7.ศพที่สอง(1)

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนืออาคารพร้อมสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด ทุกคนบนดาดฟ้านิ่งงันไปชั่วขณะหลังได้ยินคำพูดของสารวัตรภาคิน “วิชาญ…เสียชีวิตแล้ว” ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต้นรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ ความคิดหลายอย่างตีกันวุ่นอยู่ในหัว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนวิชาญยังเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นศพรายที่สองของคดี ภาคินหันไปสั่งลูกน้องทันที “กันพื้นที่ชั้นใต้ดินทั้งหมด ห้ามพนักงานหรือเจ้าหน้าที่คนไหนลงไปโดยไม่ได้รับอนุญาต แจ้งพิสูจน์หลักฐานกับแพทย์นิติเวชให้รีบเข้ามา” ตำรวจหลายคนรีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว ภาคินหันมาหาต้น “คุณยังจะลงไปไหม” ต้นสูดลมหายใจลึกก่อนพยักหน้า “ครับ” “จำที่ผมบอกไว้ อย่าแตะต้องอะไร” “ครับ”

ทั้งสองรีบลงจากดาดฟ้า บันไดหนีไฟที่เปียกชื้นจากรองเท้าของเจ้าหน้าที่หลายคนทำให้ต้องเดินอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ภายในปล่องบันได ความเงียบปกคลุมทุกชั้นราวกับอาคารทั้งหลังหยุดหายใจ เมื่อลงมาถึงชั้นใต้ดิน ความเย็นชื้นก็พุ่งเข้าปะทะร่างกายทันที แสงไฟนีออนกะพริบเป็นจังหวะส่งเสียงหึ่งเบา ๆ กลิ่นอับของกระดาษเก่าผสมกลิ่นสนิมลอยคลุ้งไปทั่วทางเดิน ตำรวจสองนายยืนเฝ้าประตูห้องเก็บเอกสาร เมื่อเห็นสารวัตรภาคินก็รีบเปิดทางให้ “อยู่ด้านในครับ”

ภาคินเดินเข้าไปช้า ๆ ต้นก้าวตามหลังอย่างระมัดระวัง แต่ทันทีที่สายตาเหลือบเห็นร่างที่นอนอยู่กลางห้อง เขาก็หยุดนิ่ง ร่างของวิชาญนอนคว่ำหน้าอยู่ระหว่างชั้นเก็บแฟ้มเหล็ก เลือดสีเข้มไหลนองบนพื้นปูนเป็นทางยาว เสื้อเชิ้ตสีฟ้าเปียกชุ่มจนแทบเปลี่ยนเป็นสีดำ มือข้างหนึ่งเหยียดออกไปด้านหน้าเหมือนพยายามคว้าอะไรบางอย่างในวินาทีสุดท้าย เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังถ่ายภาพอย่างละเอียด ส่วนแพทย์นิติเวชกำลังตรวจบาดแผลบริเวณลำคอ ภาคินย่อตัวลงข้างศพก่อนถาม “เสียชีวิตมานานแค่ไหน” แพทย์เงยหน้าขึ้นตอบ “ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงครับ บาดแผลเกิดจากของมีคมแทงเข้าลำคอจากด้านหลัง เสียเลือดอย่างรวดเร็ว และมีร่องรอยการต่อสู้ที่มือทั้งสองข้าง”ภาคินลุกขึ้นยืนช้า ๆ ดวงตายังคงจับจ้องร่างไร้วิญญาณของวิชาญ ก่อนหันไปมองรอบห้องเก็บเอกสารอย่างละเอียด ชั้นเหล็กสูงเรียงรายเป็นแนวยาว แฟ้มเอกสารจำนวนมากถูกดึงออกมากองบนพื้นราวกับมีใครบางคนค้นหาบางสิ่งอย่างรีบร้อน หลายแฟ้มเปิดอ้าค้างไว้ กระดาษกระจัดกระจายเปียกคราบเลือดและน้ำที่ไหลเข้ามาตามพื้นปูน “ทุกคนระวังอย่าเหยียบเอกสาร” ภาคินสั่งเสียงเรียบ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานรีบใช้ป้ายกำหนดตำแหน่งหลักฐานวางตามจุดต่าง ๆ ขณะที่ช่างภาพเก็บภาพทุกมุมอย่างต่อเนื่อง

