บทที่ 1.2

ความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเหยียน แน่นอนว่าไม่มีสถาปัตยกรรมใดที่หญิงสาวเคยเห็น จะสามารถนำมาเทียบเคียงได้เลย

ตัวเรือนย่อยทั้งสี่ด้านที่สามารถมองเห็นแต่ไกล ไม่ต้องเดินดูก็เดาได้ว่าทั้งหรูหราและงดงาม ยิ่งไม่ต้องบรรยายถึงสวนตรงกลางลาน ซึ่งเป็นสวนกว้างใหญ่มีสระบัวและน้ำพุอยู่ตรงกลาง มีต้นไม้เล็กใหญ่ปลูกประดับและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

ด้านข้างมีโถงทางเดินสูงล้อมรอบ เชื่อมตัวเรือนต่างๆ เข้าหากัน กระทั่งสามารถเดินทะลุไปยังโถงกลางของคฤหาสน์ ทอดยาวไปยังเรือนหลังซึ่งเป็นเรือนประธานของคฤหาสน์ เดาว่านั้นคือที่พำนักของหัวหน้าตระกูล

หวั่นเยว่เดินนำเฉินซีไปทางด้านซ้ายมือ โถงทางเดินงดงามมีเถาวัลย์ไต่เสาทางเดิน มีดอกไม้แปลกตาสีม่วงดอกเล็กๆ แซมใบไม้สีเขียว ดูกลมกลืนกับทางเดินที่ปูด้วยหินสีน้ำตาลอ่อนเงาวับ

เมื่อเดินมาจนถึงเรือนที่อยู่ทางด้านตะวันออก ในที่สุดเฉินซีก็เริ่มเข้าใจ

รูปแบบของคฤหาสน์หลังนี้ปลูกสร้างขึ้นตามแบบราชวงศ์หมิง เรียกว่า หูถ้ง[1] เป็นการสร้างตัวเรือนซื่อเหอย่วนภายในกำแพงเดียวกันล้อมรอบลานสวน โดยอาจจะมีหลายครอบครัวอยู่รวมกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นคนแซ่เดียวกันก็ได้

เรือนที่หวั่นเยว่กำลังเดินนำไปคือเรือนตะวันออก หน้าเรือนมีอักษรแขวนเอาไว้ว่า ‘เรือนหมิงเยว่’

ปกติแล้วซื่อเหอย่วนที่เคยเห็นจะมีเรือนเล็กล้อมรอบลานสวนเดียวในบ้าน แต่ที่เห็นนับว่าแปลกตาไม่เหมือนใคร เพราะคฤหาสน์ตระกูลเหยียนแห่งนี้ นับว่าเป็นซื่อเหอย่วนขนาดใหญ่ที่มีซื่อเหอย่วนขนาดรองลงมาล้อมรอบอีกต่อหนึ่ง

“หรือว่าเรือนทั้งหมดของคฤหาสน์ก็เหมือนกัน มีตัวเรือนสี่ทิศล้อมลาน?”

“อือ” หวั่นเยว่พยักหน้า

“อา...ไม่แปลกใจเลยที่เธอบอกว่ามาครั้งแรกอาจหลงทางเอาง่ายๆ ว่าแต่ว่าที่นี่คงกว้างน่าดู เรือนสี่ทิศที่มีเรือนสี่ทิศอยู่ด้านในอีกที”

แค่จินตนาการก็ไม่ต้องบอกแล้วว่าตระกูลเหยียนร่ำรวยและกว้างใหญ่แค่ไหน “ข้าน้อยขอคารวะคุณหนูเหยียน จากนี้ไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ”

หวั่นเยว่หัวเราะ “คุณหนูหวั่นต่างหาก ไม่มีคุณหนูเหยียนมานานแล้ว”

“อ้าว”

“คุณหนูเหยียนคนล่าสุดก็คุณย่าไง ตอนนี้เป็นผู้นำตระกูลเหยียนไม่ใช่คุณหนูเหยียน นอกนั้นแยกย่อยไปตามเรือน ตระกูลหวั่น ตระกูลหวัง แล้วก็ตระกูลชุย”

