Mag-log inหลี่เหมยมองหน้าเซียวติ้งเซิงแล้วยิ้ม นางพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป ในที่สุด ความสุขที่เธอโหยหาก็กลับคืนมาอีกครั้ง...***********ค่ำคืนแห่งเทศกาลโคมไฟถูกประดับไปด้วยแสงสีทองและแดงสด เสียงพลุไฟดังก้องสะท้อนอยู่รอบลานกว้างหน้าเรือน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ผสมผสานกับกลิ่นอาหารที่อบอวลจากหม้อไฟขนาดใ
การสูญเสียที่ไม่อาจยอมรับได้ทำให้หลี่เหมยเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลงด้วยอาการตรอมใจ แต่ในห้วงเวลาสุดท้ายของการจากไป จิตใจของเธอกลับสงบและเต็มไปด้วยความรักที่บริสุทธิ์ การยอมสละทุกสิ่งในชีวิตเพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้า ทำให้เธอได้สร้างบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ที่ได้กลายเป็นสะพานเชื่อมให้เธอกลับไปสู่จุดจุดเดิมท
"อาหยวน! อาจื้อ อาหนิง มานั่งกินข้าวกันเร็ว!"แต่สิ่งที่ตอบกลับมานั้นมีเพียงเสียงสะท้อนแว่ว ๆ ของตนเองในความว่างเปล่า...รอบกายของนางไม่มีใครอีกแล้ว ไม่มีรอยยิ้มสดใสของลูก ๆ ไม่มีเสียงหัวเราะคิกคักของหลาน ๆ ที่วิ่งเล่นซุกซนอยู่ในบ้าน หัวใจของหลี่เหมยบีบรัดแน่นด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
เสียงเครื่องวัดชีพจรในห้องคนป่วยดัง "ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…" เนิ่นนานกว่าหนึ่งปีเต็ม ที่ร่างของหลี่เหมยนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแห่งนี้ สีหน้าของเธอนั้นสงบราวกับคนที่หลับใหลไปในห้วงนิทราอันยาวนานข้างกายของหลี่เหมย มีเพียงป้าหลัว หญิงวัยกลางคนที่จงรักภักดี คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่เคยห่างกาย ถึงจะมี
เขานั่งนิ่ง ร่างสูงใหญ่สั่นเทา ดวงตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ทุกคนจึงได้ตระหนักในชั่วขณะนั้นว่า... หลี่เหมยมีความสำคัญต่อเขามากเพียงใด บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นขาดห้วง อากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกทว่าในท่ามกลางความเศร้าโศกนั้น เสี่ยวม่ายที่พยายามควบคุมน้ำตา เดินไปยังโต๊ะกลา
เสียงสะอื้นแผ่วเบาของเด็ก ๆ ทั้งสามดังลอดออกมาจากเรือนนอนที่เงียบสงัด ราวกับสายลมเศร้าที่กำลังร่ำร้องปลุกปลอบวิญญาณของผู้เป็นย่าให้ตื่นขึ้นมา ทว่า...ความเงียบวังเวงกลับเป็นสิ่งเดียวที่โอบล้อมอยู่เซียวติ้งเซิงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง ใจที่เคยแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผากำลังแหลกสลายอย่างไม่อาจต้าน ดวง
หลี่เหมยพึมพำกับตัวเองขณะที่รถเข็นเคลื่อนไปบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง นางหลับตาลงนึกถึงสิ่งที่ได้จดบันทึกไว้ในมิติ ครู่เดียวในรายรับรายจ่ายก็ปรากฏในมือนาง"เริ่มแรก…ข้ามี 5 ตำลึง""ต่อมา..."ขายงูครั้งแรก ได้ 26 ตำลึง 400 อีแปะขายของให้จวนเจ้าเมือง ได้ 25 ตำลึง 500 อีแปะรางวัลจากฮูหยินเจ้าเมือง ได้
หลังจากเดินออกมาจากจวนสกุลเซียว หลี่เหมยก็ไม่รีบร้อนที่จะไปเอารถเข็นที่ร้านขายยา นางเดินไปตามถนนในเมืองพลางมองหาเกวียนรับจ้างที่นางเคยจ้างในคราวก่อน"ท่านลุง! ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านช่วย" หลี่เหมยร้องเรียกเจ้าของเกวียนวัวที่กำลังจอดพักอยู่ข้างทาง "แม่นางหลี่นี่เอง มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ" เจ้าของเกวีย
เช้าวันใหม่หลี่เหมยเตรียมตัวจะเข้าเมืองพร้อมกับรถเข็นคู่ใจของนาง บนรถเข็นมีกระสอบงูที่อยู่ใสตะกร้าอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นงูที่หลี่ซุนกับพี่ ๆ ของเขาไปจับมาเมื่อบ่ายวันก่อน ซึ่งก็มีเพียง 6 ตัวเท่านั้น แต่ประเด็นก็คือหลี่เหมยอยากเอาหลินจือไปสอบถามราคา หากได้ราคาที่ถูกใจนางก็จะขาย ส่วนลูก ๆ ของนางวันนี้
หลี่เหมยนั่งลงเก็บหลินจืออย่างระมัดระวัง นางได้ดอกใหญ่มาถึง 3 ดอก และดอกเล็กที่รองลงมาอีก 4 ดอก ไม่นานหลี่หลินก็นำใบไม้ใหญ่มาให้นางใช้ห่อหลินจือ แต่ด้วยตะกร้าที่เต็มไปด้วยต้นป่าเฉียนหู่ นางจึงต้องเก็บในถุงย่ามของนางที่สะพายติดตัวอยู่ตลอด ทว่าที่จริงแล้วนางเก็บเข้ามิติ มีเพียงใบไม้ใหญ่เท่านั้นที่เหล