ต้นยืนมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้ง เขาพยายามนึกย้อนถึงตอนกลางวันที่ยังเห็นวิชาญเดินถือแฟ้มเอกสารผ่านโต๊ะทำงาน สีหน้าดูเคร่งเครียดกว่าปกติแต่ก็ไม่มีใครเอะใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นศพในคืนเดียวกัน “คุณรู้จักวิชาญมากแค่ไหน” ภาคินถามโดยไม่หันมา ต้นตอบตามความจริง “ไม่ได้สนิทครับ แต่เขาทำงานที่ฝ่ายการเงินมาหลายปี ทุกคนบอกว่าเป็นคนละเอียด รอบคอบ และไม่ค่อยมีปัญหากับใคร” “มีศัตรูไหม” “เท่าที่รู้ไม่มีครับ”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถุงหลักฐาน “สารวัตรครับ พบโทรศัพท์มือถือของผู้ตาย” ภาคินรับมาดู หน้าจอแตกจนเป็นรอยร้าว แต่ยังเปิดติด เจ้าหน้าที่ไอทีรีบรับไปเชื่อมต่ออุปกรณ์สำหรับดึงข้อมูล “ห้ามเปิดใช้งานโดยตรง” ภาคินกำชับ “ผมต้องการทุกข้อความ ทุกสายที่โทรเข้าออก รวมถึงข้อมูลที่ถูกลบ”

ขณะเดียวกัน แพทย์นิติเวชเรียกทุกคนเข้าไปดูใกล้ ๆ “สารวัตรครับ มีอะไรแปลก” เขาชี้ไปที่ข้อมือซ้ายของวิชาญ รอยแดงเป็นวงชัดเจนรอบข้อมือเหมือนเคยถูกมัดไว้ “เชือกหรือเคเบิลไทร์” ภาคินถาม “มีความเป็นไปได้ครับ แต่ถูกถอดออกก่อนเสียชีวิต” ต้นมองรอยนั้นแล้วรู้สึกหนาววาบ คนร้ายไม่ได้เพียงฆ่าเหยื่อ แต่ยังควบคุมตัวเขาไว้ก่อนลงมือ

เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานอีกคนร้องเรียกจากมุมห้อง “สารวัตรครับ พบคราบรองเท้าอีกแบบหนึ่ง” ทุกคนรีบเดินไปดู รอยรองเท้าปรากฏอยู่บนพื้นฝุ่นหลังชั้นเก็บเอกสาร เป็นรอยที่คมชัดกว่ารอยอื่นอย่างเห็นได้ชัด เพราะบริเวณนั้นไม่มีน้ำฝนสาดเข้ามา เจ้าหน้าที่ใช้ไม้บรรทัดวัดขนาดก่อนถ่ายภาพ “ขนาดประมาณเบอร์สี่สิบสามครับ ดอกยางไม่เหมือนคู่ที่พบบนดาดฟ้า”

ภาคินหรี่ตาลง “หมายความว่ามีคนอย่างน้อยสองคนเข้ามาที่นี่” ไม่มีใครตอบ ทุกคนต่างคิดตามคำพูดนั้น หากมีคนร้ายมากกว่าหนึ่งคน คดีก็ซับซ้อนกว่าที่คาดไว้มาก

ต้นก้มลงมองพื้นโดยไม่แตะต้องอะไร จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นเศษพลาสติกสีฟ้าชิ้นเล็กติดอยู่ใต้ชั้นเอกสาร “สารวัตรครับ ตรงนั้น” เจ้าหน้าที่ใช้แหนบคีบขึ้นมา มันเป็นเศษบัตรพลาสติกที่ถูกหักครึ่ง ด้านหนึ่งยังเห็นโลโก้บริษัท ส่วนอีกด้านมีตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัว “…เสริฐ”

สมชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเบิกตากว้าง “หรือว่าจะเป็นบัตรของคุณประเสริฐ”

ภาคินไม่รีบด่วนสรุป “ส่งตรวจลายนิ้วมือกับดีเอ็นเอ”

