51 แผนการยั่วยวน

“ในกระท่อมอันคับแคบของข้ามีสัตว์เลื้อยคลานในป่ามารบกวนข้าบ่อย ๆ ข้าไม่ชอบพวกมัน แมงมุมแมงป่องไม่เท่าไร แต่สำหรับงูตะขาบ ข้ารู้สึกขยะแขยงพวกมันนัก มันซ่อนเร้นกายอยู่บนเตียงข้า ลอบกัดข้าจนป่วยหนักซมพิษไข้ไปหลายวัน ข้า... แพ้พิษของสัตว์ร้ายเหล่านั้นแทบทุกชนิด ข้าอาจเสียชีวิตได้”

“เจ้าแพ้พิษพวกนี้หรือ? ตัวข้าก็มีร่างเป็นสัตว์มีพิษ เช่นนั้นข้าคงเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเจ้า อาเป้ย”

“ข้ามิได้หมายถึงอสรพิษบนเทวโลก เกล็ดสีนิลสนิทเหล่านั้นช่างงดงาม ข้าลุ่มหลงรักใคร่ในครึ่งปีศาจอสรพิษ ต่อให้กายข้าถูกเผาผลาญจนเป็นเถ้าธุลี ข้าคงแสนบันเทิงใจในเปลวเพลิงของท่าน”

“คารมมากมายของเจ้ามีความจริงเพียงสองส่วน ข้าไม่เชื่อใจเจ้า”

ในถ้อยคำว่าไม่เชื่อใจเอ่ยอย่างแน่วแน่เด็ดขาด ดวงตาดุดันกำลังจ้องมองแก้มแดงระเรื่อของนาง ซึ่งยอมกลับมาพักอาศัยในห้องใต้ดินแห่งนี้เช่นเดิม

อาจเป็นเพราะสติปัญญาของนางก็เป็นได้ อย่างไรเสียนางก็หนีไปไหนไม่พ้น

“เจ้าปวดแผลหรือไม่?”

“ข้าอดทนได้เทพอู่เฉิน ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงข้า ข้านอนพักสักหน่อยก็คงจะหายดี ว่าแต่ท่านเถอะ ควรพักผ่อนเสียบ้าง ท่านฝึกวิชามาหลายราตรีโดยมิได้พัก”

“เจ้าไม่ควรต้องมา