บทที่ 5

เสียงหัวเราะของบุรุษสามคนดังประสานกัน พวกเขามองนางอย่างหื่นกระหาย ทั้งยังกล่าวชื่นชมในความโชคดีของตน มือใหญ่หยาบกร้านยื่นออกมาหมายคว้าใบหน้าของนาง นางปัดมันออกอย่างรังเกียจ

“วันนี้เราช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ มีแม่นางคนงามกลางป่าโผล่ออกมาให้ชื่นชม ฮ่าๆๆ”

“ข้าเห็นก่อนต้องได้ก่อน”

“ได้อย่างไร สมบัติล้ำค่าก็ต้องผลัดกันชมสิ พร้อมกันนี่แหละ” พวกมันย่างสามขุมเข้ามาหาหญิงสาวที่ถดกายไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัว  กระนั้นมือข้างหนึ่งของบุรุษหยาบคายรั้งข้อเท้าของนางแล้วลากกลับไป นางหวีดร้องแล้วดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ในใจหวังเพียงบุรุษผู้นั้นจะกลับมาช่วยนาง

“ได้โปรด อย่าทำอะไรข้าเลย อย่า!” นางดิ้นรนอย่างสิ้นหวังกระทั่งเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้น

“ปล่อยนาง แล้วพวกเจ้าไปเสียตอนนี้ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”

เป็นเขา!!

โจวจินเซวียนลืมตาก่อนมองไปยังต้นเสียง นางมองผลไม้ป่าในมือของบุรุษแปลกหน้าก่อนสบตาเขาอย่างอ้อนวอน เขาค่อยๆ วางผลไม้ในมือลงก่อนก้าวเข้ามาช้าๆ

“ว่าอย่างไร”

“กลัวทำไมเรามีตั้งสามคน มันมาเพียงลำพัง จัดการมันเลย” ทั้งสามคนจู่โจมเข้าไปพร้อมกัน

โจวจินเซวียนมองเห็นเพียงเพียงแสงวาววับของคมมีดสั้นซึ่งฉวัดเฉวียนไปมา ในที่สุดร่างทั้งสามร่างก็ล้มลง แต่ยังคงมีผู้หนึ่งคลานหนีช้าๆ

บุรุษแปลกหน้าผู้นั้นเดินตามไปอย่างใจเย็น ดวงตาของเขาทอประกายโหดเหี้ยมก่อนเหยียบลงไปบนแผ่นหลังของผู้ที่กำลังคลานหนี

“ผู้น้อยไม่กล้าแล้ว ไว้ชีวิตด้วย ต่อไปไม่ทำแล้ว” ความหวาดกลัวแผ่ซ่านออกมา

“ข้าเตือนแล้วเจ้าน่าจะรับฟังแต่แรก” เขาเอ่ยแล้วแย้มยิ้มที่มุมปาก มีดสั้นเงื้อขึ้นก่อนจะจ้วงแทงลงไปยังแผ่นหลังนั้นแล้วบิดคราหนึ่ง

โจวจินเซวียนยกมือขึ้นปิดปากไม่ให้ตัวเองกรีดร้อง นางมองดวงตาเฉยชาของผู้ลงมือสังหารผู้อื่นด้วยความตกตะลึง คมมีดถูกดึงขึ้นก่อนเช็ดทำความสะอาดคราบเลือดยังเสื้อของบุรุษที่นอนสิ้นลมอยู่แทบเท้า ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนเดินไปยังผลไม้ที่เขาวางเอาไว้

ดวงตาคู่คมดุดันปรายตามองมายังหญิงสาวที่ยังคงนั่งตัวสั่นงันงกมองเขาด้วยดวงตาหวาดกลัว ใบหน้าเรียบเฉยกวาดมองนางแวบหนึ่งก่อนแย้มยิ้ม

“กลัวข้าเช่นนั้นหรือ” เขาหยิบผลไม้ลูกหนึ่งขึ้นมากัด รสเปรี้ยวอมหวานของผลไม้ป่าหาได้ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น ยิ่งในยามที่มองน้ำตาที่ยังคงหลั่งรินของหญิงสาว อีกทั้งท่าทีหวาดกลัวของนางที่ยังคงไม่จางหาย

โจวจินเซวียนกวาดสายตามองไปยังศพทั้งสามศพ นางมองเห็นชัดเจนทุกอย่าง เขาลงมือฆ่าคนโดยที่ดวงตาของเขาไม่กะพริบด้วยซ้ำ ไม่มีความลังเล ไร้ซึ่งความปราณีโดยสิ้นเชิง

กว่าที่นางจะรู้ตัวว่าเขาก้าวเข้ามาใกล้ เขาก็หยุดอยู่ตรงหน้าและใช้มือบีบคางของนางแน่น บังคับให้นางสบตากับเขา ดวงตาคมดุฉายแววเย้ยหยันและชิงชังที่นางไม่อาจเข้าใจ

