บทที่ 3 เปิดเทอมวันแรก

เข็มว่าเข็มตื่นเช้าแล้วนะ ตื่นตั้งกะตีห้าครึ่ง นี่หกโมงจะครึ่งแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลย 

"แม่!เข็มไม่กินข้าวนะ ไม่ทันแล้ว" เข็มบอกแม่แล้วรีบคว้ากระเป๋านักเรียนคาร์เมล ที่ก้นกระเป๋าใช้ตัวหนีบใหญ่ๆหนีบไว้ให้แบนๆ ใส่รองเท้าที่ป้ายครีมทารองเท้าบาจาแบบน้ำ รองเท้าจึงเงาวับ ดึงประตูเหล็กชั้นนอกออก ก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากซอย บ้านเธอเป็นอาคารพาณิชย์ ตึกแถวอยู่ในชุมชนคนจีน ใกล้ศาลเจ้าจีน 

เข็มเดินออกมารอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ รถเมล์สายนี้ นานๆถึงจะมาสักคัน อันที่จริง ถ้าข้ามสะพานลอยไปป้ายฝั่งตรงข้าม จะมีรถเมล์หลายสายมากกว่า ใช้เวลาเดินทางใกล้กว่า แต่คนโดยสารรถเมล์แน่นมาก ทุกครั้งเข็มต้องมายืนตรงประตูบ้าง บันไดบ้าง อันนั้นพอทนแต่ครั้งหนึ่ง เธอถูกคนโรคจิต มาจับที่ต้นแขน เข็มตกใจมาก รถเมล์ก็กำลังวิ่งขึ้นสะพาน เธอก็อยู่ตรงบันไดประตู โชคดีที่พี่กระเป๋าเห็น จึงดึงเธอขึ้นมาด้านบน เมื่อถึงป้ายถัดมาจึงไล่ คนโรคจิตคนนั้นลง 

ตั้งแต่นั้นเธอเลยรอรถเมล์ฝั่งนี้ ใช้เวลารอนาน แต่คนไม่แน่น แล้วไม่ต้องไปต่อมอไซด์คิว เดินเข้าโรงเรียนได้เลย แต่ต้องออกเช้าไม่เกินหกโมงครึ่ง ไม่งั้นจะไปโรงเรียนสาย

วันนี้พวกเธอนัดเจอกันที่โรงอาหาร ไม่นัดกันที่ร้านอาหารตามสั่งของป้าข้างโรงเรียน เพราะวันเปิดเทอมจะวุ่นวาย เด็กนักเรียนมักจะนัดกันที่ร้านป้าเพื่อตรวจความถูกต้องของเครื่องแต่งกายก่อนเข้าโรงเรียน 

ส่วนใหญ่จะพับกระโปรงให้สั้น หรือบางคนก็จะจีบเล็กมาก ก็มักจะเอากระโปรงที่ถูกระเบียบมาใส่เปลี่ยนก่อนเข้าโรงเรียน มาแต่งตัวกันที่ร้านป้าดูวุ่นวายดี เพราะหน้าโรงเรียนจะมีครูถึงสามคนคอยต้อนรับเด็กนักเรียนด้วยกรรไกร 

กลุ่มพวกเธอไม่ค่อยทำผิดเรื่องการแต่งกายเท่าไหร่ กระโปรงจีบ แม้จีบไม่ใหญ่เท่ากระโปรงมาตรฐาน แต่ก็ไม่เล็กมาก ทำให้ครูอนุโลม ความยาวก็พอดี 

พวกเธอเข้าโรงเรียนไว ก็จะได้ไปฟังเพลงจากเสียงตามสายตอนเช้าที่โรงเรียนด้วย ที่โรงอาหารตอนเช้าก็คึกคักมากทีเดียว

"พวกแกทางนี้" เสียงอรวีเรียก ที่โต๊ะมี นิ่มจัง ลัดดาภรณ์ อรวี เหลือแต่สุธิดาที่ยังมาไม่ถึง เข็มกับวีวรรณ เดินเข้ามาพร้อมกันเพราะเจอกันระหว่างทางพอดี 

"หิว หิว" ไอ้วีวรรณ แมวอ้วนร้องหิวข้าว "ฉันไปหาข้าวกินก่อนนะ" วีวรรณบอกเพื่อน หา กระเป๋าตังค์แล้วไปหาข้าวเช้ากิน

