บทที่ 1.3

มองดูกระเป๋าเดินทางที่มีคนนำเข้ามาวางไว้ในห้อง เฉินซีได้แต่ลังเล ข้อเสนอที่หวั่นเยว่หยิบยื่นแม้น่าสนใจ แต่การรับมือกับความซับซ้อนของตระกูลเหยียน ทำให้หญิงสาวลังเลจนรู้สึกเครียด

ใจหนึ่งคิดว่าหากรับมือได้ดีก็คงคุ้มค่า เพราะไม่เพียงมีงานทำแต่ยังมีหวั่นเยว่คอยช่วยอีกแรง การเริ่มต้นใหม่ที่นี่คงไม่ว้าเหว่เกินไปนัก แต่อีกใจกลับบอกให้ปฏิเสธและกลับไปหางานทำที่เซี่ยงไฮ้เหมือนเดิม

เหตุผลนะหรือ

...แม้แต่ตัวเธอเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

อาจเป็นลางสังหรณ์

หรืออาจเพราะรู้ดีมาตลอดถึงเรื่องราวการแก่งแย่ง รวมไปถึง ‘คุณอา’ ผู้ลึกลับของหวั่นเยว่คนนั้น

หวั่นเยว่เคยเล่าให้ฟังว่านอกจากคนตระกูลเหยียนสิ้นใจโดยไร้ทายาท ตระกูลหวั่น ตระกูลหวัง หรือตระกูลชุย ไม่มีใครมีสิทธิ์ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำ

หลายปีมานี้ทายาทของสามตระกูลต่างพยายามประจบคุณย่าอย่างหนัก หวังว่าก่อนคุณย่าจะสิ้นใจ ‘คุณอาเหยียน’ คนนั้นจะไม่กลับมา หากเป็นอย่างนั้นพวกเขาคนใดคนหนึ่งก็จะถูกเลือกขึ้นเป็นผู้นำ

ที่ไหนได้ ‘คุณอาเหยียน’ ทายาทหนึ่งเดียวถูกพูดถึงแต่กลับไม่เคยมีใครเคยพบคนนั้น วันนี้ดันกลับมาปุบปับโดยไม่บอกกล่าว

“หวั่นเยว่ หวั่นเยว่” เฉินซีพึมพำกับตัวเองเบาๆ “คงวุ่นวายน่าดู”

แม้มั่นใจว่าหวั่นเยว่คงไม่ได้ทุกข์ร้อนหากว่าตระกูลหวั่นไม่ได้รับเลือกเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป เพราะทายาทที่แท้จริงกลับมาแล้ว ถึงอย่างนั้นพ่อของอีกฝ่ายจะไม่ผิดหวังเลยหรือ

หลายปีมานี้ย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนหมิงเยว่ คล้ายได้รับเลือกเป็นทายาทกลายๆ แต่วันนี้ทายาทตัวจริงกลับมา ตำแหน่งที่อยู่ในมืออยู่ๆ กลับกลายเป็นหลุดลอย...

“ถ้าฉันเป็นผู้ช่วยเขา ในขณะที่พ่อของหวั่นเยว่...” หญิงสาวถอนใจตัดสินใจทันทีว่าไม่ควรรับงานนี้ แค่คิดว่าหลังจากได้งานนี้ต้องมากระอักกระอ่วนอยู่ตรงกลาง

ด้านซ้ายมีตระกูลหวั่นของเพื่อนรัก

ด้านขวามีเจ้านายที่ไม่สมควรทรยศ

...แค่คิดก็เครียดจนปวดศีรษะล่วงหน้าแล้ว!!!

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหวั่นเยว่ก็ยังไม่กลับมา เฉินซีไม่กล้าเดินออกไปข้างนอก คฤหาสน์หลังใหญ่ง่ายต่อการหลงทางหากไม่คุ้นเคย หวั่นเยว่ย้ำแล้วย้ำอีกก่อนออกไป ดังนั้นหญิงสาวจึงได้แต่นั่งๆ นอนๆ รออยู่ในห้อง

เสียงพูดคุยดังแว่วแต่ไกล ทำให้ร่างเล็กผุดตัวขึ้นนั่งจากนั้นก็เดินไปยังข้างหน้าต่าง บานหน้าต่างถูกเปิดค้างเอาไว้แต่แรก ด้านนอกเป็นสวนที่มีทางเดินเชื่อมระหว่างเรือน ไม่ใช่กำแพงสูงกั้นระหว่างเรือนเหมือนเรือนย่อยอื่นๆ

เฉินซีไม่แน่ใจว่าทางเดินที่อยู่ห่างออกไปนั้น แท้จริงแล้วเป็นส่วนหนึ่งของเรือนหมิงเยว่หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ภาพที่เห็นทำให้รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

แผ่นหลังของคนสองคนที่ยืนอยู่ห่างออกไป ให้ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ไม่รู้หญิงสาวคิดไปเองหรือไม่ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าหญิงชราที่ยืนอยู่ด้านหลังคนตัวสูงนั้น มีท่าทีนอบน้อมต่อคนที่ยืนหันหลังให้เอามากๆ

เสียงแผ่วเบาไม่อาจจับใจความได้แว่วมากับสายลม กระทั่งหญิงชราผู้นั้นหมุนตัวเดินจากไปอีกด้าน ชายผู้นั้นจึงหันหลังกลับมา

เฉินซีสะดุ้งเฮือก ในใจลนลานจนเผลอฟุบตัวลงหลบ

ไกลขนาดนี้ไม่รู้ทำไมยังรู้สึกว่าถูกจับได้ว่าแอบมองคนอื่น...

เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็ค่อยๆ โผล่หน้าขึ้นแอบมอง แต่เพราะไม่แน่ใจจึงค่อยๆ ลุกขึ้น

ไม่มี...ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว

คิ้วเรียวมุ่นลงจากนั้นก็สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ในสวน สิ่งที่เห็นตรงหน้าล้วนว่างเปล่าและเงียบงัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เสียงสดใสของหวั่นเยว่จะตามมา “เสี่ยวซี เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกัน ฉันจะพาเธอแวะไปทักทายคุณย่าด้วย”

เฉินซีเดินไปเปิดประตู “เดินเล่น? ไปได้เหรอ”

“ยังไงก็ต้องจำทางเอาไว้บ้าง แต่อย่าคาดหวังว่าจะได้เข้าไปเรือนตะวันตกนะ ฉันยังไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับนางมารหวั่นชิง ไม่ใช่ตอนบรรยากาศแบบนี้” หวั่นเยว่ส่ายหน้าพร้อมกับช่วยเพื่อนรักปิดประตูห้อง

“บรรยากาศแบบไหน”

“ก็บรรยากาศเงียบๆ เหมือนพายุกำลังจะมาแบบตอนนี้ไง ฉันว่าเรือนตะวันตกป่านนี้คงวางแผนอะไรกันอยู่แน่ๆ” หวั่นเยว่ยักไหล่

“ฉันมีคำถาม”

“ว่ามาสิ”

“เมื่อครู่ฉันเพิ่งเห็นคนเดินอยู่ในสวนสองคน คุณย่ากับผู้ชายตัวสูงๆ”

“หืม? เธอเห็นคุณอาเหยียนแล้วเหรอ ฉันไปขอพบคุณย่าแต่คนที่เรือนหลักบอกว่าออกไปเดินเล่นกับคุณอา”

ใช่จริงๆ ด้วย!!!