EP.5 กฎของการท้าทาย

๓

กฎของการท้าทาย

ทีปกรหยิบขวดวิสกี้และแก้วติดมือมาทิ้งร่างลงบนโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องนั่งเล่นภายในคอนโดฯ หรูสองชั้น มือเรียวแกะกระดุมเสื้อออกจนถึงกลางอก พลางรินเหล้าให้ตนเองแล้วยกขึ้นดื่ม สายตาคมเฉี่ยวมองผ่านกระจกใสออกไปยังเบื้องนอก ทว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่วิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนแต่เป็นดวงหน้าหมองของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาพยายามไม่คิดถึง เพราะถือว่าได้รับผิดชอบไปแล้ว นอนกับเขาแค่ครั้งเดียว หล่อนไม่สึกหรออะไรนัก ตรงกันข้าม มีแต่ผู้หญิงอยากจะเข้าหาเขานับไม่ถ้วน หล่อนโชคดีแค่ไหนที่เขาเอาตัวเองใส่พานไปให้ ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเกิดจากอุบัติเหตุก็ตาม

เมื่อคิดถึงชนวนเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ชายหนุ่มก็มุมปากกระตุก ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นทันควันพร้อมกระดกวิสกี้จนหมดแก้วแล้วรินใส่แก้วอีกครั้ง

นลิน! ดวงตาเรียวกร้าวขึ้น ไม่มีใครที่ไหนอีก ทั้งนลินและเลิศลักษณ์รวมหัวกันวางยาเขา คงคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้แบ็กหนุนหลังเพิ่มสินะ

ชายหนุ่มแสยะยิ้ม กล้าทำขนาดนี้อย่าคิดว่าเขาจะไม่เอาคืน!

เขารู้ถึงสาเหตุที่สองพี่น้องต้องลงทุนทำขนาดนี้ นั่นเพราะคุณลุงของเขาซึ่งก็คือคุณดัสกรนั้นเป็นรัฐมนตรีคนดัง ย่อมมีลิ่วล้อมากมาย ทุกคนพยายามเข้าหาเพื่ออาศัยบารมีของท่านกรุยทางในการทำมาหากิน เขาในฐานะหลานชายซึ่งมีคนไม่มากนักที่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกับท่านจึงกลายเป็นบันไดอีกขั้นที่หลายคนพยายามเหยียบขึ้นไปหาผู้มีอำนาจของบ้านเมืองในยามนี้

อันที่จริงเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาเป็นครั้งแรก เคยมีคนลองดีมาแล้ว แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เพียงแต่ว่าคนที่เคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นเด็กในร้าน ส่วนเขาเองก็เกือบแย่ เพราะขนาดยาที่มากเกินไป ฉะนั้นเรื่องนี้เขาจะไม่ปล่อยผ่านไปเหมือนกับที่แล้วมาอีก ทั้งสองตัวนั้นจะต้องได้รับบทเรียนจากเขา

ปลายนิ้วเรียวยาวกดโทรศัพท์ติดต่อกับผู้เป็นลุงของตนเอง เขาไม่ได้เจอกับท่านบ่อยนัก เพราะต่างก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ คุยกันเท่าที่โอกาสจะเอื้ออำนวย แต่ครั้งนี้เขาเดือดร้อนก็เพราะมีท่านเป็นต้นเหตุ ซ้ำยังลากใครอีกคนมารับเคราะห์ไปด้วย จึงต้องให้ท่านเป็นคนจัดการ

หลายวันต่อมา ข่าวการทุจริตของนายเลิศลักษณ์ก็ดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศ ฝ่ายนั้นวิ่งวุ่นไปทั่ว ทีปกรยกมุมปากนิดๆ ขณะยืนอ่านข่าวในมือถือก่อนเก็บใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อผู้จัดการร้านเดินตรงมาหาเขาพร้อมกระซิบกระซาบบางอย่าง

วันนี้มีแขกวีไอพีมาหนึ่งกลุ่มใหญ่ เป็นบุคคลในวงการบันเทิง ตั้งแต่นักแสดงแถวหน้าและเหล่าเพื่อนไฮโซที่เขารู้จักดี ชายหนุ่มจึงต้องไปดูแลด้วยตนเอง

“ไอ้แสบของพวกเรามานู่นแล้ว” ใครคนหนึ่งบุ้ยปากไปยังร่างสูงของทีปกร เมื่อชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง

“ไงวะไอ้ไทม์ นี่ถ้าพวกกูไม่หอบสังขารมาหามึงถึงที่นี่มึงก็คงไม่ยอมออกไปเจอกูใช่ไหม” วาทินเปรยออกมายิ้มๆ เรียกสายตาของทุกคนในที่นี้มองมายังชายหนุ่มเป็นจุดเดียว

ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงสีเดียวกันนั่งลงข้างๆ ไอ้คนที่เอ่ยทักเขาเป็นคนแรก พลางหันไปพยักหน้าบอกพนักงานให้รินวิสกี้ให้ตน

“งั้นมึงก็รู้แล้วสิว่ากูยุ่งมากแค่ไหน” เขาพยักพเยิดกับเพื่อนคนอื่น พลางกวาดสายตามองบรรดาสาวสวยที่ส่วนใหญ่อยู่ในวงการบันเทิงพร้อมกับส่งยิ้มให้ทุกคนด้วยสายตาคมปลาบแฝงแววเจ้าชู้ ให้สาวๆ สะท้านใจเล่น

“ยินดีต้อนรับนะครับ ต้องการอะไรเป็นพิเศษบอกกับเด็กๆ ของผมได้เลย”

