8

“เป็นใบ้หรือไงถึงไม่ตอบน่ะ และถูให้มันทั่วตัวหน่อยสิ ด้านหน้าด้วย” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกระชากร่างบางมาด้านหน้า จนตกลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ตามด้วยเสียงหวีดร้อง ตกใจสุดขีด พยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ถูกพ่อเลี้ยงหนุ่มรั้งตัวให้มานั่งบนตักแกร่ง

“พ่อเลี้ยงปล่อยสิ มารั้งไว้แบบนี้ฉันจะลุกขึ้นได้ยังไงกัน”

“นั่งแบบนี้น่ะดีแล้ว จะได้ถูได้สะดวกหน่อย” ชายหนุ่มเผลอยิ้มกริ่ม เมื่อมีคนตัวนิ่มนั่งอยู่บนตัก

“แต่ฉันไม่ถนัดนี่” ดวงหน้าหวานกล่าวแย้งเสียงเขียวขุ่น และรู้สึกอับอายที่ต้องมาอยู่กับชายหนุ่มในสภาพนี้

“ไม่ถนัดเหรอ”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าแรงๆ

“งั้นทำแบบนี้ จะได้ถนัดขึ้น” ชายหนุ่มกล่าวจบ ก็ปลดชุดนอนลายการ์ตูนที่เปียกชุ่มออกจากร่างบางในเวลาไม่กี่นาที ตามด้วยชิ้นเล็กอย่างช่ำชอง แม้เจ้าของร่างจะพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไม่สำเร็จ

“อืม...” เสียงห้าวแหบครางออกมาด้วยความพึงพอใจกับเรือนร่างอันเย้ายวนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

“ทำหน้าที่เธอสิเรณุกา” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ พลางกวาดสายตามองทรวงอกอิ่มทรงสวยทั้งสองข้างอย่างละลานตา จนห้ามใจไม่ไหว เอื้อมมือมาวางแล้วบีบคลึงเบาๆ ด้วยความเสน่หา

“ฮื้อ...อย่าค่ะพ่อเลี้ยง” หญิงสาวรีบปัดมือใหญ่ออกเป็นพัลวัน

“อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลย เพราะยังไงคุณค่าในตัวเธอมันก็ไม่เหลืออยู่แล้ว ลืมไปแล้วหรือไง ว่าเธอกำลังอยู่ในตำแหน่งนางบำเรอ และอย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสีย”

ชายหนุ่มพูดเน้นย้ำกับตำแหน่งที่แสนอัปยศให้แก่หญิงสาว พร้อมรอยยิ้มเหยียดหยันที่ปรากฏขึ้นเหนือริมฝีปาก เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าซีดเผือด แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารหรือเห็นใจเลยสักนิด

“ฉันจำได้ไม่เคยลืมค่ะ” หญิงสาวตอบน้ำเสียงขมขื่น

“ดี” ชายหนุ่มพูดเพียงสั้นๆ ก็บดขยี้เรียวปากนั้นอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งความปรานีจนรู้สึกถึงรสปร่าของเลือดในโพรงปาก ทำให้หญิงสาวดิ้นสุดแรง เจ็บปวดกับการกระทำของชายหนุ่ม จนน้ำปริ่มขอบตา แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับพึงพอใจกับสิ่งที่ตนทำ แล้วลุกขึ้นพร้อมโอบอุ้มร่างบางไปที่ใต้ฝักบัวเพื่อล้างตัว ถึงเวลาที่บิดาและมารดาของเรณุกา คนที่พรากมารดากับน้องในท้องไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ต้องได้รับผลกรรมที่ก่อไว้เสียที สิบแปดปีแห่งการรอคอย

“ไปเถอะนางบำเรอของฉัน” ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเหยียดหยันที่มุมปากให้คนตัวเล็กในวงแขน พาเธอไปนอนที่เตียงใหญ่ ก่อนเขาจะตามขึ้นไปคร่อมร่างไว้

“เรามาสนุกกันเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบกับซอกคอขาวนวล ขบเม้มลงไปแรงๆ อย่างตั้งใจ หวังให้มันเกิดเป็นรอย หลายต่อหลายจุด เพื่อสร้างความอับอายให้กับเธอ ขณะเดียวกันก็เลื่อนฝ่ามือมาบีบคลึงยอดประทุมดอกงามอย่างหนักหน่วง จนหญิงสาวทำหน้าเหยเกรู้สึกเจ็บปวดกับแรงบีบ แต่ไม่กล้าดิ้นรน กลัวอีกฝ่ายจะโกรธ เพียงไม่นานริมฝีปากที่ร้อนผ่าวก็ตามมือใหญ่มาติดๆ ตวัดลิ้นโลมเลียไปทั่วยอดปลายถันสีชมพูหวานอย่างดูดดื่ม สร้างความกระสันซ่าน จนเจ้าของร่างสะกดกลั้นอารมณ์วาบหวามไม่ไหว แอ่นโค้งขึ้นรับสัมผัสโดยอัตโนมัติ

“อืม...พ่อเลี้ยง” หญิงสาวพยายามไม่ให้เสียงอันน่าเกลียดดังเล็ดลอดออกมา ให้อีกฝ่ายสมเพช

“ครางออกมาสิ ฉันอยากฟังเสียงของเธอเรณุกา” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังเม้มเรียวปากไว้แน่นจนเป็นเส้นตรง

“รีบๆ ทำเถอะค่ะ ฉันจะได้กลับไปนอน” หญิงสาวหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง

“ใครบอกว่าฉันจะให้เธอกลับ คืนนี้เธอจะต้องปรนนิบัติฉันทั้งคืน” ชายหนุ่มยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเอื้อมมือลงไปสัมผัสกลางใจหญิงแล้วสอดนิ้วแกร่งเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่ม จนหญิงสาวเบิกตาโพลงหวีดร้องดังไปทั่วห้องด้วยความเจ็บปวดกับการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา ที่ยังมีมาต่อเนื่องไม่ยอมหยุด

“ยิ่งเธอร้อง ยิ่งทำให้ฉันมีความสุขรู้มั้ยเรณุกา ร้องมาอีกสิ ออกมาดังๆ”

“ฮือๆ คุณมันโรคจิต” หญิงสาวตะโกนก้องทั้งน้ำตา

“โรคจิตงั้นเหรอ เดี๋ยวจัดให้” ชายหนุ่มยกขาเรียวขึ้น ก่อนจัดการฝังความแข็งแกร่งเข้าไปเต็มแรง เพราะคิดว่าอีกฝ่าย คงผ่านอะไรมาจนช่ำชอง

“กรี๊ดดด พ่อเลี้ยง ได้โปรดปล่อย ฉันเจ็บ” หญิงสาวหวีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ ที่ถูกยัดเยียดทั้งที่ร่างกายยังไม่พร้อมที่จะรับไว้ พยายามดิ้นรนถอยหนี เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

“อืม...อย่าดิ้นสิเรณุกา เพราะมันจะทำให้เธอยิ่งเจ็บ” ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เพราะไม่สามารถข้ามผ่านเยื่อบางๆ ไปได้ ในขณะเดียวกันก็ชะงักงัน เมื่อพบว่าสาวใต้ร่างยังบริสุทธิ์ ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน กายแกร่งที่ร้อนผ่าวถูกโอบรัดไว้แน่น ทำเอาใบหน้าคมสันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้หญิงสาวเลยสักนิด