บทที่ 2 เข็มวุ่นวาย ตะวันเย็นชา

รถเมล์จอดที่ป้ายหน้าห้างชื่อดัง ทุกคนส่วนใหญ่ลงที่ป้ายนี้ 

"อ้าวเข็ม ทำไมไม่ลุก ขาชาหรอ หรือเป็นไร" อรวีถาม

"เปล่า" เข็มตอบสั้นๆ แล้วลุกตามเพื่อน

"แกเดี๋ยวไปชั้นใต้ดินด้วยนะ ฉันอยากกินเครป" ระวีวรรณสาวสายขนมบอกจุดมุ่งหมายของตนทันที

"อันนั้นไว้ทีหลังเลยนะ รอนานมาก" อรวีบ่น เสียเงินแล้ว ยังต้องอดทนรอนาน อร่อยยังไงเธอก็ไม่เอา

"วีวรรณ แกก็ไปสั่งไว้แล้วเดี๋ยวไปเอา" สุธิดาหาทางออกให้ 

"ตามนั้น เดี๋ยวพวกเราไปร้านหนังสือ ปล่อยไอ้เข็มไปหาแฟนมัน" นิ่มจังสรุปโปรแกรม

"เข็มนัดพี่สอง ไว้ที่ไหนอ่ะ" รวีวรรณถาม

"เข็มทำไม หน้าดุจัง" รวีวรรณตกใจเพื่อนทำหน้ารมย์บ่จอย

"เปล่านี่ แล้วเราก็ไม่มีนัดด้วยวันนี้" เข็มบอกเพื่อน

"แต่แกคุยโทรศัพท์กับพี่เขา ไม่ได้นัดกันหรอ" นิ่มจังสงสัย

"คุยอ่ะคุย ตอนแรกกะว่าจะนัดว่าให้ไปเจอกันตรงไหน แต่พอดีพี่เขาอยู่กับที่รักเขาอ่ะ" เข็มบอก

ห๊ะ!!! เสียงห้าสาวตะโกนขึ้นพร้อมกัน จนทุกคนบริเวณนั้นถึงกับหยุดและหันมามอง

"ไอ้บ้าสอง มันบังอาจมาหลอกเพื่อนกู" นิ่มจังโกรธ 

"แกว่าฉันโง่หรอ ถึงโดนหลอก ฉันแค่ดวงซวยเฉยๆ" เข็มบอก 

เสียงปรบมือของใครบางคน ดังมาจากข้างหลัง วันนี้ไม่จบใช่ไหม จะเป็นเจ้ากรรมนายเวรทั้งวันเลยหรือไง เข็มสะบัดหน้าพรืด

"น้อง น้องชื่อเข็มใช่ไหม ที่เราเจอกันตอนเช้าไง น้องนี่เยี่ยมมากนะ เข็มจ๊ะ ของตะวันนี่เก่งสุดๆ เลย" พี่ลี่นี่เจื้อยแจ้วไปเรื่อย แล้วก็ฟังดูแปลกๆ ด้วย

"อย่าซี้ซั้วพูดดิไอ้ลี่" ไอ้พี่ตะวันพูด

"ใช่ๆ พี่ หนูไม่ชอบ" เข็มพูดบ้าง

"เราเข้าไปในห้างกันดีกว่าไหมคะ" สุธิดาเอ่ย เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี เจอกันไม่ได้สิน๊า

"เกะกะ" ไอ้พี่ตะวันพูดหลังจากเป้ของเขามาชนเธอ

"เดี๋ยวน้องจะไปไหนกันอ่ะ" พี่ลี่ถาม

"ว่าจะไปร้านหนังสือพี่" นิ่มจังบอก

"โอเค อาจจะเจอกันนะ" พี่ลี่รีบวิ่งตามกลุ่มเพื่อนๆไป 

ที่ร้านหนังสือพวกเธอได้หาหนังสืออ่านสักพัก พวกพี่ลี่ก็เดินเข้ามา พี่ลี่กับเพื่อนๆ บอกถูกชะตาพวกเรา ก็เลยแนะนำตัวกันเป็นทางการ

"เสียดายเนอะ ไม่ได้เรียนสายเดียว จะได้ช่วยเรื่องเรียนได้" พี่พัช พี่ในกลุ่มพูดอย่างใจดี

