ตอนที่2-3

ตะวันเริ่มปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่ได้แล้วหลังจากที่ เธอเรียนมาได้สักระยะหนึ่ง ตอนเย็นหลังเลิกเรียน ลุงอัตซึ่งเป็นคนขับรถของไร่แสนศิริสุขจึงขับรถมาจอดรอรับเธอที่หน้าโรงเรียนอย่างเช่นทุกวัน เมื่อร่างเล็กขึ้นมานั่งบนเบาะหลังลุงอัตก็ถามขึ้น

“วันนี้เรียนเป็นไงบ้างครับหนูตะวัน”

“ก็ดีค่ะ ตอนนี้ตะวันเริ่มปรับตัวได้แล้ว” เธอตอบ

“เดี๋ยวลุงขอแวะตลาดหน่อยนะ เมียลุงอยากกินแกงหอยขม”

“ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ ตะวันไม่รีบ”

เมื่อลุงอัตจอดรถเสร็จและกำลังจะก้าวลงจากรถ ตะวันก็รีบพูดขึ้น

“เดี๋ยวหนูลงไปด้วยดีกว่าค่ะ อยากจะไปเดินเที่ยวในตลาดสักหน่อย ว่าจะหาซื้อผลไม้ไปฝากคุณท่าน” เพราะเงินค่าขนมเธอเหลือ จึงอยากจะหาซื้ออะไรไปฝากคุณย่าประไพ

“ได้ครับ ถ้าใครเสร็จก่อนให้มารอที่รถนะ” ลุงอัตเอ่ยย้ำ

“ได้ค่ะ” ตะวันเดินลงจากรถโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคมของ ใครบางคนมองมา

ร่างเล็กเดินลัดเลาะไปตามแผงขายผลไม้โดยมีใครบางคนที่กำลังเดินตามหลังของเธอมาติด ๆ เมื่อถึงแผงขายลูกพลับสีส้มทองลูกโตน่ากิน เธอจึงหยุดพร้อมกับเลือกลูกพลับจากกองขึ้นมาใส่ถุง

“นังตะวัน!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นพร้อมกับมือที่เอื้อมมากระชากผมเปียข้างหนึ่งของเธอจนร่างเล็กแทบหงายหลังลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย! ปล่อยนะ” เด็กสาวดิ้นสุดแรงพยายามฝืนตัวสะบัดออกจากแรงดึงของอีกฝ่ายอย่างทุลักทุเล เมื่อดิ้นหลุดจึงหันมามองผู้ที่ทำร้ายตน แล้วก็เห็นว่าเป็นคนที่ไม่ได้เจอมาสักระยะหนึ่งแล้ว อยู่ในชุดนักเรียนซึ่งเธอคุ้นเคยดีเพราะเป็นโรงเรียนเก่านั่นเอง

“จันทร์เจ้า! เป็นบ้าอะไร มาดึงผมเราทำไม”

“อยากดึง มีอะไรไหม? หมั่นไส้เด็กผู้ดีเรียนโรงเรียนหรูมีคนขับรถให้” น้ำเสียงที่กล่าวออกมาเต็มไปด้วยความริษยา

“นี่แอบโดดเรียนมาเที่ยวในตัวเมืองอีกแล้วสิ ระวังป้าละอองรู้เข้าล่ะ” เธอเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนอยู่โรงเรียนเดิมจันทร์เจ้ามักจะโดนเรียกพบผู้ปกครองบ่อย ๆ

“ไม่ต้องมาสู่รู้น่า อย่าทำตัวเป็นคนดีมาสั่งมาสอนฉันหน่อยเลย แค่มีผู้ดีเอาไปเลี้ยงดูหน่อยทำเป็นลืมกำพืดตัวเอง แกมันก็แค่ลูกไม่มีพ่อมีแม่ นังลูกเมียน้อย ได้ดีมีทุกวันนี้ก็เพราะแม่ฉันชุบเลี้ยงมา” จันทร์เจ้าว่า พร้อมกับใช้มือผลักอกของตะวัน

“ไม่จริง ยายต่างหากที่เลี้ยงเรามา แม่เธอนั่นแหละที่โกงเอาบ้านของแม่เราไป”

“มึง! ปากดีนัก” จันทร์เจ้าที่เป็นฝ่ายควบคุมตัวเองไม่ได้ถลาเข้ามาตบหน้าพร้อมกับดึงรั้งผมอีกฝ่าย ตะวันได้แต่ป้องกันตัวเอง แต่ไม่ยอมทำร้ายอีกฝ่ายกลับ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอโดนกดขี่ให้เป็นฝ่ายยอมจันทร์เจ้ามาโดยตลอด อาจจะมีเถียงหรือกระทบกระทั่งทางคำพูดบ้างเวลาที่เธอเหลืออด แต่เธอไม่เคยใช้กำลังกับอีกฝ่ายเลย มันจึงเป็นความเคยชินที่ทำได้แค่ยกมือขึ้นมาปัดป้อง ไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้

“ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ” เสียงร้องห้ามดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของใครบางคนปรี่เข้ามากระชากจันทร์เจ้าออก

“ต้องตา!” ตะวันเผลออุทานออกมาเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่เข้ามาช่วย

“สู้เขาดิตะวัน ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง” ต้องตาร้องบอกเพื่อนที่ยังเอาแต่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้

“เพื่อนแกเหรอนังตะวัน พวกแกจะรุมฉันใช่ไหม? พวกมึงจะยืนอยู่อีกนานไหม เข้ามาช่วยกูสิ” จันทร์เจ้าหันไปตะโกนเรียกเพื่อน ๆ อีกสองสามคนที่ยืนอยู่ให้เข้ามาช่วย

เหตุการณ์ชุลมุนตะลุมบอนของนักเรียนมัธยมปลาย ทำให้คน แถวนั้นต่างหยุดยืนดูจนมีคนเข้ามาห้ามและช่วยจับแยก โดยแต่ละคนต่างมีสภาพที่สะบักสะบอมอยู่ไม่น้อย

“แผงผลไม้ฉันเละหมดแล้ว ใครจะรับผิดชอบ!” แม่ค้าถามขึ้นด้วยความโมโห

“เก็บเงินกับนังตะวันมันเลยป้า นังนี่มันมีเงินเยอะ ถ้ามันไม่มีก็ไปเก็บกับไร่แสนศิริสุขโน่น เพราะมันเป็นคนของไร่นั้น” จันทร์เจ้าเอ่ยบอกด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะพาเพื่อน ๆ เดินออกไปปล่อยให้ตะวันเผชิญหน้ากับแม่ค้าคนเดียว

“เดี๋ยวหนูช่วยรับผิดชอบเองจ้ะป้า” ต้องตาเอ่ยเสียงสำนึกผิด เพราะเธอก็มีส่วนร่วมในครั้งนี้ด้วย

“นังต้อง! อย่างแกจะมีปัญญาอะไรมารับผิดชอบแผงผลไม้ฉัน ลำพังทุกวันนี้แค่หาค่าข้าวยังแย่เลย เก็บเงินไว้จ่ายค่าเทอมของแกเถอะ ปกติแกไม่ใช่เด็กเหลวไหลนี่ ทำไมถึงมาคบเพื่อนนิสัยอันธพาลแบบนี้”

ป้าเจ้าของแผงผลไม้เอ่ยตำหนิ ด้วยรู้จักมักคุ้นกันดีเพราะต้องตาอาศัยอยู่ในชุมชนข้างตลาด และเธอมักจะมารับจ้างช่วยงานพวกแม่ค้าในตลาดอยู่เสมอ