“ครับ”

เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง “สารวัตรครับ ทีมที่ลงตรวจหลังอาคารพบรอยเชือกเสียดสีกับผนังต่อเนื่องจนถึงพื้น และพบรอยล้อรถจอดอยู่ตรงจุดนั้น”

ภาคินหยิบวิทยุขึ้นตอบ “ตรวจสอบกล้องภายนอกทั้งหมด”

“ครับ…แต่กล้องด้านหลังอาคารไม่ทำงานครับ”

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ “เสียอีกแล้วสินะ”

ต้นเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า ไม่ว่าจะเป็นกล้องที่เสีย ระบบที่ถูกลบข้อมูล หรือเส้นทางหลบหนี ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนคนร้ายรู้ทุกจุดอ่อนของบริษัทแห่งนี้

เจ้าหน้าที่ไอทีเงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊ก “สารวัตรครับ ดึงข้อมูลจากโทรศัพท์ของวิชาญได้บางส่วนแล้ว”

“มีอะไร”ก่อนเสียชีวิตประมาณสิบห้านาที มีข้อความถูกส่งเข้ามาครับ”จากใคร”เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า “เป็นเบอร์เติมเงิน ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ”ข้อความว่าอะไร”

เจ้าหน้าที่อ่านข้อความบนหน้าจอ “ถ้าไม่อยากให้ทุกอย่างถูกเปิดโปง ให้เอาเอกสารมาที่ห้องเก็บเอกสารใต้ดินคนเดียว”

ทั้งห้องเงียบสนิท ต้นรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด วิชาญไม่ได้ลงมาที่นี่โดยบังเอิญ เขาถูกนัดมา ภาคินถามต่อ “มีการตอบกลับไหม”

“ไม่มีครับ”แล้วโทรศัพท์หลังจากนั้นไม่มีการใช้งานอีกเลย”

ภาคินเดินไปมองศพของวิชาญอีกครั้ง “แสดงว่าเขามาถึงที่นี่ แล้วถูกฆ่าทันที”

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่หญิงจากฝ่ายบัญชีที่รอให้ปากคำอยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด “สารวัตรคะ…ฉันนึกอะไรออก”ภาคินหันไป “ว่ามา”ก่อนเลิกงาน ฉันเห็นวิชาญทะเลาะกับใครบางคนค่ะ”ใคร”เธอกลืนน้ำลาย “ผู้จัดการประเสริฐ”ต้นหันขวับทันที เรื่องอะไร”

ได้ยินไม่ชัดค่ะ แต่เหมือนวิชาญพูดว่า…เขาจะไม่ยอมปิดเรื่องนี้อีกแล้ว”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนมองหน้ากัน ภาคินจดบันทึกก่อนถามต่อ “มีใครเห็นเหตุการณ์อีกไหม”น่าจะมีค่ะ ตอนนั้นยังมีพนักงานหลายคนอยู่”เรียกทุกคนมาสอบปากคำ”

“ค่ะ”ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังเดินออกไป เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขารับสาย สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดกว่าเดิม ยืนยันแล้วหรือ…เข้าใจแล้ว”เขาวางสายช้า ๆ ก่อนหันมาหาต้น ผลตรวจเบื้องต้นของกิตติออกแล้ว”ต้นรีบถาม “เป็นยังไงครับ”

ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ใต้เล็บของกิตติมีเศษผิวหนังของคนร้าย” ต้นรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที “แปลว่าหาตัวได้แล้ว”แต่ภาคินกลับส่ายหน้า“ไม่ง่ายขนาดนั้น…”เขาหยิบรายงานขึ้นมาแล้วพูดต่อ ดีเอ็นเอที่พบ…ไม่ตรงกับข้อมูลของพนักงานคนไหนในบริษัทเลย”

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง หากดีเอ็นเอไม่ใช่ของพนักงานบริษัท ก็มีความเป็นไปได้เพียงสองทาง…คนร้ายเป็นคนนอกหรือไม่ก็…มีใครบางคนที่ไม่มีรายชื่ออยู่ในระบบของบริษัท กำลังเดินอยู่ภายในอาคารแห่งนี้โดยไม่มีใครรู้ตัว.