"ตะวันกับลี่เขาเรียนเก่ง โดยเฉพาะตะวันนั่นเขาจะเป็นหมอ" พี่พัชบอก

"เรียนไว้รักษาตัวเองหรอ" เข็มพูดเหมือนแพ้เสียงในหัว

"ไอ้เข็มมมมม" นิ่มกระซิบเข่นเขี้ยว 

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะตึงไปกว่านี้ เสียงระวีวรรณก็ดังขึ้น 

"นั่นๆ พี่สองนี่!! มา... กับ.. ผู้หญิง ... จริง .. จริง.. ด้วย" ประโยคท้ายๆ น้ำเสียงของวีวรรณเริ่มเลือนลอย

"แกไม่ไปคุยกับพี่เขาหรอ เผื่อเข้าใจผิด" อรวีถาม

"ไม่หรอก คนไม่ดี ไปคุยด้วยทำไม อีกอย่าง ไม่ใช่ครั้งแรกสักกะหน่อย" เข็มบอก คำบอกกล่าวของเข็มทำเอาทุกคนทึ่ง อึ้ง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่อยากจะเดินไปตั๊นหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้น

ทั้งหมดเดินเล่นในห้างสักพักก็กลับ ห้างอยู่ตรงกลางระหว่างบ้านของทุกคน มีแค่เข็มคนเดียวที่บ้านอยู่ไกลกว่าอื่นแล้วยังคนละทางด้วย

"ถึงบ้านแล้วโทรมาด้วยนะ" นิ่มสั่ง

เพื่อนรอส่งเข็มขึ้นรถเมล์แล้วถึงจะข้ามสะพานลอยไปขึ้นรถเมล์ฝั่งตรงข้าม

ร่างของใครบางคนที่รู้จักเดินขึ้นรถเมล์ไปเป็นคนสุดท้าย เดินเลยไปนั่งหลังไอ้เข็ม ดูเหมือนไอ้เข็มจะไม่รู้เรื่อง เพราะมันมัวแต่มองไปนอกหน้าต่าง "พี่ตะวัน!!" 

เข็มเลือกนั่ง ที่นั่งเดี่ยว วิวช่วงเย็นๆ ก็สวยดี เฮ้อ!! ไม่น่าเลย อยู่ดีไม่ว่าดี ไอ้เข็มดันไปมีความรัก แถมรักคนผิดอีก โง่จริงเชียว แต่เธอก็ไม่ได้จะเสียดาย เศร้าอะไรมาก รู้เร็ว ดีกว่ารู้ช้า เสียงถอนหายใจ แม้เพียงค่อยๆ แต่คนที่นั่งข้างหลังก็ได้ยินชัดเจน

ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามห้าม พวกนิ่มจังรอรถเมล์อยู่ 

"อ้าว น้องๆ ขึ้นป้ายนี้หรอ เห็นยืนอยู่ที่ป้ายโน้นนึกว่ากลับฝั่งโน้น" พี่พัชพูด

"เปล่าค่ะ รอส่งไอ้เข็ม" เป็นสุธิดาที่ตอบพี่ๆ 

"เออ ตะวัน ดันมีธุระกลับเข้าห้างไปอีก ไม่งั้นก็คงได้กลับพร้อมกันหมด" พี่อีกคนบอก

"เออ... พี่ตะวันไม่ได้ต้องขึ้นรถเมล์ป้ายโน้นหรอคะ" นิ่มถามแล้วชี้ไปที่ฝั่งโน้น

"ไม่ ไม่ บ้านตะวันต้องขึ้นรถเมล์ฝั่งนี้" 

คำตอบจากพี่ลี่ทำให้สายโทรศัพท์ที่บ้านแต่ละคนแทบไหม้ สลับกันคุยกันไปมา อยากให้ถึงวันพุธ เป็นที่ซู้ดดดดด

ในที่สุดวันพุธก็มาถึง 5 สาวดี๊ด๊าจนเข็มสงสัย พอถามก็ว่าไม่มีอะไร 

วันนี้นึกว่าจะสบายๆ กลับต้องร่วมกิจกรรมสันทนาการกับน้องๆ พาแนะนำโรงเรียน ดูแลน้องๆ เล่นเอาเหนื่อยเลย 