“แหม มึงนี่นะ มาถึงก็ไม่ยอมเสียเวลาทำงานเลยนะมึง” อชิระกล่าวด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสบตาดาราสาวที่กำลังคบหาดูใจกันยิ้มๆ ฝ่ายนั้นยิ้มขันและมองหนุ่มหล่อนามว่าทีปกรอย่างสนใจ เช่นเดียวกับดาราสาวคนสวยซ้ำยังโสดอีกคนที่กำลังมองชายหนุ่มรูปหล่อไม่วางตา

“ไอ้ไทม์ นี่คุณน้ำหวาน คุ้นหน้ามั่งไหม” วาทินเอ่ยถาม

ชายหนุ่มสบตาสาวงามที่นั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับยิ้มตอบ

“ใครจะจำดาราดังไม่ได้วะ ยินดีที่ได้พบคุณน้ำหวานตัวจริงเสียงจริงครับ”

วาสิตาดาราสาวสุดฮอตในตอนนี้ส่งยิ้มตอบ

“เช่นกันค่ะ หวานก็ได้ยินพี่วาพูดถึงคุณไทม์อยู่บ่อยๆ วันนี้ได้เจอตัวจริงเสียที” ดวงตาคู่สวยสบนัยน์ตาสีเข้มอย่างมีความหมาย พลางยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม ทว่าดวงตาไม่คลาดจากใบหน้าคมคายของหนุ่มลูกเสี้ยวนามว่าทีปกร

เขาหล่อและรูปร่างดีอย่างน่าทึ่ง ทุกครั้งที่สบตาทำเอาดาราสาวใจสั่นไหว เลือดในกายเดือดพล่าน

“รู้จักกันแล้ว ก็มาชนแก้วกันหน่อย เอ้าชน...”

ว่าแล้วคนทั้งหมดก็เริ่มชนแก้ว จากที่ดาราสาวนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เปลี่ยนมานั่งข้างๆ ทีปกร ทั้งสองแนบชิดสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน ใบหน้าซุกซบกันและกัน ริมฝีปากเฉียดกันไปมาจนแทบจะแลกลิ้นอยู่รอมร่อ พนักงานชุดเดิมก็เข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มีตีรณาเข้ามาด้วย หญิงสาวมีอาการชะงักงันเมื่อสบตาคมกริบที่มองมายังตนพอดี จึงหลบสายตาวูบพลางเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับลูกค้าคนสำคัญ พยายามไม่สบตาใครคนไหนอีก โดยเฉพาะดวงตาของทีปกรที่มองหล่อนเป็นระยะ

“ไอ้ไทม์ เด็กมึงแจ่มๆ ทั้งนั้น” วาทินกล่าวขณะมองตามร่างกลมกลึงของพนักงานเสิร์ฟสาวสวยไปจนประตูห้องปิดลง ทีปกรมองตามรับรู้ได้ว่าเพื่อนกำลังหมายตาใครอยู่จึงกระตุกยิ้ม

“มึงสนคนไหน แต่ที่นี่มีกฎชัดเจน พนักงานเสิร์ฟไม่ได้มีหน้าที่รับแขก ถ้ามึงอยาก กูมีเด็กๆ มาให้เลือก”

วาทินตวัดตามองเพื่อนด้วยความไม่สบอารมณ์ ก็ตอนนี้เขาไม่ได้อยากได้เด็กนั่งดริงก์หรือผู้หญิงที่ทำอาชีพนี้อยู่แล้ว แต่เขาอยากได้น้องเด็กเสิร์ฟคนนั้น

“กูอยากได้น้องคนเมื่อกี้ น่าหม่ำชะมัด มึงหาเบอร์ให้กูหน่อยเหอะว่ะ ถ้าน้องเขาไม่เล่นด้วยกูก็ไม่ตื๊อหรอก แต่ถ้าเล่นด้วย มึงก็ไม่มีสิทธิ์มาขวาง”

ปกติทีปกรไม่ได้ใส่ใจว่าเพื่อนจะสนใจใคร แต่กับพนักงานเสิร์ฟเขามีกฎระเบียบชัดเจน ว่าจะต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับแขกที่เข้ามาใช้บริการ ถ้าจะออกไปติดต่อกันนอกสถานที่นั้นเขาไม่ยุ่ง แต่ในนี้คือไม่ได้ และไม่อ่อนข้อต่อให้เป็นเพื่อนซี้ก็ตาม

“มึงอยากรู้จักมึงหาทางเอาเอง รู้อยู่กูมีกฎ ไม่อ่อนข้อเว้ย” พูดจบเขาก็กระดกแก้ววิสกี้อีกครั้ง ก่อนจะผุดลุกยืนเต็มความสูง

“อ้าว แล้วมึงจะไปไหนวะ”

ทีปกรสบตาเพื่อน ชักจะไม่สบอารมณ์คนตรงหน้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“กูจะออกไปดูความเรียบร้อยข้างนอกสักพัก เดี๋ยวมา” เขาบอกเพื่อนก่อนจะหันไปสบตาดาราสาวที่ลุกขึ้นตามเขาด้วย “ผมขอตัวสักครู่นะครับ”

วาสิตามองตามเขาไปจนลับตาก่อนจะนั่งลงข้างวาทินที่มองมายิ้มๆ อย่างรู้ทัน

“ชอบมันเหรอครับ”

หญิงสาวมองคนตาเยิ้มแล้วยิ้มอ่อน

“คุณไทม์ก็น่ารักดีนี่คะ”

วาทินหัวเราะร่วนพลางบอก

“แต่ไอ้นี่มันเสือนะ คุณแน่ใจเหรอว่าสนใจมันจริงๆ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเอามันอยู่สักคนนะ”

วาสิตาหรี่ตาคู่งามลงอย่างพอใจ เสือสิดี ยากๆ แบบนี้แหละที่หล่อนชอบ...