“ซับซ้อนดีแท้ เหมือนกำลังเป็นส่วนหนึ่งของศึกรักนางพญาเลย” เฉินซีหัวเราะคิก ในใจนึกถึงซีรี่ส์การแก่งแย่งในวังหลวง ทันทีที่เดินมายังเรือนหมิงเยว่ซึ่งนับว่าเป็นเรือนตะวันออกของคฤหาสน์ คล้ายๆ วังตะวันออกที่มีรัชทายาทเป็นผู้ครอบครอง

หวั่นเยว่เองก็หัวเราะออกมา “ก็คงเหมือนๆ กันนั่นแหละเพราะคุณย่าให้ความสำคัญกับคุณพ่อมาก ได้ย้ายเข้าเรือนหมิงเยว่ ก็ไม่ต่างจากการเป็นว่าที่ผู้สืบทอดหรอก”

“ไม่ใช่เคยบอกว่าเฉพาะคนตระกูลเหยียนหรือที่จะได้เป็นผู้สืบทอด”

“ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าคุณอาเหยียนไปอยู่ที่ไหนนี่ อีกอย่างแม้แต่คุณย่าก็ไม่เคยเอ่ยถึงด้วย ยังนึกว่าเขาถูกตัดขาดไปแล้ว”

เฉินซีชะงัก “ตอนนั้น...” นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วมองเพื่อนรัก “อย่าบอกนะว่าตอนนี้เขากลับมาแล้ว และนี่คงเป็นสาเหตุที่ว่านางมารหวั่นชิงคงมัวสนใจเรื่องอื่น”

หวั่นเยว่ดีดนิ้ว “บิงโก!”

“หวั่นเยว่! ทำไมไม่บอกก่อน!”

หวั่นเยว่เลิกคิ้วหันกลับมามองเพื่อน “อะไร จะบอกว่าเสียใจที่มาหรือไง จะบอกให้นี่เป็นโอกาสทองเลยนะ ตอนนี้เธอตกงานอยู่ คุณอาเองก็เพิ่งกลับมาต้องอยากได้ผู้ช่วยแน่ๆ งานนี้เงินดีแถมได้อยู่ดูอะไรสนุกๆ ด้วย”

ทั้งสองยืนมองหน้ากันครู่หนึ่ง ใบหน้ายิ่งมาก็ยิ่งเคร่งเครียด เฉินซียกมือขึ้นลูบปลายคางด้วยท่าทีคิดหนัก “น่าจะบอกกันให้เร็วกว่านี้”

“ทำไม”

“จะได้เตรียมตัวมาให้ดีกว่านี้น่ะสิ!”

ทั้งสองคนหัวเราะขึ้นพร้อมกันจากนั้นหวั่นเยว่ก็พาหญิงสาวไปยังห้องพัก “จะสมัครเป็นผู้ช่วยคุณอาคงไม่ง่าย คนเรือนโน้นเองก็คงเตรียมการคัดค้านการกลับมาของคุณอา เธอมาจังหวะนี้ถึงจะปวดหัวหน่อยแต่ถือซะว่าดีกว่าตกงานก็แล้วกัน”

“มีเธออยู่ฉันต้องกลัวอะไรละ”

“ก็นั่นน่ะสิ เรื่องรับมือนางมารหวั่นชิงให้เป็นหน้าที่ฉัน เรื่องที่เหลือก็คงง่ายขึ้นแล้ว เว้นแต่...”

“เว้นแต่อะไร”

“เว้นแต่ฉันยังไม่เคยพบคุณอา เลยไม่รู้ว่าเขามีนิสัยประหลาดอะไรหรือเปล่า อีกเดี๋ยวเธอไปพบเขาพร้อมกับฉันจะได้ช่วยกันดู เธอเก่งเรื่องการดูคนนี่”

“อะไรนะ!!!”

[1] ตรอก หรือ ซอย ภายใต้กำแพงเดียวกัน