เข็มที่รู้สึกเพลียอยู่แล้วเพราะไม่ได้นอน และพอมาวิ่งวุ่น อาการยิ่งไปกันใหญ่ อาจารย์ก็เรียกแต่เธอ เธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ หันไปหาเพื่อนทุกคนก็ยุ่งเหมือนกัน ใกล้จะเที่ยงจะจบงานปฐมนิเทศแล้ว สู้ๆ อดทนนะเข็ม

"น้องเป็นอะไรคะ" เข็มถามน้องที่มานั่งตรงทางเดิน 

"ขาแพลงนิดหน่อยค่ะ เป็นไม่มากนั่งแป๊บคงจะหาย หนูเลยไม่ได้ไปชมโรงเรียนกับเพื่อนๆ" น้องบอก คงจะชุดสุดท้ายในการเดินชมโรงเรียน

"เดินไหวเปล่า ไปห้องพยาบาลกัน" เข็มบอก 

"ไม่ค่ะ ไม่ไปเดี๋ยวเพื่อนมาไม่เจอเพื่อน" น้องยืนยันไม่ไป เข็มจึงอาสาไปเอายาที่ห้องพยาบาลมาทาให้ 

เข็มรีบวิ่งลงบันไดไปเอายาให้น้อง รีบจนลืมใส่รองเท้า บันไดฝั่งด้านไปห้องพยาบาล เป็นบันไดไม้ ด้วยความรีบบวกกับใส่แต่ถุงเท้าทำให้ลื่น ที่บันไดขั้นสุดท้ายพอดี

"โอ้ยยย เจ็บอ่ะ" เข็มน้ำตาเล็ด 

"เป็นอะไร" เสียงนิ่งๆ เย็นๆ ถาม 

"เห็นไหมอ่ะ ว่าขาเจ็บ" เข็มบ่นกระปอดกระแปด

"ทำไรอ่ะ" เข็มตกใจ เมื่อไอ้พี่ตะวันมาคว้าแขนเธอ

"ก็ไปห้องพยาบาลไง" ตะวันจะประคองเข็มไปห้องพยาบาล 

"โอ้ยยย!! เจ็บอ่ะ เดินไม่ได้เลยอ่ะ" เข็มโอดครวญ

"ขึ้นมา" ไอ้พี่ตะวันคุกเข่าหันหลัง ต่อหน้าเธอ

"ขึ้นมา เดินไม่ได้ไม่ใช่หรอ" ไอ้พี่ตะวันบอก

เข็มลักเล อึกอัก ไม่รู้ว่าจะรับการช่วยเหลือนี่ดีไหม

"อย่าเรื่องมาก ขึ้นมาเร็ว" เสียงดุ เข้ม ของตะวัน น่ากลัวมาก เข็มตกใจ กระโดดขี่หลังทันที ตามคำสั่ง ถ้าหลังหักอย่ามาโทษกันนะ

ที่หน้าห้องพยาบาล กลุ่มนักเรียนที่นิ่มจังกับวีวรรณ พาทัวร์โรงเรียนมาถึงพอดี ไอ้นิ่มอ้าปากหวอกับภาพตรงหน้า วีวรรณยิ้มพราย "โรแมนติกอ่ะ" 

"ไอ้วีวรรณ ยิ้มไรมากมาย น้องๆ ห้องแก มีคนหนึ่งขาเจ็บอยู่ที่ห้อง มาเอายาไปทาให้น้องเลย" เข็มบอกเพื่อน 

ระวีวรรณพยักหน้าหงึกๆ ต้องการตามเข้าไปด้วยพอดี ส่วนนิ่มก็ต้องพาน้องๆ ไปแนะนำส่วนอื่นของโรงเรียนต่อ

ระวีวรรณที่ตามเข้ามา จะเอายาไปทาให้น้อง อาจารย์บอกว่า มีอาจารย์ท่านอื่นโทรมาตามให้ขึ้นไปดูอยู่ อาจารย์กำลังจะไป ระวีวรรณจึงลาอาจารย์ และโบกมือบ๊ายบ๊ายเพื่อน เข็มถึงกับงงทิ้งกันได้ไง

"วันนี้เป็นอะไรมาอีกหล่ะเรา ต้องให้พี่ เขาพามาอ่ะ" อาจารย์ห้องพยาบาลหันมาถามเข็ม

"หกล้มค่ะอาจารย์ น่าจะขาแพลง หรือฟกช้ำ" ไม่ใช่เสียงของเข็มแต่เป็นเสียงของพี่ตะวัน

