน้าห้องวิทย์เข็มที่นอนโอดโอยอยู่ที่โต๊ะเรียนวิทย์ "ไอ้หมาภัทร เดี๋ยวนี้แกเอาใหญ่แล้วนะ มานี่เลย" พูดไม่เข้าหู เข็มลุกจากโต๊ะ เตรียมกระโจนใส่ แต่ตัวเธอไม่พ้นห้องวิทย์ ข้างหน้าคือ ไอ้หมาภัทร ที่ตอนนี้ทำหน้าไม่สบอารมณ์เข็มเหมือนตัวลอยๆ ห้อยต่องแต่ง เมื่อเธอหันหน้าไปก็ต้องสบตาระยะประชิดกับ ไอ้พี่ตะวัน อะไรอีกเนี้ย อีกแล้วหรอ ตะวันขวางเข็มไว้ด้วยแขนข้างเดียว อันที่จริงเข็มแม้ตัวจะเล็กกว่าตะวัน แต่เธออ้วนกว่า น้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ ตะวันนั้นสูงโปร่ง ขาเล็กกว่าแขนเธอด้วยซ้ำ แต่กลับอุ้มเธอลอย หลายครั้งแล้ว"ไปเก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย คนอื่นเขาต้องใช้ห้องต่อ" ตะวันสั่ง"แล้วอย่าโวกเวกเล่นกันตรงทางเดิน มันเสียงดังรบกวนคนอื่น และอันตราย" ตะวันว่าให้ ยิ่งกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองเข็มรีบเก็บกระเป๋าแล้วใช้ตีนหมาวิ่งกลับห้องตนเองทันทีเข็มเคลียร์ข้าวของเสร็จแล้ว ก็เดินลงบันไดกลับบ้าน วันนี้มีไอ้หมาภัทรกับเพื่อนของมันไปด้วย 1 คน เฮโลสนุกสนาน แน่นอนพวกเข็มยังไม่กลับบ้าน แต่จะไปต่อที่ห้างเดิม ห้างประจำ"เข็มฉันว่าแก วันนี้ไม่ต้อ
"วีวรรณ แกแปล Student Weekly ยัง ลอกหน่อยสิ คาบแรกภาษาอังกฤษเสียด้วยสิ" นิ่มจัง มาถึงก็ขอลอก"นิสัยไม่ดี แกนี่ตลอดเลยนะ เอ้า!! รีบลอกเลยนะ จารย์จะเข้าแล้ว" วีวรรณบ่นเพื่อนแต่ก็ยื่นหนังสือพิมพ์ให้"ขอด้วย เราก็ไม่ได้แปลมา" ลัดดาภรณ์ขอบ้าง"เราก็ขอด้วย" เข็มขอบ้าง"ไอ้เข็มแกนี่หนักกว่าไอ้นิ่มอีกนะ ไม่เคยทำการบ้านมาเลย" อรวีว่าเพื่อน"เข็ม พี่ตะวันเขาเป็นเดือนเรียนเก่งมากนะ แต่แกสิ จะสู้พวกสาวๆที่ล้อมพี่เขาได้หรอ" สุธิดาว่าเพื่อน"พี่เขาจะมีใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่" เข็มเถียง นิ่มเอาปากกามาตีหัวเข็ม เข็มถึงกับเอามือกุมหัว"อะไรวะ ไอ้นิ่ม" เข็มโวย"แกอ่ะ หน้าฟ้องว่าชอบพี่เขามาก ยังจะมาทำเฉไฉ" นิ่มจังพูด"พูดถึงพี่ตะวัน ตอนฉันเดินผ่านกลุ่มพี่เขาที่โรงอาหาร เห็นว่า พี่ตะวันทะเลาะกับพี่ลี่ เขาว่าพี่ลี่ร้องไห้ใหญ่เลย เห็นว่าเรื่องหึงหวง" อรวีบอกข่าวที่เธอไปได้ยินมานิ่มจัง อรวี ลัดดาภรณ์ สุธิดา ระวีวรรณ ต่างมองหน้า เข็ม รุจิรา "แล้วไง ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" เข็มปฏิเสธเสียงแข็งหลังจากเรียนวิชาภาษาอังกฤษเสร็จ ก็ต้องเดินไปห้องพระพุทธศาสนา เพื่อไปเรียนวิชาพุทธศาสนากับพระอาจารย์ เรียนจบก็กลับมา
เข็มว่าเข็มตื่นเช้าแล้วนะ ตื่นตั้งกะตีห้าครึ่ง นี่หกโมงจะครึ่งแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลย "แม่!เข็มไม่กินข้าวนะ ไม่ทันแล้ว" เข็มบอกแม่แล้วรีบคว้ากระเป๋านักเรียนคาร์เมล ที่ก้นกระเป๋าใช้ตัวหนีบใหญ่ๆหนีบไว้ให้แบนๆ ใส่รองเท้าที่ป้ายครีมทารองเท้าบาจาแบบน้ำ รองเท้าจึงเงาวับ ดึงประตูเหล็กชั้นนอกออก ก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากซอย บ้านเธอเป็นอาคารพาณิชย์ ตึกแถวอยู่ในชุมชนคนจีน ใกล้ศาลเจ้าจีน เข็มเดินออกมารอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ รถเมล์สายนี้ นานๆถึงจะมาสักคัน อันที่จริง ถ้าข้ามสะพานลอยไปป้ายฝั่งตรงข้าม จะมีรถเมล์หลายสายมากกว่า ใช้เวลาเดินทางใกล้กว่า แต่คนโดยสารรถเมล์แน่นมาก ทุกครั้งเข็มต้องมายืนตรงประตูบ้าง บันไดบ้าง อันนั้นพอทนแต่ครั้งหนึ่ง เธอถูกคนโรคจิต มาจับที่ต้นแขน เข็มตกใจมาก รถเมล์ก็กำลังวิ่งขึ้นสะพาน เธอก็อยู่ตรงบันไดประตู โชคดีที่พี่กระเป๋าเห็น จึงดึงเธอขึ้นมาด้านบน เมื่อถึงป้ายถัดมาจึงไล่ คนโรคจิตคนนั้นลง ตั้งแต่นั้นเธอเลยรอรถเมล์ฝั่งนี้ ใช้เวลารอนาน แต่คนไม่แน่น แล้วไม่ต้องไปต่อมอไซด์คิว เดินเข้าโรงเรียนได้เลย แต่ต้องออกเช้าไม่เกินหกโมงครึ่ง ไม่งั้นจะไปโรงเรียนสายวันนี้พวกเธอนัดเจอกันที่โร