"แกอ่ะ ไม่กินข้าวหรอ" ลัดดาภรณ์ถามเพื่อน 

"แกดูร้านที่ฉันชอบกินดิ คิวยาวเป็นหางว่าว"  เข็มบ่น

"อ้าวธิดา นั่นมันแวะซื้อข้าวมาแล้ว" อรวีบอกเพื่อน

"เอ้า!! นี่ของแก" สุธิดายื่นจานข้าวไข่พะโล้ให้ ร้านที่เธอชอบกินด้วย 

"โห แกใจดีจัง ซื้อให้ฉันหรอ" เข็มเอ่ย

"เปล่า!พี่ตะวัน เขาเอาให้แกหน่ะ!! สุธิดาบอก 

เข็มงงที่อยู่ๆ พี่ตะวันทำไมมาซื้อข้าวให้เธอ แต่ก็ปลื้มดีใจ กินข้าวจานนั้นอย่างอารมณ์ดี

เสียงอ๊อดดังเตือนให้เตรียมตัวเพื่อเข้าแถวหน้าเสาธง เข็มและเพื่อนๆ รีบลุกจากโต๊ะเพื่อไปที่สนามเตรียมเข้าแถว

เข็มซุ่มซ่ามเดินไม่ดูทางจนไปชนคนอื่น ด้วยอารามตกใจจึงรีบก้าวเพื่อให้พ้นทาง จนไม่ทันระวังว่าทางข้างหน้าคือทางต่างระดับ จึงเกิดการเสียหลักหน้าจะทิ่มพื้น ดีที่คนที่เธอชนมือไวคว้าเอวเธอไว้ได้ 

เข็มจึงหันไปทั้งจะขอโทษและขอบคุณ แต่ต้องตกใจ อีกแล้ว!!! พี่ตะวัน อีกแล้ว!! ทีนี้เข็มหน้าแดง ด้วยความเขิน

"เออ เออ.. ขอบคุณค่ะ พี่ตะวัน" เข็มขอบคุณพี่ตะวัน 

"ซุ่มซ่าม เดินระวังทางหน่อยสิ" ตะวันดุเข็ม

"ตะวัน ดุน้องเขาอีกแล้ว" พี่ลี่ตีแขนพี่ตะวัน

เข็มมองภาพนั้นรู้สึกปวดหนึบๆ ที่หัวใจ กำลังจะเถียงเพื่อแก้เกี้ยวอาการ แต่แขนข้างหนึ่งของเธอก็ถูกรัดซะก่อน 

"พี่เข็มฮะ คิดถึงจังเลยฮะ" เป็นไอ้ภัทร น้องม.3 

"อะไรของแกนี่ มาเกาะมาซบอะไรฉ้านนน" เข็มโวยวาย 

"อะไร ขึ้นม.4 แล้วยังหวงตัวอีก โตแล้วนะ" ไม่พูดเปล่า หยิกแก้มเธอด้วย ไอ้เด็กนี่!! "มานี่เลย มีของขวัญจะให้แหละ" ไอ้เด็กภัทรพูดจบก็ลากตะวันไปที่อาคารตรงที่ไอ้เด็กภัทรวางกระเป๋าไว้ โดยมีสายตาไม่สบอารมณ์มองตาม

"พวกหนูไปเข้าแถวก่อนนะคะ" นิ่มจังบอกกลุ่มพวกพี่ตะวัน หน้าพี่ตะวัน น่ากลัวกว่าแม่ครูอุไรอี๊ก 

เข็มเดินถือดอกกุหลาบช่อไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่ก็เป็นเป้าสายตาของทุกคนได้ เข็มรีบเดินไปให้ถึงแถวของห้องตน แล้วหาที่วางดอกไม้ทันที 

"เข็มดอกไม้ใครให้อ่ะ"

"เข็มดอกไม้แฟนหรอ"

"โคตรอิจฉาเลยหว่ะเข็ม"

เสียงของเพื่อนๆ ทั้งห้องเธอและห้องอื่นเซ็งแซ่ เข็มอยากจะบ้าตาย อะไรวะเนี้ย ไอ้ภัทรนะไอ้ภัทร ไอ้เด็กบ้า

"ไอ้น้องภัทร มันให้ดอกไม้แก มันจีบแกหรอ" นิ่มจังถาม

"ไม่รู้ มันว่า มันขอบคุณที่ช่วยมันตอนก่อนปิดเทอม" เข็มว่า

"แกไปช่วยอะไรน้องมันอ่ะ มันถึงซึ้งใจขนาดนี้" ลัดดาภรณ์ถาม

"ก็เทอมที่แล้วน้องเขาจะต้องสอบ ถักโครเชต์ แต่ทำไม่ได้ วันนั้นฉันเห็นก็เลยช่วยถัก แล้วสอนน้องเขาไป พอดีผลว่าสอบผ่าน เขาเลยให้ดอกไม้มาอ่ะ" เข็มอธิบาย