"ครูขอดูหน่อย" อาจารย์ห้องพยาบาลมาจับๆ ดู แล้วบอกโชคดี แค่แพลงนิดหน่อย แต่ถ้ามันบวมมาก ต้องไปหาหมอนะ

อาจารย์เดินไปเอาประคบเย็นและผ้ายืดมาจะพันให้ 

"เดี๋ยวหนูทำให้น้องเองก็ได้ค่ะ อาจารย์จะได้ไปดูน้องม.1" ตะวันบอกอาจารย์

"ก็ดี ขอบใจนะ เอานี่พัน พันแล้วก็นอนพักนิ่งๆที่เตียงก่อนสักคาบแล้วค่อยเดินนะ เดี๋ยวครูมา ฝากห้องพยาบาลด้วย" อาจารย์สั่ง แล้วเดินถือกระเป๋าปฐมพยาบาล กำลังจะออกไปก็หันมาอีกครั้ง

"เออ เราอ่ะ ชื่อเข็มใช่ไหม ตอนนี้กินข้าวสม่ำเสมอแล้วใช่ไหม ถ้ากินข้าวไม่ตรงเวลา มาเอาแต่ยาทาน มันไม่ดีนะ โรคกระเพาะถึงดูจะเป็นโรคทั่วไป แต่ไม่ควรจะให้เรื้อรัง พี่มาด้วยก็ช่วยเตือน ช่วยดูน้องด้วยนะ"

พี่ตะวันเอาประคบเย็นมาประคบที่เท้าเธอ

"อะไรเนี้ย อย่างนี้ก็จะเจ็บตัวฟรีสิ อาจารย์ขึ้นไปดูน้องแล้วอ่ะ" เข็มโวย

"มันควรจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก วิ่งวุ่นลงมาทำไม"ตะวันบอก

"อย่าขยับสิ เดี๋ยวจะช้ำเยอะนะ" ตะวันขู่

"เช้ากินข้าวยัง" ตะวัันถาม

"ยัง" เข็มบอก

"เมื่อคืนก็ดูท่าจะไม่ได้นอน ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน แล้ววิ่งวุ่นตั้งแต่เช้า ดีที่ไม่ตกตึก" ตะวันบอก

เกือบจะซึ้งใจแล้วเชียว มาแช่งเราเฉย แล้วรู้ได้ไงเรายังไม่ได้นอน พอพันผ้ายืดเสร็จ ตะวันก็ประคองเข็มไปที่เตียงพักพยาบาล 

"นอนเฉยๆ นะ เดี๋ยวมา" ตะวันสั่ง

ตะวันกลับมาพร้อมข้าวในมือ เป็นร้านข้าวแกงที่เธอชอบพอดี แล้วยังเป็นไข่พะโล้อีก เมนูนี้เธอกินประจำ เธอกินจนเพื่อนๆ ว่าหน้าจะเป็นพะโล้แล้ว ก็เธอกลัวปวดท้องไม่กล้ากินเผ็ด แล้วกินไข่ มันอิ่มอ่ะ กินเยอะก็ปวดท้อง หิวก็ปวดท้อง เธอเลยต้องกินแบบนี้ 

ตะวันประคองเธอลุกกินข้าว กินเสร็จก็ให้เธอนั่งก่อน อย่าพึ่งนอน เธอเลยนั่งพิงพนักเตียง หนังท้องก็ตึง เมื่อคืนก็ไม่ได้นอน เช้ามาก็วิ่งวุ่น ง่วงนอนมากเลย แต่มันนอนไม่ได้นี่สิ มันไม่มีอะไรให้พิงหัว เตียงมันไม่ได้ติดผนังจะได้พิงได้ ขอบพนักก็เตี้ยๆ ขยับไปเตียงมุมโน้นดีไหมชิดกำแพง แต่ห้ามขยับอีก ทำไงดี

ระหว่างที่เข็มคิดหาทาง  ตะวันก็มานั่งหันหลังให้ที่เตียง 

"พิงไหล่พี่ เดี๋ยวพอได้เวลา ถ้าเธอหลับ พี่ประคองลงนอนเอง" พี่ตะวันบอก

เอาไงดี ว่าตามนั้นละกันง่วงจะแย่แล้ว

เข็มจึงค่อยๆ เอนตัวเอาหัวพิงไหล่พี่ตะวัน แล้วก็หลับไป เป็นคนดีเหมือนกันนะพี่ตะวันเนี้ย