“โกรธข้า รังเกียจและหวาดกลัวข้า แต่เป็นเจ้าเลือกติดตามข้ามาเอง เสียใจตอนนี้ไม่คิดว่าสายไปแล้วหรือ” เอ่ยจบเขาก็ปล่อยมือแล้วก้าวเดินจากไปอย่างเย็นชา “จะตามมาหรือไม่เจ้าเลือกเอง”

เขากล่าวทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามองนางอีกเลย เช่นนี้แล้วนางยังจะทำเช่นไรได้นอกจากลนลานลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาไป ลืมสิ้นว่าเมื่อครู่เขาหายไปก็เพราะไปเก็บผลไม้ป่ามาเป็นเสบียงให้นาง

การเดินทางในยามบ่ายยังคงเงียบงัน ทั้งสองหนึ่งเดินนำหนึ่งเดินตาม ไร้ซึ่งบทสนทนา อีกทั้งเขายังไม่หันกลับมามองนางอีกนับจากลงมือสังหารคนต่อหน้านาง

โจวจินเซวียนมองเห็นเพียงแผ่นหลังเย็นชาของเขาที่เดินอยู่ข้างหน้า แม้ความหวาดกลัวของนางยังคงไม่จางหาย แต่ความขัดแย้งในใจนางเองทำให้นางไม่รู้ว่าสมควรโทษเขากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือโทษนางที่ขวัญอ่อนเกินไป หากไม่ได้เขายื่นมือเข้าช่วย นางอาจเป็นผู้ที่นอนสิ้นลมอยู่ตรงนั้นหลังจากถูกย่ำยี

กระนั้นในยามที่คิดถึงภาพเขาเข่นฆ่าผู้คนตาไม่กะพริบ ก็ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ

เย็นย่ำในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงจุดพักม้า บุรุษผู้นั้นเดินเข้าไปยังโรงเตี๊ยมก่อนจ่ายเงินกับหลงจู๊ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมทั้งนี้ก็เพื่อจองห้องพัก เขาชี้มือมายังนางก่อนนั่งลงไปยังโต๊ะแล้วสั่งอาหาร

“แม่นางนายท่านผู้นั้นจ่ายเงินให้ท่านแล้ว เชิญขอรับข้าจะพาไปยังห้องพักแล้วจะยกน้ำร้อนและข้าวปลาอาหารไปให้ท่านที่ห้อง” เสี่ยวเอ้อเอ่ยอย่างนอบน้อมแล้วเดินนำนางไปยังชั้นสอง

โจวจินเซวียนยังคงละล้าละลัง นางเดินไปหาเขาที่โต๊ะแต่ยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยคำขอบคุณ เขากลับชิงตัดบทเสียก่อน

“แยกกันตรงนี้ ข้ากับเจ้าไม่ติดค้างกันอีก ข้าไปตามทางของข้าเจ้าเองก็เช่นกัน ไปเถิด” เอ่ยจบเสี่ยวเอ้ออีกคนก็ยกสุราอาหารมาวางตรงหน้าเขา สายตามองมายังนางเต็มไปด้วยคำถามทำให้นางรู้สึกกระอักกระอ่วน

โจวจินเซวียนเอ่ยขอบคุณเขาเสียงเบา ก่อนจะทำได้เพียงเดินตามเสี่ยวเอ้ออีกคนไปยังห้องพัก นางไม่ใคร่จะสบายนักเพราะอย่างไรเสียเขาก็ช่วยชีวิตนางเอาไว้หลายครา

...แยกจากกันยังคงเป็นทางเลือกที่นางคิดว่าดีที่สุด

หลังจากอาบน้ำร้อนและเปลี่ยนชุดด้วยผ้าเนื้อหยาบที่มีเหลือเพียงชุดเดียว หญิงสาวก็จัดการซักอีกสองชุดที่นางติดตัวมา

อาหารเรียบง่ายที่เสี่ยวเอ้อยกเข้ามานางกินจนเกลี้ยงเพราะความหิว แต่ผงถ่านสีดำซึ่งยังคงหลงเหลือยังไม่ทันได้ทาลงบนผิวกายเสี่ยวเอ้อก็เคาะประตูห้องของนาง

“แม่นางเปิดประตูเร็วเข้า นายท่านที่มากับท่านเมามายมากข้าจะพยุงเขาไม่ไหวแล้ว”

โจวจินเซวียนเลิกคิ้วก่อนเร่งดับเทียนเพื่ออำพรางใบหน้าซึ่งไร้ผงถ่านสีดำเอาไว้ นางยังคงเกรงภัยร้ายที่จะตามมาหากมีผู้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง ท่ามกลางความมืดสลัวในห้อง เสี่ยวเอ้อช่วยพยุงร่างของบุรุษร่างใหญ่เข้ามาก่อนว่างเขาลงบนเตียง

“แม่นางต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ขอรับ”

“ขอน้ำร้อนสักสองถังเถิด ข้าจะเช็ดตัวให้เขาแล้วซักผ้าด้วย”

ในน้ำเสียงของนางแฝงแววจนใจเล็กน้อย