เพื่อนๆที่แอบฟัง พอฟังจบก็เลยหวีดหวิวเสียงดัง ทำให้ตรงจุดนั้นกลายเป็นเป้าสายตา จนครูต้องออกมาดุ 

เมื่อจบกิจกรรมหน้าเสาธงเรียบร้อย ก็ทยอยกันเดินจะเข้าตึก ม.4-6 จะเดินเข้าทางฝั่งขวา ทุกตึกจะเชื่อมถึงกันหมด เมื่อขึ้นตึกก็แยกกันไปตามอาคารเรียน ห้องเรียนของตน 

ห้องของเธอยังไม่เลิกแซวและเย้าแหย่กันเรื่องดอกไม้ นิ่มจังเอาดอกไม้ไปถือ เพื่อนๆ ต่างมาขอดู ส่งกันไป ส่งกันมา สนุกกันจนดอกไม้ตก เข็มเห็น จึงวิ่งลงบันไดไปเก็บ

ภาพที่เห็นเบื้องหน้า คือช่อดอกกุหลาบ อยู่บนพื้นและอยู่ใต้ทรีน ของใครคนหนึ่ง ไอ้พี่ตะวันอีกแล้ว

เข็มรีบลงไปเก็บดอกไม้ที่ตอนนี้ไม่เหลือสภาพของกุหลาบ ทำไมมันเละแบบนี้อ่ะ ยังกะโดนขยี้เลย 

"โทษที พอดีไม่เห็นกำลังคุยกันอยู่เลยไม่ทันมอง" ไอ้พี่ตะวันบอก

"กุหลาบช่อเบ้อเริ่ม ไม่เห็นได้ไง" เข็มโวยวายเสียงแข็ง กุหลาบสวยๆ สงสารกุหลาบ

"เดี๋ยวซื้อให้ใหม่" พี่ตะวันบอก

"ไม่เกี่ยวกับซื้อหรือไม่ซื้อให้ แต่.." เข็มยังพูดไม่จบ เข็มที่ยืนจับราวบันได้อยู่ตรงขั้นสุดท้าย พี่ตะวันก็ขึ้นบันไดมาแล้วเอามือทั้งสองข้างจับราวบันได เหมือนล็อคเธอไว้ 

"แล้วไง" พี่ตะวันหน้าดุถาม

"ตะวันมีอะไรหรอ" เป็นเสียงพี่ลี่ถาม

พี่ตะวันหันไปทำหน้าดุใส่พี่ลี่ พี่ลี่เพ่นแน่บขึ้นห้องเรียนไปเลย 

แค่นั้นพี่ลี่ยังหนีอ้าว!! แล้วเธอที่โดนหนักกว่าตอนนี้ พี่ตะวันอย่างกับไปโกรธใครมาสักพันปี 

"จะทิ้งไม่ทิ้ง ไอ้ดอกไม้นั่น" พี่ตะวันถาม

เข็มโคตรงง อะไรวะเนี้ย 

"ไม่ยอมทิ้งใช่ไหม" พี่ตะวันถามซ้ำ หน้าดุ และโหดมาก จนเข็มหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง 

เธอเห็นถังขยะใต้อาคารก็โยนลงทันที

"ก็แค่นั้น มีปัญหาอะไรอีกมั้ย" พี่ตะวันถามเธอ

เข็มส่ายหน้าอย่างแรง ไม่มีจ้า ไม่มีแล้ว กลัวแล้วจ้า 

"หึ" พี่ตะวันยิ้มมุมปาก เอามือตบที่ไหล่เธอ แล้วก็เดินขึ้นบันไดไป กลุ่มเพื่อนเธอถึงกับแตกฮือ เหมือนผึ้งแตกรังเมื่อพี่ตะวันเดินผ่าน

"เข็ม เข็ม แกโอเคไหม ตายยังวะ" นิ่มจังทั้งตะโกนถาม และวิ่งลงมาพร้อมกัน 

พวกเพื่อนๆเธอ เมื่อวิ่งมาถึงตัวเธอก็ต่างจับตัวเธอ สำรวจความเสียหาย

"โคตรโหด น่ากลัวชิ๊บบบบบ" ลัดดาภรณ์บ่น

"แกต้องสะเดาะเคราะห์แล้วมั้งเข็ม ช่วงนี้ดวงแกน่าจะชงกับพี่เขาว่ะ" สุธิดาบอก 

"พวกแก อาจารย์เข้าห้องแล้ว" เพื่อนในห้องลงมาตะโกนบอก

"ป่ะ ไปเรียนก่อน ค่อยไปแวะวัดไหว้พระกันตอนหลังเลิกเรียน" อรวีบอกเพื่อน